Wijn
Het eerste glas is een deur naar een andere dimensie. De rauwe werkelijkheid krijgt een diffuus randje en de scherpe waarneming van het allerdaagse zakt rustig in een donzen bed. Nu ben ik een persoon die gelooft dat drank woorden makkelijker laat stromen. Ongehinderd door enige vorm van controle komen ze, geen douane, geen stop. Zo is mijn sociale status van toegankelijke prater een ticket voor veel uitnodigingen binnen mijn “vriendenkring”. Vandaag is zo’n dag waarop ik enige kennis van zaken mag spuien op een feestje van een “vriend”. Een wijnproeverij. En dat ik wijn lust mag iedereen weten. Dagelijks. Wijn, witte wijn, rode wijn, bubbeltjes wijn, goedkope, dure, Franse, Chileense, Duitse, Spaanse, Argentijnse, wijn uit the U.S.A., wijn uit een fles, glas, pak karton, van de slijter, de Aldi of andere grootgrutter in de buurt. Het eerste glas brengt de roes, daarna vertroebelt het beeld, langzaam maar gestaag. Het is verslavend. Na het eerste glas dat zoveel zachte liefde bracht, de verwachting dat het volgende glas nog meer vertroosting, mildheid, inzicht en perspectief zal brengen. Tot het er niet meer toe doet en dronkenschap afrekent met verantwoordelijkheid. Te veel is oversized. Teveel is de kater die op dat moment gulzig vergeet te matigen.
Dick, want zo heet de man die het feestje geeft, is naast zijn beton bedrijf, een kleine wijnimport begonnen. Hij komt uit Zuid Amerika, maar woont al jaren hier. Het succes van zijn onderneming heeft hem genoeg geld opgeleverd om er een wat duurdere hobby op na te houden en zo is dat het importeren geworden van wijnen uit zijn geboorteland. Kleine wijnboeren, kleine wijnproducties, maar toch goed voor tienduizend flessen per jaar. Bij gelegenheid en dat zijn er veel, geeft hij een proeverijtje, nodigt vrienden en bekenden uit, stuurt zakenkennissen een invitatie, regelt een passende ruimte en laat iedereen onder het genot van brood en kaas van zijn nieuwste import proeven. Netwerken noemt hij het, een net waarin het werk samenkomt met zakendoen, handel en gunfactoren. Zelf heb ik er nooit iets mee kunnen doen, ik ben een loner, een eenzame wolf die zich laat bewonderen om zijn eenzaamheid, het erudiete. Ik koester de uitnodigingen om bij zijn proeverijen te dienen als artistiek element, als aanhangsel van de vriendin van zijn vrouw en als ouwehoer vanuit een andere invalshoek. Vulling, niets meer en niets minder, maar met heerlijke wijn, verzorgd gezelschap en genoeg te eten.
Mijn voornemen was om deze keer iets minder te drinken omdat een andere verplichting zich op een later tijdstip die dag, nagekomen moest worden. Mijn moeder was jarig. Mijn oudere zus had de familie bijna verplicht om samen te komen in een restaurant van enige faam en iedereen diende op tijd aanwezig te zijn.
De Chardonnay, Cabernet Sauvignon, Merlot, Chiraz, Grand Cru en mogelijke mengvormen met zachte afdronk, lang blijven hangen, storm op de tong en enige noot, klokte ik alle glazen gezamenlijk, een hele zo niet anderhalve fles naar binnen. De gesprekken waren geanimeerd en zelfs een bijzonder aanhalige vrouw wilde mijn mobiele nummer. Toen ik het apparaat in mijn broekzak voelde trillen, begreep ik dat ik te laat was voor mijn moeder. Geconfronteerd met de zoveelste vergeetachtigheid, eigenlijke nalatigheid, de al van te voren weggewuifde dwang om te moeten, om iets te doen wat een ander van je verlangt en ik er bewust maar nog half verstopt, niet aan deel wilde nemen. Mijn eigenzinnigheid dat niemand mij de wet oplegt, dat niemand mij dwingt afspraken na te komen waar ik me gekooid in voel, heeft vaak gezorgd voor verandering aan “vrienden”. Ik zag de benen van de bijzonder aanhalige vrouw, naadnylon, rode pumps, minirok, vlezige maar strakke billen, wespentaille, hoe gewoon aantrekkelijk kan ze zijn, verdwijnen in een groepje mannen met hongerige blikken. Mijn wijnvriend schonk een volgende fles in gereedstaand glas. Pinot Noir rolde door mijn mond. Ik stuurde een smsje met onvoorziene omstandigheden naar mijn zus en voelde me een onverantwoordelijke klootzak. Een ongelooflijke rijkdom aan aroma’s van rijpe fruitige kersen, omlijst door fijne hints van chocolade nam daarna bezit van alle gedachten.
