Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Gebruik onderstaande knoppen voor de redactiefuncties.

'Reageer' is voor algemene reactie op het werk.

Klik met de muis op een woord in de laatste versie van de tekst om commentaar over dat deel van de tekst toe te voegen.

Alle commentaarvlaggen kunnen getoond en verborgen worden.

Reageer
Toon commentaarvlaggen

Will you follow me into the dark?

Kort verhaal
profielfoto
16 feb 2017
5 reacties
111 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Het is een uur of tien. Het begint nu echt donker te worden. Het meisje voelt de zoete zomerlucht langs haar dijen strijken. Er klinkt gelach uit tuinen. In de verte gilt een motor om de volgende versnelling.

‘Ik weet een gaaf plekkie. Daar komt nooit iemand.’

Het meisje kijkt haar nieuwe vriendje onderzoekend aan. Ze heeft hem de vorige week in De Hacker ontmoet. De Binnenband was niet echt zijn muziek, maar in een dorp heb je het niet voor het uitzoeken en zij maakte veel goed. Ze kende hem vaag, vond hem leuk. Hij was niet knap en ook niet stoer. Wel apart, geen meeloper, gevoelig. Die blik. De leukste tot nu toe. Helemaal haar type. Jaloerse vriendinnen, dat maakte hem extra aantrekkelijk.

 

‘Ik weet een echt gaaf plekkie. Vlak in de buurt.’ Ze bloost, glimlacht, maar reageert niet.

De jongen trekt haar tegen zich aan. Ze verzet zich niet. Hij beroert haar mond. Voorzichtig doet ze haar lippen van elkaar. Ze bijt zachtjes op zijn onderlip en denkt aan twee dagen geleden. Ze was na school met hem mee naar huis gegaan. ‘Er is niemand thuis,’ had hij gezegd terwijl hij haar voorging naar zijn zolderkamer. Eenmaal boven had hij zich achterover op zijn bed laten ploffen en gezegd: ‘Mijn moeder komt pas om half zes uit haar werk. We hebben alle tijd. Kom.’

Ze had hem even bekeken zoals hij daar lag. Ongeneerd. Blote navel waar een toefje donker haar omheen krulde. Lekker. Opgewonden. Natuurlijk wist ze waar hij op uit was. Waar alle jongens op uit zijn. Ze was geen groentje meer.

Ze was op de rand van het bed gaan zitten. Nadat hij een paar keer zachtjes met zijn wijsvinger over haar wervelkolom had getokkeld, had hij haar zachtjes maar dwingend aan haar mooie haar achterover getrokken. Ze hadden gestoeid. Gerollebold. Gezoend. Gestreeld. Toen was ze overeind gekomen. Iets hield haar tegen.

‘Dus hier maak je je huiswerk?’

‘Zo noem ik het om mijn moeder rustig te houden. Hier werk ik, dat klopt wel. Maar een beetje ander werk dan mijn moeder denkt. Hier game ik en hier luister ik naar muziek.

‘Wat is je favoriete muziek?’ had ze gevraagd. ‘Zweedse deathmetal. Dat gaat ver.’

Hij had een nummer van Dismember laten horen en toen nog een van Entombed.

‘Heftig,’ had het meisje met moeite uit kunnen brengen. Ze had gezien hoe zijn gezichtsuitdrukking tijdens de muziek was veranderd. Het leek of deze angstaanjagende muziek hem, niet geheel pijnloos, een andere wereld in sleurde.

‘Denk je ergens aan als je deze muziek hoort?’

‘Aan mijn vader.’

‘Die woont hier niet?’

‘Nee, die woont heel ergens anders.’

‘Apart. Je moet me meer van jouw muziek laten horen. Je moet het me uitleggen. Het is nieuw voor me.’

Hij had nog wat laten horen en had toen zijn ‘huiswerk’ aangezet.

In gothische letters verscheen er op het scherm Brutal Legend. ‘De bedoeling is dat je de wereld redt met Heavy Metal muziek. Wat wil een junk nog meer? The best of two worlds. Er staan meer dan 100 heavy metal tracks op van 75 verschillende groepen. Zo wezenloos gaaf. Lemmy Kilmister, Rob Halford, Ozzy Osbourne, Lita Ford, ze doen allemaal mee in deze game.’

‘Wil je me meer vertellen over jouw scene?’

‘Tuurlijk.’

‘Ik moet nu gaan. Ik sms je.’

Er springt een keffertje tegen het been van de jongen op. ‘Hierrrrr,’ roept zijn oude baasje. ‘Neem me niet kwalijk, jongelui’ zegt het oude baasje, ‘hij is bijna net zo speels als jullie.’ Het meisje moet lachen, de jongen vloekt en trekt haar mee.

 

‘Waar breng je me naartoe?’ vraagt het meisje even later een beetje zenuwachtig lachend als de jongen een hek naast de kerk open duwt. Een zwerm kraaien vliegt op, gewekt uit hun eerste slaap. ‘Dit pad gaat naar het kerkhof,’ zegt de jongen.

