Onder zijn hoed is het bord van de wonder-
zuigeling. Met tien vorken harkt, aait
hij op de grens van horizonsondergang.
Vonken lichten in zijn groeiende schemer.
Zo grondig wachten op de aarzeling
van de maat die jou trilt en zinkt
zodra de handen virtuoos
haperend op elkander wachten.
Meer dan zwart en wit
rijgt en krijgt klank tijd
en hangt tussen eerst razendsnel
later stumperend pingel in
akkoord met toets, pedaal, stilte.
zie ook www.cpvincentius.nl voor andere BLOTTOMOTTO's en voorYOUTUBEFAVORIETEN