Wijn
Het eerste glas is een deur naar een andere dimensie. De rauwe werkelijkheid krijgt een diffuus randje en de scherpe waarneming van het allerdaagse zakt rustig in een donzen bed. Nu ben ik een persoon die gelooft dat drank woorden makkelijker laat stromen. Ongehinderd door enige vorm van controle komen ze, geen douane, geen stop. Zo is mijn sociale status van toegankelijke prater een ticket voor veel uitnodigingen binnen mijn “vriendenkring”. Vandaag is zo’n dag waarop ik enige kennis van zaken mag spuien op een feestje van een “vriend”. Een wijnproeverij. En dat ik wijn lust mag iedereen weten. Dagelijks. Wijn, witte wijn, rode wijn, bubbeltjes wijn, goedkope, dure, Franse, Chileense, Duitse, Spaanse, Argentijnse, wijn uit the U.S.A., wijn uit een fles, glas, pak karton, van de slijter, de Aldi of andere
grootgrutter in de buurt. Het eerste glas brengt de roes, daarna vertroebelt het beeld, langzaam maar gestaag.. Het is verslavend. Na het eerste glas dat zoveel zachte liefde bracht, de verwachting dat het volgende glas nog meer vertroosting, mildheid, inzicht en perspectief zal brengen. Tot het er niet meer toe doet en dronkenschap afrekent met verantwoordelijkheid. Te veel is oversized. Teveel is de kater die op dat moment gulzig vergeet te matigen.
Dick, want zo heet de man die het feestje geeft, is naast zijn beton bedrijf, een kleine wijnimport begonnen. Hij komt uit Zuid Amerika, maar woont al jaren hier. Het succes van zijn onderneming heeft hem genoeg geld opgeleverd om er een wat duurdere hobby op na te houden en zo is dat het importeren geworden van wijnen uit zijn geboorteland. Kleine wijnboeren, kleine wijnproducties, maar toch goed voor tienduizend flessen per jaar. Bij gelegenheid en dat zijn er veel, geeft hij een proeverijtje, nodigt vrienden en bekenden uit, stuurt zakenkennissen een invitatie, regelt een passende ruimte en laat iedereen onder het genot van brood en kaas van zijn nieuwste import proeven. Netwerken noemt hij het, een net waarin het werk samenkomt met zakendoen, handel en gunfactoren. Zelf heb ik er nooit iets mee kunnen doen, ik ben een loner, een eenzame wolf die zich laat bewonderen om zijn eenzaamheid, het erudiete. Ik koester de uitnodigingen om bij zijn proeverijen te dienen als artistiek element, als aanhangsel van de vriendin van zijn vrouw en als ouwehoer vanuit een andere invalshoek. Vulling, niets meer en niets minder, maar met heerlijke wijn, verzorgd gezelschap en genoeg te eten.
Mijn voornemen was om deze keer iets minder te drinken omdat een andere verplichting zich op een later tijdstip die dag, nagekomen moest worden. Mijn moeder was jarig. Mijn oudere zus had de familie bijna verplicht om samen te komen in een restaurant van enige faam en iedereen diende op tijd aanwezig te zijn.
De Chardonnay, Cabernet Sauvignon, Merlot, Chiraz, Grand Cru en mogelijke mengvormen met zachte afdronk, lang blijven hangen, storm op de tong en enige noot, klokte ik alle glazen gezamenlijk, een hele zo niet anderhalve fles naar binnen. De gesprekken waren geanimeerd en zelfs een bijzonder aanhalige vrouw wilde mijn mobiele nummer. Toen ik het apparaat in mijn broekzak voelde trillen, begreep ik dat ik te laat was voor mijn moeder. Geconfronteerd met de zoveelste vergeetachtigheid, eigenlijke nalatigheid, de al van te voren weggewuifde dwang om te moeten, om iets te doen wat een ander van je verlangt en ik er bewust maar nog half verstopt, niet aan deel wilde nemen. Mijn eigenzinnigheid dat niemand mij de wet oplegt, dat niemand mij dwingt afspraken na te komen waar ik me gekooid in voel, heeft vaak gezorgd voor verandering aan “vrienden”. Ik zag de benen van de bijzonder aanhalige vrouw, naadnylon, rode pumps, minirok, vlezige maar strakke billen, wespentaille, hoe gewoon aantrekkelijk kan ze zijn, verdwijnen in een groepje mannen met hongerige blikken. Mijn wijnvriend schonk een volgende fles in gereedstaand glas. Pinot Noir rolde door mijn mond. Ik stuurde een smsje met onvoorziene omstandigheden naar mijn zus en voelde me een onverantwoordelijke klootzak. Een ongelooflijke rijkdom aan aroma’s van rijpe fruitige kersen, omlijst door fijne hints van chocolade nam daarna bezit van alle gedachten.
