Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Vervagen

Kort verhaal
profielfoto
22 sep 2017
7 reacties
254 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Vervagen

Toen Cecidimus Desvanecerse op de leeftijd was gekomen dat hij niet meer zonder zijn leesbril kon, bereidde hij zich voor op de achteruitgang van het gehoor. Toch nam hij ieder geluid nog scherp waar en vaak scherper dan de mensen in zijn omgeving. Soms overviel hem het gevoel dat niet hij, maar de ander kampte met een gehoorprobleem.
Vanmorgen stond hij berustend in zijn lot voor de spiegel van de badkamer.

Cecidimus werd bij de aangifte van zijn geboorte niet erkend. De ambtenaar haalde een dikke streep door de naam die zijn vader op het overhandigde papiertje had geschreven.
‘De wet accepteert deze naam niet, meneer.’
Cecidimus was geen bestaande naam. Pas op zijn eerste identiteitsbewijs zag Cecidimus zijn foto naast de gegevens van een onbekende, met dezelfde achternaam, en dezelfde geboortedatum en -plaats. Hij voelde toen al aan dat vragen stellen ongepast was.
De relaties die hij op volwassen leeftijd had, waren kort genoeg om zijn administratieve naam niet te hoeven onthullen. Cecidimus, werd afwisselend Ceci, Dimi, Musje of Cecidi genoemd. Afkortingen die hij verafschuwde, alsof zijn werkelijke naam, zijn genoemde naam, er niet toe deed. Zijn vriendinnen begrepen hem niet en hadden de onbedaarlijke neiging om hem te bemoederen. Hoe meer hij zich daartegen verzette, hoe meer ze in hun gedrag volhardden. Dat hield hij niet vol. Zo bleef hij alleen en dat beviel hem goed.
In de kroegen zocht hij de hoeken op, de uiteinden van de bar, de tafeltjes achteraf en dronk zijn pilsjes in een rustig tempo, terwijl hij de mensen observeerde. Soms sprak hij een vaste gast, die hem steevast benaderde alsof hij voor het eerst gezien werd.
Zijn werk verliep in een rustgevende cadans, die hem een houvast bood waaromheen hij zijn verdere leven kon organiseren. Vakantiedagen nam hij niet meer op, nadat hij tot de conclusie was gekomen dat dit hem meer energie kostte, dan de gang naar het kantoor. Zijn leidinggevende merkte het niet op. Trouw vulde hij de eerste jaren zijn vakantiebriefjes in, maar de laatste elf jaar vond Cecidimus dat ook niet meer nodig.
‘Hallo, Marijke,’ groette hij de receptioniste op zijn werk.
‘Wat zeg je?’ was steevast haar antwoord, maar de laatste tijd zei ze dat niet eens meer.
In de pauzes aan de koffietafel, mengde hij zich tot voor kort regelmatig in de gesprekken met collega’s. Losse opmerkingen, waar soms om gelachen werd, waar soms een reactie op kwam, maar waar nooit een werkelijk gesprek mee gestart werd.
‘Ja, dat heb ik gisteren ook op televisie gezien.’
‘Jij ook?’
‘Ja.’
De afgelopen weken hoorden ze hem niet meer. Hij keek om zich heen. Zag de pratende monden, de ogen die heen en weer schoten, maar niet meer zijn kant opdraaiden.
Gisterenmorgen bij de bakker was hij zonder brood de winkel uitgelopen, omdat het hem in de drukte niet gelukt was zijn beurt op te eisen.

Zo stond Cecidumus Desvanecerse voor de spiegel van de badkamer. In de verte hoorde hij via het geopende raam het gekwetter van de ochtendvogels. Hij hoorde zijn eigen ademhaling, het geruis van bloed in zijn oren. In de weerspiegeling lukte het hem niet om zichzelf terug te vinden. Toen hij naar beneden keek, zag hij zijn lichaam langzaam verdwijnen.
Cecidimus, dacht hij.

Reacties

27-09-2017 21:48
Dank E.J.A.
27-09-2017 21:38
Mooie tragedie. Hoe het leven in het teken van verdwijnen kan staan. Kundige beschrijving en subtiel van opbouw.
25-09-2017 13:57
Dank voor de feedback. Een eerste aanpassing doorgevoerd. Nu weer even verder kauwen.
24-09-2017 11:29
Intrigerend verhaal. Mooi hoe je de identiteitscrisis beschrijft aan de hand van twee zintuigen. Ik heb twee vlaggetjes geplaatst.
23-09-2017 12:19
Mooi verhaal. Lijkt me geen genadig lot voor een buitenstaander.
23-09-2017 10:51
Dank Jan P. Ik ga ermee aan de slag. Twijfel nog een beetje of het niet te compact is. Misschien nog wat meer 'ontwikkelruimte'.
23-09-2017 10:21
Hadeke,
Origineel verhaal, zondermeer. De uitvoering mag voor mij wat strakker, probeer in elk geval de sturing eruit te halen. De lezer volgt het wel.
Zie wat vlaggetjes.

Groet,
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via