Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Zomersneeuw

Kort verhaal
profielfoto
22 feb 2017
26 reacties
512 keer gelezen
4
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Ik heb de meeste nieuwe vlaggetjes verwerkt; over de rest denk ik nog even na.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

“Lentebloemen?” roept ze verrast, of enigszins sarcastisch; het is tenslotte geen lente meer. Ze buigt met haar gezicht richting de verse narcissen die ik voor haar meegebracht heb. Diep inhaleert ze de geur.

“Zoals ik altijd al zeg, mijn reuk is weg.” Resoluut trekt ze haar hoofd terug en vraagt mij de bloemen in een vaas te zetten. Op de salontafel. Maar ik moet wel opletten dat ik de juiste vaas pak, niet die hele zware want dan kan ze zelf het water niet verversen. Er is, zo moet ik weten, niemand om haar daarbij te helpen, ze zal dat allemaal alleen moeten doen, ze ratelt door vanuit de keuken waar ze voor mij uit heen is gelopen. Leunend op haar stok.

Bijna voel ik mij schuldig over de meegebrachte bloemen.

 De sleutel uit het sleutelkastje naast de voordeur stop ik in mijn broekzak voordat ik op mijn tenen reik naar een vaas. Een lichte. Maar ook weer niet te licht, dan kiept hij weer snel. Over drie uur zal ik de deur weer voor haar afsluiten. In gedachten herhaal ik de code: een, negen, twee, vijf. 1925. Gister is ze 92 jaar geworden.

 

Zomerzon werpt brede banen licht tussen de lamellen door.

Ze zit midden op de groene ribfluwelen bank in een van deze banen met haar ogen dicht. Als een kat. Haar smalle enkels en polsen verraden de breekbaarheid van haar lichaam onder de dikke lagen kleding. Ze is licht; het is alsof de kussens haar niet hoeven te dragen. Haar handen, knokige dooraderde klauwtjes, liggen ineengevouwen in haar schoot. Zacht wrijft ze deze over en langs elkaar.

Ik schraap mijn keel. Zweet loopt in kleine straaltjes van mijn rug. Niet vanwege het harde werken. Mevrouw heeft alles al brandschoon. Soms verdenk ik haar ervan de dag voor mijn wekelijkse komst zelf snel het hele huis door te werken. De deuren en ramen zitten potdicht. De zon beukt meedogenloos op de ramen en mijn hoofd bonkt licht. Vandaar.

“Wat is er kindje, ben je klaar? Zou je anders de koffie voor ons willen zetten? De kopjes heb ik al voor ons klaar gezet.”

Zonder morsen schenk ik het water en schep de koffie in de machine. Uit de servieskast pak ik onze kopjes en zet ze klaar. De koelkast zoemt en trekt mijn aandacht. Ik trek hem open. Wat houdbare producten, ongeopend en het koelen niet waard staan voor een pak melk en een pot mayonaise. Maanden over datum. De koffie pruttelt dat ze klaar is terwijl ik de koelkast bevrijd van de dingen die niet meer kunnen.

 

Herfstbladeren, eikeltjes en twee kleine vogeltjes sieren mijn kopje. Mevrouw heeft dat met de kleine aardbeitjes erop. We nippen en ze vraagt of ik alle natte doeken te drogen heb gehangen. Ik knik. De stofzuiger staat weer uit elkaar gehaald in de krappe trapkast. Ze vouwt haar handen om het kopje. “Kindje, ik kan ze niet meer warm krijgen. Zelfs nu niet. Moet je voelen.” Haar uitgestoken hand raakt met de vingertoppen de mijne en ik voel vier koude puntjes. Denk ik. Ik knik. Of er nog iemand op haar verjaardag is geweest, vraag ik haar en neem een grotere slok van mijn koffie.

 Haar blik wordt troebel. “Wie zou er op mijn verjaardag moeten komen? Er is niemand meer over. Niemand. Dat is de ellende van oud worden. Ik ben altijd maar alleen.”

 Ik slik.

‘Maar morgen is het donderdag, dan komt uw zoon toch?’

Ze zucht. Diep. “Ja,  morgen komt Rob. Dan doen we even wat boodschapjes.” Ze kijkt op van haar kopje en vraagt of ik heb gezien hoe leeg de koelkast is. Ik beaam. Maar voor vanavond heeft ze nog soep verzekert ze mij. En in de vriezer ligt brood.

“Honger heb ik niet hoor. Wel gehad. Heb ik je wel eens verteld over die winter? Wanneer was het ook alweer?” Haar blik gaat op oneindig en mijn gedachten ook. Ze vertelt.

Dan schuift een wolk voor de zon. Een kleine windvlaag bevestigt het weerbericht van vanmorgen en de klok begint te slaan. Het is twaalf uur en ik moet verder. Mijn kopje is leeg. Op de tafel naast de narcissen mag ik hem laten staan. Zij zal ze later opruimen. Want ze heeft verder weinig omhanden, zegt ze.

