Een maand of twee geleden kopte De Telegraaf Horrorwinter in aantocht. Je reinste flauwekul natuurlijk, zelfs nu het kwik een beetje tot redelijk onder nul dreigt te dalen. Als we deze met open armen verwelkomde temperatuurdip tot horrorwinter verklaren, welke woorden hebben we dan nodig om de oorlogswinter van Stalingrad 1944 te beschrijven, of die van de Elfstedentocht in 1963.
Nee, voorspellen is een vak apart. En daar ben ik best goed in, al zeg ik het zelf, misschien kunt u het ook. Mijn gave ontdekte ik terloops, toen ik een paar jaar geleden voor het eerst het nummer Haus am See van Peter Fox hoorde. Ik wist meteen: dit wordt een nummer 1 hit. En een maand of drie later was dat inderdaad het geval. Drie jaar later herhaalde ik deze opmerkelijke prestatie met het nummer Somebody I used to know van Gotye, zij het dat ik me deze keer op het clipje baseerde, maar ook nu weer ruim voor het nummer radiofähig werd. Een ander vermeldenswaardig succes stamt uit de begindagen van de Libische revolutie toen ik op mijn weblog voorspelde dat de kolonel de volgende dag in zijn gele jurk zou verschijnen. En warempel, dat kwam uit. Zo moeilijk was dat overigens niet, ik zal u mijn geheim vertellen. Het was me al opgevallen dat de man met de onschrijfbare naam naast zijn militaire carnavalspak een groene, blauwe, roze en bruine jurk had, maar al deze waren de voorgaande dagen de revue gepasseerd; het werd dus domweg weer tijd voor de gele.
Voorspellen is een kwestie van goed de ogen open houden en conclusies durven trekken. Toch betekent dit niet dat ik het altijd bij het rechte eind heb. Aan het begin van de finalepartij Australian Open was ik vrij zeker dat Djokovic ( 2-1 voorsprong, eerste set) de partij zou verliezen. Gezien zijn geslagen lichaamstaal en fletse oogopslag bij de eerste slagenwisseling had hij nog steeds de zware partij tegen Murrey in de benen. Nadal won inderdaad de eerste set, maar de veerkracht van Djokovic bleek opmerkelijk. Op dit moment van schrijven is de beslissing nog niet gevallen maar ik zal ruiterlijk toegeven als ik het uiteindelijk verkeerd heb gezien. Goed de ogen open houden en conclusies durven trekken is namelijk niet genoeg. Voorspellen is ook een kwestie van veel oefenen en zorgvuldig je onderwerp kiezen.
Laat ik nog een poging wagen: David Maasbach. U weet wel, de schreeuwevangelist, de buldergristen, de meister van de gebakken lucht, the King of TellSell. Want zeg nu zelf, tussen al die TellSell-praatjes past hij opmerkelijk goed. Pas na een paar jaar had ik door dat hij nooit eens een onbrandbare koekenpan of een zelfreinigende wc-borstel omhoog houdt. Of het nu over internetten of de zegeningen van tuchtiging in de opvoeding gaat, David Maasbach verkoopt maar één ding, het merk David Maasbach. “Koop dat merk mensen, ik zou ‘m in huis halen als ik u was, zonder dat is uw hoofd niet compleet.” Ik zou anders niet weten waarom die naam continu in beeld blijft staan. Maar goed, we hadden het over voorspellen. Mijn voorspelling luidt dat de voorste rij stoelen van de buldergristen pas als laatste gevuld worden. Ik heb niet zo’n behoefte om dit daadwerkelijk te controleren, maar ben vrij zeker van mijn zaak. Gewoon kijken naar de hoeveelheid spuug en speeksel die op de lege stoelen achterblijft. Natuurlijk ben ik wel een beetje afhankelijk van het opmerkingsvermogen van de schaapjes van de Pinkstergemeente, maar ik heb vertrouwen in mijn medemens. U mag me mailen als u er meer van weet, misschien ga ik er wel mijn vak van maken.
