Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Vrij naar Coelho

Kort verhaal
profielfoto
07 mrt 2017
8 reacties
194 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

 

 

 

Het opgestoken middelvingertje dat door de oude Romeinen digitus impudicus en door de nog oudere Grieken katapugon werd genoemd is een gebaar dat ik slechts verwacht bij degenen die ik gemakshalve rangschik als behorende tot de onderlagen van de samenleving: het schorriemorrie, het janhagel, de heffe des volks, het rapalje en het vee of tuig van Laban, herkenbaar aan grote hoeveelheden chirurgisch staal door neus, oren en tepels of aan de tatoeages die verwijzen naar een krijgshaftig verleden van een lang geleden gestorven maorikrijger en waarvan ik hoop dat het een stil eerbetoon is aan de gemeenschappen die werden uitgeroeid toen de blanken er kwamen om met harde hand oude culturen tot onderwerp van latere studies te maken.

Dat mijn collega zijn vinger nog eens naar mij en de anderen zou opsteken terwijl hij de deur uitliep en mompelde dat ze hem allemaal de bout konden hachelen, althans dat meende men te hebben opgevangen waren anderen er van overtuigd dat hij schreeuwde dat ze zijn rug op konden. Dit geeft aan hoe groot de verwarring moet zijn geweest waarin hij ons achterliet. De volgende dag verscheen hij niet op zijn werk en ook de dagen daarop niet. Hij leek van de aardbodem verdwenen. In arren moede belastten we zijn chauffeur met de archiefvernietiging , de man zat er na drie dagen wachten helemaal door en was op van de zenuwen. Wij kozen voor een meer cerebrale aanpak, schakelden de politie in, verwezen zijn vrouw naar een psycholoog; zijn kinderen die in het buitenland studeerden en eerst hun papieren wilden halen lieten we weten dat ze op de hoogte zouden worden gehouden.

Zijn signalement werd verspreid: man in driedelig grijs, bril met gouden montuur, dure schoenen, zijden sokken, licht grijzend aan de slapen, drietalig (Nederlands, Engels en managerspeak), luistert vooral graag naar zichzelf. Ondanks de beloning die de gouden tipgever in het vooruitzicht werd gesteld reageerde niemand.

Jaren gingen voorbij, taal noch teken werd vernomen en ook zonder de aanwezigheid van mijn collega liep de zaak op rolletjes. Zijn stoel werd in het rommelkamertje gezet, zijn bureau op marktplaats.nl.

Zijn vrouw vroeg bij de rechtbank een verklaring van rechtsvermoeden van overlijden aan om haar man officeel als overleden te kunnen laten registreren, inde de levensverzekering en trouwde met haar psycholoog. De kinderen lieten weten hier niet achter te staan want zij hadden de hoop nog niet opgegeven.

De jonggehuwden gingen op huwelijksreis naar de Borinage om in verlaten mijnen de liefde te bedrijven, tenslotte koestert men zijn abberaties of zijn remmingen zo men wil. De psycholoog omschreef het als veldwerk, de vrouw als haar plicht de man terwille te zijn. Zo daalden zij af bij het licht van een daviaantje in schachten en gangen op zoek naar een plek troosteloos genoeg om hun ouder wordende lichamen dat te gunnen wat bovengronds niet mogelijk zou zijn geweest. Het was op hun derde tocht dat zij op een bundel kleren stootten, een bril met gouden montuur, dure schoenen en zijden sokken.

 

 

 

Reacties

09-03-2017 19:37
Verstuurd!
09-03-2017 17:16
Gerard, kun je mij jouw e-mailadres doorgeven? Stuur het aub naar petermabelus@gmail.com. Ik heb een vraag die om een antwoord vraagt.
08-03-2017 06:56
Dank je voor je waardering Peter.
07-03-2017 23:18
@Gerard. Wat een mooi geschreven verhaal. Prachtige woorden komen langs. Mijn favoriet: daviaantje.
07-03-2017 23:11
In de Borinage is alles mogelijk maar het is vooral terra incognita voor de nederlander. Dank je voor je reactie.
07-03-2017 22:51
Het wordt inderdaad steeds warmer als je verder in zo'n mijn afdaalt. Dus dat hoopje kleren is volstrekt geloofwaardig.
Ik vroeg me wel even af of je in een mijn veldwerk kunt verrichten. Proefboringen misschien?
Mooi verhaal.
07-03-2017 21:22
Vlaggetjes verwerkt, waarvoor mijn dank.
07-03-2017 19:48
In de Borinage wonen inderdaad nogal wat kannibalistische Maori's. Vlaggetjes!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via