 

Winterjassen opzij drukkend vind ik mijn eigen spijkerjasje terug. “Dat is toch veel te koud!” Ze loopt op mij toe maar ik heb al braaf mijn jas dichtgedaan, tot de laatste knoop aan toe. Goedkeurend knikt ze naar me. “Ga maar snel kindje, anders kom je nog te laat." Ze doet een pas naar achter, richting haar leven, naar de rest van deze stille dag. De deur draai ik achter mij in het slot, al twee jaar lang.

Het slot van mijn fiets knerpt open en trekt de aandacht van de overbuurman. Geknield zit hij in zijn tuintje de zwarte aarde tussen de strijdende struikjes om te woelen met wat gereedschap. Hij staat op,  klopt  zijn handen onhandig af aan de zijkanten van zijn broek en maakt aanstalten mijn kant op te komen. Het pad aflopend ga ik hem vanzelf tegemoet.

“Goedemorgen. Of nee, goedemiddag alweer!” zegt hij, ietwat nerveus glimlachend.

‘Hoi.’ Ik zet mijn trappers recht. Startklaar.

“Jij bent de oude hulp toch? Mag ik wat vragen?”

Ik moet lachen. ‘Zo oud ben ik toch ook weer niet?’

Schaapachtig kijkt hij mij aan, ik ben minimaal twintig jaar jonger.

“Nou ja, je begrijpt me wel."

Ik snap hem niet.

“Eh, weet je misschien wanneer het te koop komt? ”Hij wijst naar het huis waar ik net de deur van heb dichtgedraaid.

Ik haal mijn schouders op. ’Nee, geen idee. Dat zal haar zoon wel weten denk ik?’

Hij vraagt mij of ik het niet weet. Wat zal ik niet weten? Ik heb geen idee, kijk hem aan en schud mijn hoofd. Hij haalt een zanderige hand door zijn haar. Stof dwarrelt om zijn gezicht. “Twee maanden geleden zat ik daar ook.” Hij wijst in de richting van zijn tuintje. “Een tuin vergt toch meer aandacht dan je zou denken, zelfs een van dit formaat.” Het is een klein tuintje.

“Het was een warme lente dag geweest, rond een uur of zeven stopte er een politieauto bij haar voor de deur. Later hoorde ik dat zij kwamen vertellen dat haar zoon overleden was. Auto ongeluk.”

Ik blijf hem aankijken.

“Diezelfde nacht overleed ze. Rob was de enige die ze nog had. Wij, mijn vrouw en ik, vermoeden dat ze van verdriet gestorven is.” Hij kijkt naar zijn handen en pulkt de prut onder zijn nagels vandaan.

‘Eh, oké.' Ik zet mijn voet op het pedaal en stap op de in beweging gebrachte fiets. ‘Ik moet gaan, ik ben al laat.'

De wind waait de bloesem uit de kersenboom in haar tuin de straat door. 

Het dwarrelt op mijn haar, schouders en in mijn gezicht. Als zomersneeuw ligt het op mij en mijn hart, dat de gemiste slagen inhaalt.

 

Reacties

06-04-2017 19:24
Ik zag het al E.J.A. (Iets met een vastgegroeide telefoon aan mijn hand ;-)) Dankje, ook voor de positieve vlaggen. Ik ga dit weekend alle vlaggen nog eens rustig nalopen. Bedankt voor de moeite.
06-04-2017 19:21
Een heel mooi en subtiel verhaal. Een aantal vlaggen.
31-03-2017 09:00
Bedankt voor je reactie(s).
30-03-2017 23:41
Toevoegend: ik zou wel ook de woorden van de ik-persoon gewoon tussen dubbele aanhalingstekens zetten. Niet puur om te conformeren, maar ook omdat het onderscheid hier niets toevoegt: het is al duidelijk wie wanneer aan het woord is. En ik zal nog wat vlaggetjes toevoegen - veelal mening ;-)
30-03-2017 23:38
Met veel plezier gelezen, en zo te zien heb je er al veel aan gesleuteld sinds de eerste versie! Het slotstuk kwam voor mij mooi onverwachts, maar teruglezend zijn de hints mooi in de lekker lopende opbouw verweven! Meer!
01-03-2017 17:31
Een "wat kromme" zin en een "niet lekker lopende" zin vind ik zelf soms minder storend dan saaie recht toe recht aan zinnen. Soms mag het wel een beetje anders zijn om de nadruk ergens op te leggen of om de lezer hem nog eens te laten lezen. Maar dan moet hij wel foutloos zijn, daar ben ik het mee eens. (Of drie keer het woordje 'al' in drie zinnen achter elkaar is ook tenenkrommend...mee eens) Maar dit is mijn mening. Bedankt voor de info over de aanhalingstekens, ik zal ze aanpassen!
01-03-2017 16:10
Nee, alles dat mensen zeggen hebben dezelfde aanhalingstekens.
Meningen kunnen toch ook foutloos weergegeven worden? Een mening verandert m.i. niet als hij goed is. Hahaha.
28-02-2017 19:07
Dubbele reactie succesvol verwijderd
28-02-2017 18:15
...en die knopende knopen kunnen inderdaad echt niet hahaha
28-02-2017 18:10
Hoi bedankt voor je reactie en al je vlaggetjes! Ik zal er vanavond even rustig naar kijken..heb het nu even snel gedaan en had een vraagje: Ik heb de ene spreker deze: " tekens gegeven en de andere spreker deze: ' . Kan dat? (Om het uitgesprokene in te zetten) Ik vind het wel lastig beslissen of ik 'niet lekker lopende' zinnen verander omdat het deels een mening is natuurlijk. Taal en spellingsfouten zal ik er wel meteen uithalen. Heel erg bedankt voor de moeite en ik zal er goed over nadenken!
28-02-2017 17:33
Wat een goed verhaal. Ik heb er omdat het je eerste is extra veel vlaggetjes in gezet, niet om je te laten wanhopen maar om duidelijk te maken dat er taalkundig nog veel te halen valt. Ik ben benieuwd naar je verbeteringen. Ben het overigens wel met Espunt eens over een teaser die zal het alleen maar spannender maken. Misschien bij die uitgestoken hand ...?
26-02-2017 12:01
Maartjemm,