Wijn
Het eerste glas is een deur naar een andere dimensie. De rauwe werkelijkheid krijgt een diffuus randje en de scherpe waarneming van het allerdaagse zakt rustig in een donzen bed. Nu ben ik een persoon die gelooft dat drank woorden makkelijker laat stromen. Ongehinderd door enige vorm van controle komen ze, geen douane, geen stop. Zo is mijn sociale status van toegankelijke prater een ticket voor veel uitnodigingen binnen mijn “vriendenkring”. Vandaag is zo’n dag waarop ik enige kennis van zaken mag spuien op een feestje van een “vriend”. Een wijnproeverij. En dat ik wijn lust mag iedereen weten. Dagelijks. Wijn, witte wijn, rode wijn, bubbeltjes wijn, goedkope, dure, Franse, Chileense, Duitse, Spaanse, Argentijnse, wijn uit the U.S.A., wijn uit een fles, glas, pak karton, van de slijter, de Aldi of andere
grootgrutter in de buurt. Het eerste glas brengt de roes, daarna vertroebelt het beeld, langzaam maar gestaag.. Het is verslavend. Na het eerste glas dat zoveel zachte liefde bracht, de verwachting dat het volgende glas nog meer vertroosting, mildheid, inzicht en perspectief zal brengen. Tot het er niet meer toe doet en dronkenschap afrekent met verantwoordelijkheid. Te veel is oversized. Teveel is de kater die op dat moment gulzig vergeet te matigen.
Dick, want zo heet de man die het feestje geeft, is naast zijn beton bedrijf, een kleine wijnimport begonnen. Hij komt uit Zuid Amerika, maar woont al jaren hier. Het succes van zijn onderneming heeft hem genoeg geld opgeleverd om er een wat duurdere hobby op na te houden en zo is dat het importeren geworden van wijnen uit zijn geboorteland. Kleine wijnboeren, kleine wijnproducties, maar toch goed voor tienduizend flessen per jaar. Bij gelegenheid en dat zijn er veel, geeft hij een proeverijtje, nodigt vrienden en bekenden uit, stuurt zakenkennissen een invitatie, regelt een passende ruimte en laat iedereen onder het genot van brood en kaas van zijn nieuwste import proeven. Netwerken noemt hij het, een net waarin het werk samenkomt met zakendoen, handel en gunfactoren. Zelf heb ik er nooit iets mee kunnen doen, ik ben een loner, een eenzame wolf die zich laat bewonderen om zijn eenzaamheid, het erudiete. Ik koester de uitnodigingen om bij zijn proeverijen te dienen als artistiek element, als aanhangsel van de vriendin van zijn vrouw en als ouwehoer vanuit een andere invalshoek. Vulling, niets meer en niets minder, maar met heerlijke wijn, verzorgd gezelschap en genoeg te eten.
Mijn voornemen was om deze keer iets minder te drinken omdat een andere verplichting zich op een later tijdstip die dag, nagekomen moest worden. Mijn moeder was jarig. Mijn oudere zus had de familie bijna verplicht om samen te komen in een restaurant van enige faam en iedereen diende op tijd aanwezig te zijn.
De Chardonnay, Cabernet Sauvignon, Merlot, Chiraz, Grand Cru en mogelijke mengvormen met zachte afdronk, lang blijven hangen, storm op de tong en enige noot, klokte ik alle glazen gezamenlijk, een hele zo niet anderhalve fles naar binnen. De gesprekken waren geanimeerd en zelfs een bijzonder aanhalige vrouw wilde mijn mobiele nummer. Toen ik het apparaat in mijn broekzak voelde trillen, begreep ik dat ik te laat was voor mijn moeder. Geconfronteerd met de zoveelste vergeetachtigheid, eigenlijke nalatigheid, de al van te voren weggewuifde dwang om te moeten, om iets te doen wat een ander van je verlangt en ik er bewust maar nog half verstopt, niet aan deel wilde nemen. Mijn eigenzinnigheid dat niemand mij de wet oplegt, dat niemand mij dwingt afspraken na te komen waar ik me gekooid in voel, heeft vaak gezorgd voor verandering aan “vrienden”. Ik zag de benen van de bijzonder aanhalige vrouw, naadnylon, rode pumps, minirok, vlezige maar strakke billen, wespentaille, hoe gewoon aantrekkelijk kan ze zijn, verdwijnen in een groepje mannen met hongerige blikken. Mijn wijnvriend schonk een volgende fles in gereedstaand glas. Pinot Noir rolde door mijn mond. Ik stuurde een smsje met onvoorziene omstandigheden naar mijn zus en voelde me een onverantwoordelijke klootzak. Een ongelooflijke rijkdom aan aroma’s van rijpe fruitige kersen, omlijst door fijne hints van chocolade nam daarna bezit van alle gedachten.
