Met een goed gevoel bekijk ik mijn wit geschilderde en als nieuw ogende voordeur. Niet één vergeten plekje, geen streep of traan, een werkje dat gezien mag worden.

‘Verrek!’

Oeps, het was eruit zonder nadenken. Ik blik links en rechts over mijn schouder en ook achterom. Gelukkig geen mens in de buurt.

Verloren:

Weifelend in de eenzaamheid
verdwaald in de kilte van het oneindige
kwelling als enige metgezel.

Tasttend baant ze zich een weg
haar angstvallige ogen in de donkere leegte gericht
beroofd van haar zintuigen.

’t Stro omarmt lam en ooi in dit uur,
doorweekt en vloeit in het hooi,
die verdorde geur van weide.

Moe van innerlijk omarmen verlaat
warmte de ooi trilt nat en rilt na,
baart ijl geblaat en gemekker.

’t Leeft, kleeft en roomt stil de kilte.
Terwijl nageboorte nog krampt,
versmalt vruchtwater haar stroom.

De hele dag had ik er de pé in en wist niet waarom. Het begon al om zeven uur toen de wekkerradio aansloeg. “Topcrimineel Willem Holleeder wordt vandaag vrijgelaten.” werd er medegedeeld, en vervolgens werd die mantra de rest van de dag - met kleine variaties - talloze keren herhaald.

Er was eens een klein egeltje, dat samen met zijn vader en moeder in een oude boerenschuur woonde. Het egeltje was nog maar net geboren en sliep de hele dag, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, lekker in het stro. Zijn lijfje rolde hij op tot een bolletje en zijn neusje verborg hij tussen zijn pootjes.