Ja, dat zou kunnen. Komma erbij :)
zoiets:
Als sneeuw valt het op mijn haar, mijn schouders en mijn hart, dat de gemiste slagen inhaalt.

goet,
26-02-2017 11:04
Maar misschien valt de sneeuw ook wel op haar hart...verkilt hij...
24-02-2017 12:50
Maartjemm,

Sleutelen aan zinnen is het leukst (vind ik) - je hebt een goed verhaal, dus de moeite waard. Neem je laatste zin, een mooie afsluiting maar net niet juist geformuleerd.

‘Als sneeuw valt het op mijn haar, mijn schouders en mijn hart haalt de gemiste slagen in.’

De zin heeft twee onderwerpen: ‘het’ en ‘mijn hart’. De hoofdzinnen zijn:
‘het valt’ en
‘mijn hart haalt in’.
Mijn haar en mijn schouders horen bij ‘het valt’. De komma kan daarom beter na ‘mijn schouders’geplaatst worden zodat de hoofdzinnen van elkaar gescheiden worden.

Zo: ‘Als sneeuw valt het op mijn haar en mijn schouders, mijn hart haalt de gemiste slagen in.’

groet,
24-02-2017 11:11
Dankje. Ja ik moet mijn spelling en gramatica nog even goed afstoffen en opfrissen. Ook moet ik misschien wat rustiger schrijven. Ik heb geen idee hoe lang iemand er gemiddeld over doet, maar ik doe het zeker te snel. Een beetje broeden op goede zinnen en opbouw kan geen kwaad.
24-02-2017 11:01
Maartjemm,
De hints zijn wat mij betreft prima en voldoende. De verwijzingen naar de seizoenen zijn ook duidelijk. Je kunt nog wat schaven op zinsniveau.

Groet,
24-02-2017 10:13
Espunt, ik heb het geprobeerd. De oude vrouw raakt niets aan, ze is ijskoud, het huis is opgeruimd. Ik ging voor de verrassing achteraf. (Er is trouwens iets misgegaan met het overzetten van de tekst, er zitten teveel alineas in, in mijn versie vallen de beginwoorden van de oorspronkelijke alineas meer op: Lente-, zomer-, herfst- en winter-. Ik was te lui om het op te lossen, of zoals ik tegen mezelf zei: misschien is het wel beter zo ;-)
24-02-2017 00:18
Heel goed. Een soort brain teaser. In een nog geraffineerdere variant zou je hints kunnen inbouwen zodat de lezer gaat proberen om te achterhalen wie er echt in de war is dan wel tot de conclusie komt dat hij de oplossing bij zichzelf moet zoeken. Maar ook in deze vorm is het alleszins de moeite waard.
23-02-2017 16:08
maartjemm,

Origineel verhaal, mooi van opbouw.
Hier en daar wat slordig, zie vlaggetjes,

groet,
23-02-2017 16:05
(Ik wacht wel even tot ik meer vlaggen heb, voordat ik met twintig versies zit...is dat de juiste manier?)
23-02-2017 15:25
Bedankt! (Rijk moest inderdaad reik zijn...waar het hart vol van is ;-))
23-02-2017 14:42
Lief en treffend
23-02-2017 12:35
Knap geschreven, welkom
22-02-2017 23:30
Nou dank je wel dan. Het is mijn tweede korte verhaal (ooit geschreven). Het ontbreekt mij altijd aan tijd. Sinds twee weken probeer ik een blog bij te houden maar deze schrijf ik met een kind op schoot en de tv aan in tien minuutjes op mijn telefoon. Hier iets meer tijd voor genomen, maar geen idee hoe lang men op zoiets broedt.
Ik ga me zo snel mogelijk eens goed inlezen hier. Kan er vast veel van leren!
22-02-2017 20:59
Twee maal dank. Als iemand commentaar of kritiek (opbouwend uiteraard haha) sta ik daar voor open. Niet alleen op deze site ben ik nieuw, ook in het schrijven.
22-02-2017 16:55
Het verhaal heeft een typische Edgar Allan Poe sfeer, goed getroffen!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via