Zij zag die maanden hetzelfde van de wereld

als haar katten, alleen, haar katten bekeken het

van iets dichterbij.                

Zij bewoog op dezelfde manier

als haar parkiet, alleen haar parkiet

besefte dat niet.

In mijn dromen ben jij de ideale wraak.

De machine loopt log op drieduizend toeren.
Valse lucht blaast langs de papierbaan.

Mijn collega’s verroeren zich niet.

Een dubbel vel wordt gemeten.
Ik zet de motor stop en inspecteer de instelling.

Niemand zegt wat. Ik moet het zelf doen.

Ik draai de stapelhoogte wat hoger.

Het was maar een klein sprongetje geweest, van de keukentrap naar beneden. Een klein sierlijk sprongetje. Maar het was zo lekker. Zo heerlijk bevrijdend. Alsof je midden in een winkelstraat je kleding uittrekt en er helemaal niemand raar van opkijkt. Dat je achteloos een broodje rosbief koopt, zonder dat er ook maar iemand denkt “Goh, ik kan haar kut zien.