‘Kijk,’ zegt de jongen, ‘hier links kom je op het kerkhof. We lopen nog een klein stukje door. Kom.’ Door een poort in de hoge haag ziet het meisje schimmen van grafstenen. Ze voelt nog steeds opwinding maar de lading begint wel te schuiven. Er loopt een akelige rilling over haar rug. De fijne blonde haartjes op haar onderarm staan recht overeind. Het liefst zou ze rechtsomkeer maken. Maar ze heeft haar nieuwe vriendje twee dagen geleden ook al een beetje gefrustreerd achtergelaten.

‘Volgens mij ben je hier wel vaker geweest.’

‘Zeker.’

‘Wat is hier zo bijzonder aan?’

‘Voel je dat niet?’

‘Ik voel van alles, maar het is geen prettig gevoel.’

‘Gevoel, daar gaat het om. Prettig of niet, dat komt op de tweede plaats. Gevoel betekent dat je leeft. Het is niet gek dat juist hier sterke gevoelens optreden.’

Het meisje verbaast zich over de woorden van de jongen. Jongens hebben het nooit over gevoel en al helemaal niet op deze manier.

 

‘Kijk, hier is het.’

Het meisje ziet een duistere keet. Langs de wand staan wat oude grafstenen.

De jongen duwt op de deurhendel. De deur gaat moeizaam open. Hij knipt het licht van zijn iPhone aan. ‘Kom.’ Het meisje aarzelt even maar volgt hem dan.

‘Wat is dit voor keet?’ vraagt ze.

‘Het is van de beheerder van het kerkhof. Hier drinken de grafdelvers en de tuinlieden hun bakkie leut. Hier bewaren ze hun spullen en gereedschap.’

‘Kwam je hier eerder met andere meisjes?’

‘Nee, we gingen hier soms heen om muziek te luisteren.’

‘Hoor je die kraaien te keer gaan? Het lijkt wel of er meer volk onderweg is. Weten je vriendjes soms dat je hier bent?

‘Een belachelijke vraag, vind je ook niet?’

Het meisje loopt naar het kleine raampje en tuurt de duisternis in.

‘Ik wil niet moeilijk doen, maar volgens mij komen er twee figuren aan. Ze komen van het kerkhof.’

De jongen springt op. ‘Je hebt gelijk. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Vlug, weg wezen voor ze ons vinden.’

 

Ze slippen naar buiten en verbergen zich achter een dikke haag. Even later duiken er bij het keetje twee jonge kerels op, allebei met een schep, een met ook nog een koevoet. Ze gaan het keetje in, blijkbaar om het gereedschap terug te zetten, en komen even later weer naar buiten. Ze slaan elkaar op de schouder. Alsof er een belangrijke missie is geslaagd. Ze maken dat ze wegkomen.

Het meisje en de jongen verroeren zich niet. Ze zitten op hun hurken achter de haag. Roerloos, met ingehouden adem.  Zij steunt met een hand op zijn schouder. Ze horen hoe het hek naast de kerk in het slot valt.

‘Ze zijn weg,’ zegt de jongen.

‘Wat denk je?’ zegt het meisje rillend.

‘Hoe bedoel je?’ zegt de jongen.

‘Wat hebben die gasten in godsnaam uitgespookt op dat kerkhof?’

‘We kunnen gaan kijken.’

‘Echt niet, ik wil hier weg, nu. Maar wat denk je dat ze gedaan hebben?’

‘Ik weet het niet. Maar er gaat wel een song door mijn hoofd. The Black Dahlia Murder van Ritual. Daar staat het nummer The Grave Robber’s Work op. Ergens in de lyrics staat:

….

This graveyard planet you've called Earth

You hold in such a high regard

It's but as worthless as a turd!

Will you follow me into the dark?

Will you follow me into the dark?

 

I rob the dead for what they're worth

Jewels, wealth, clothing, sex

When the mood prefers

….

 

‘En dus?’

‘Dit zijn misschien lui die ’s nachts mensen beroven die ze overdag begraven hebben.’

‘Dat gebeurt?’

‘Meer dan je denkt.’

‘En er zijn lui die daar muziek over maken?’

‘Ja.’

‘En daar luister jij naar?’

‘Ja.’

‘Waarom, in godsnaam?’

‘Om te kunnen leven. Will you follow me into the dark?’

’Ik zal je niet volgen. Het spijt me.’

 

 

Reacties

16-02-2017 23:14
Goeie vraag Tom. Ik denk het eerlijk gezegd niet. Gerard Scharn zou het niet trekken en we kunnen hem hier absoluut niet missen.
16-02-2017 23:07
Wordt vervolgd? Laat me niet in het duister van het verhaal staan!
Helaas wat moeite met een Engelse titel.
16-02-2017 22:59
E.J.A. en Gerard,
Dank voor de reacties en voor de vlaggetjes!
16-02-2017 21:42
Een sterk verhaal waarbij de luguberheid om de hoek ligt. Ik hou ervan! Aantal vlaggen.
16-02-2017 17:37
Net toen de koude rillingen dreigde op te komen stopte je er mee, waarvoor mijn dank.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via