Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Voorbij de duisternis

Kort verhaal
profielfoto
20 okt 2013
7 reacties
919 keer gelezen
4
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Mijn inzending voor de zinnigerzinnen website wedstrijd. Thema was weglaten is een kunst. Dus wilde ik het doen met redelijk veel herhalingen, niet noodzakelijk weglaten in de tekst, maar wel in het verhaal zelf. Benieuwd wat de lezers hier ervan vinden.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen


Luister naar de aarde. De grond heeft een verhaal voor je, het water een lied. Voel het onder je voeten, onder je handen. Leg je op de grond en hoor wat ik je vertel. Ik vind je wel, waar je ook naartoe gaat. Hoor je me? Ik vind je wel!

Luister naar de aarde. Ga diep, als je je concentreert lukt het je zeker. Ga voorbij de vruchtbare mantel, voorbij de verborgen levens en geheime plaatsen. Laat je verder zakken door steen en ijzer, door de duisternis heen. Een duisternis die je gewoon bent, waar je van houdt. Waarin je het bloed laat stromen. Snel, meedogenloos, efficiënt. Ga nu door, tot je de vlammen van de hel voelt. Speciaal voor jou. Branden ga je, daar zorg ik voor. Het maakt niet uit hoe ver je loopt, door bossen en valleien, over alle grenzen heen, door dorpen waar ze je niet kennen, waar gezichten je onverschillig, maar toch vriendelijk aankijken. Je bent jong en sterk, dus bieden mannen je werk aan. Vrouwen en kinderen lopen nog niet weg van je. Je kan 's avonds iets drinken, lachen en plezier maken. Misschien denk je dat je hier eindelijk veilig bent, aanvaard door de gemeenschap. Tot je te lang blijft en de aarde je verraadt. Kinderen smijten met stenen, vrouwen en mannen kijken je kil en afwijzend aan. Terug weg, naar de volgende horizon, de volgende hoop dat je rust vindt. Onmogelijk, die bestaat niet meer. Dus kijk elk moment van je leven over je schouders, wetende dat ik kom. Waarschijnlijk niet vandaag of morgen, maar ooit.

Luister naar de aarde en weet wat ik met je ga doen. Hel is je eindbestemming. De reis zal je doen smeken, net als zij gedaan heeft, maar er komt geen verlossing, geen redding, geen godheid die medelijden met je zal hebben. Alleen mijn wraak, eindeloos. Voel angst, voor de eerste keer in je leven, en loop verder. In wanhoop kan je de eenzaamheid opzoeken, de diepe bossen of een hoge berg. Daar bouw je een hut, probeer je te overleven. Ver weg van de mensen, van mij. En dat lukt, een tijdje toch. Maar de aarde vertelt het verhaal aan de bomen die rond je hut groeien, de rotsen van de berg waar je op leeft. Je vallen blijven leeg, de stroom waar je uit drinkt droogt op. 's Nachts lig je wakker, misschien zie je haar gezicht. Altijd een glimlach, altijd vriendelijk. Tot jij daar een einde aan maakte. Zou je spijt hebben? Onwaarschijnlijk. Onbelangrijk. Je ligt wakker omdat je nu mijn verhaal hoort zonder nog te moeten luisteren. Het is altijd bij je, omringt je met beelden en beloftes. Dorst, honger en uitputting drijven je weer naar de dorpen. Nu ben je zo jong niet meer, je kracht is weggeëbd. Werk krijg je niet meer en je moet bedelen om te overleven. In plaatsen waar je de taal niet spreekt, waar je niemand kent en niemand jou wil kennen. Het zou gemakkelijk zijn om het op te geven: laat je vallen en geef je over aan je lot. Het is onvermijdelijk, waarom zo vechten? Maar dat kan je niet, je bent altijd koppig geweest. Dus laat je wegjagen, vecht met honden om de resten. Overleef, ondanks alles. Blijf lopen, maar hoe ver kan je nog gaan? Grijs en moe ploeter je verder, altijd onderweg. Nu likken de vlammen van je eigen hel aan je hielen. Ze blijven je verder drijven tot je het einde van de wereld bereikt hebt. Voor je ligt een blauwe eeuwigheid, terugkeren is onmogelijk. Iedereen weet het nu, mijn verhaal is je, samen met de vlammen, overal gevolgd. Dit is het dan, je tijd is om.

Luister naar de aarde, een laatste keer. Doe je kleren uit en ga liggen. Ik ben er nog altijd, verborgen in de zandkorrels, de stenen, de wormen en de planten. Geduldig, onvermurwbaar. Klaar om je reis te beëindigen, mee te nemen naar waar je thuishoort. Ik weet dat ze je al lang vergeven heeft, dat heb ik gevoeld toen haar lichaam begraven werd. Het maakt me niets uit. Ik weet dat je geleden hebt, zoals ik je beloofd heb, maar ook dat maakt me niets uit. Mijn wraak werd gevoed door tijd, door jouw leven. Niets kan het tegenhouden. Voel de vlammen over je verweerde lichaam vloeien, je herleiden tot as. As die wegzinkt in de aarde, dieper en dieper. Voorbij alle leven en ook de duisternis. Je oude vriend die nu, eindelijk, je niet meer beschermt.

 

Reacties

24-10-2013 09:04
Bedankt Dwe, het is inderdaad afstandelijk en onpersoonlijk. Dat was een beetje de bedoeling en ook eigen aan het je-perspectief vind ik. Het was een beetje een experiment.
23-10-2013 13:29
Misschien heb je gelijk Espunt, maar ik heb moeite de strepen op de weg te zien.
23-10-2013 13:10
Beste dwe,
Ik heb de indruk dat je een paar bochten afsnijdt.
23-10-2013 12:01
Ik vind het verhaal veel te onpersoonlijk. De 'vriend' blijft maar lullen in algemeenheden. Maak het concreet.
22-10-2013 14:35
Bedankt Han en Espunt :) Ik ga het verhaal een tijd laten liggen en dan eens zien hoe ik het beter kan maken, inderdaad vanuit een ander perspectief (die psychose, of een soort geest die de man volgt en opjaagt).
20-10-2013 23:37
Dag Tom,
Mooi gegeven, goed geschreven.
De kunst is lijkt me om het geheel ook consistent te houden. Misschien moet je daar nog naar kijken.
Voorbeeld: de hoofdpersoon kan zijn lot niet ontlopen. De aarde weet alles. Maar dan kom ik ergens de zin tegen: Ver weg van de mensen, van mij. Je zou het kunnen oplossen door er een soort psychose van te maken in een brein dat ziek is, waarin verschillende stemmen spreken. Als je meer denkt in termen van een Gaia-wezen wordt het natuurlijk anders.
Maar de flow en de dreiging zijn zeker krachtig neergezet.
20-10-2013 18:42
Een mooi onheilspellend stuk, Tom.
Ik lees het wel meer als inleiding naar een langer verhaal.
Het vraagt naar meer. Naar een vervolg met net zoveel spanning dat hierbij aansluit.
Ik heb er twee commentaren bij geplaatst. Die zijn misschien nogal onbeholpen, omdat ik modus hier nog even moet zien uit te vogelen.
Ik las het met veel plezier.

Groet,

Han
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via