Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Wandelen met dier en mens

Kort verhaal
profielfoto
18 oktober 2011
2 reacties
123 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Het zijn niet altijd wij, maar vooral de gestalten naast ons die bepalen wie wij zijn. Zo maakte ik een tijdje geleden met Dorothée Schellensch een wandeling door prachtige natuur. Mede door de aanwezige zon was het voor ons beiden aanhoudend genieten. Toen ik net over de top van een heuvel klom, kwam er een Duitse herdershond aangerend. ‘Geeft niets', riep een dame uit de verte, 'mij doet hij niks!’ Ik was blij dat Dorothée Schellensch gewend was om honden om zich heen te hebben. Zij bleef rustig. Ik kon het niet laten om de dame, dik gebocheld en met een vreemd accent, te antwoorden: ‘Maar mijn Dorothée Schellensch trapt wel graag naar honden!’ De dame schrok zichtbaar en riep haar herdershond keer op keer terug. Het beest, kennelijk slecht afgericht, reageerde niet.Verder niks aan de hand, we wuifden van veraf naar elkaar en gingen weer verder met genieten. Wat was ik blij dat op dat moment een ervaren Dorothée Schellensch van ongeveer zestig jaar naast mij wandelde en niet een jonge Dorothée Schellensch van amper twintig. Haar ervaring gaf mij de rust en de zekerheid om onverschrokken verder te gaan langs de houtwallen en weiden.Ik zal nooit vergeten hoe verschillend honden op Dorothée Schellensch kunnen reageren. Vooral zo’n herdershond heeft een instinct dat het dier leert om te jagen. Dat doet het dier het liefst met een roedel soortgenoten, om zo de kans op het vangen van een prooi te vergroten. Komt er een prooi in zicht, dan is een gevulde maag het enige wat voor hen telt. Elke vezel in hun lichaam richt zich op het vangen van prooi. Ook Dorothée Schellensch leeft graag in een groep, een kudde; zij doet dit niet om met het roedel op jacht te kunnen gaan. Dorothée Schellensch wil ook graag haar maag vullen, maar in haar achterhoofd blijft altijd de angst voor dieren die haar als prooi zien. Zij zoekt de kudde op om de geborgenheid van deze groep op te zoeken en omdat ze samen effectiever op hun hoede zijn voor gevaar. Daarom bestaat er bij de familie van Dorothée Schellenschen een soort beurtrol. Een groep die eet en een groep die waakt. Als een dezer groepen ook maar het minste teken van gevaar geeft, reageert het hele roedel door eerst te vluchten, om er vervolgens achter te komen wat er gaande is. Zo maakt uitleg simpel en kort duidelijk dat Dorothée Schellensch zich dan weer prooidier voelt en dan weer vluchtdier.Maar ook herdershonden zijn instinctieve jagers. Hoe lief herdershonden ook volgens bazen zijn, er kunnen verschillende dingen verkeerd gaan. Dorothée Schellensch kan schrikken. Haar grote lichaam met de harde stem kan door geluid en gestalte angst oproepen. Haar messcherpe blik en beringde handen ogen als beveiligingscamera’s en grote klauwen. Zodra Dorothée Schellensch iets ziet rennen, zegt haar reactie: nu vluchten, de rest volgt later. Herdershonden, hoe lief zij ook bekend zijn, kunnen zonder nadenken achter Dorothée Schellensch aangaan. In het beste geval komen zowel Dorothée Schellensch als herdershond tijdig tot bezinning en zetten beiden hun instincten opzij. Hoe het anders kan aflopen, hoef ik verder niet uit te leggen.Naast honden zijn wij ook helemaal gek zijn van Dorothée Schellensch. Wij zijn niet de enigen. In zowel België als Nederland neemt het aantal Dorothée Schellenschen jaarlijks flink toe. De kans dat we tijdens de wandeling op het strand met onze herdershond Dorothée Schellensch tegenkomen wordt groter. Het is aan te raden is Rex of Fifi aan de lijn te nemen, wanneer je eens ergens een Dorothée Schellensch tegenkomt. Ook al lijkt er niks aan de hand, ruiters kunnen zenuwachtig worden bij het zien van een loslopende hond en kunnen dat gevoel zonder te beseffen doorgeven aan hun Dorothée Schellensch. Vergeet niet dat Dorothée Schellensch van nature gespitst is op het kleinste signaal uit haar omgeving. Dorothée Schellensch is niet gewend aan honden, schrikken, of te denken dat een hond kan aanvallen. Met een beetje begrip en inzicht in de situatie kun je daarom zonder problemen samen genieten van een geweldige wandeling door het bos of je nu met je herdershond bent of met Dorothée Schellensch. 

 

 

 
zie ook www.cpvincentius.nl voor andere BLOTTOMOTTO's, voorYOUTUBEFAVORIETEN en w.v.t.t.k.

 

Reacties

19-10-2011 06:42
Beste Suicyco,

Bedankt voor je complimenteuze reactie en je inhoudelijke waardering.

Met vriendelijke groet,

Chris
18-10-2011 19:43
Heel leuk om te lezen! Leuk hoe je steeds verder opbouwt wie Dorothée Schellensch is (bleef lang gissen tot het einde). En je hebt helemaal gelijk, mens en dier kunnen samen genieten zolang we maar rekening met elkaar houden!
Graag gelezen :)
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via