Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Teken van leven

Kort verhaal
profielfoto
21 jan 2016
16 reacties
760 keer gelezen
4
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

N. 21 januari 2016.

 

Beste G.,

Het is al weer enige tijd geleden dat je van mij een levensteken ontving. Om deze nalatigheid enigszins te compenseren wil ik je enkele gedachten voorleggen over juist dit thema: het teken van leven. En ik heb zo waar ook nog een persoonlijke aanleiding. Schrik niet: mijn pink. Ik kom daar uiteraard op terug, maar laat ik beginnen met een andere jeugdherinnering.

 

Toen ik voor het eerst in Parijs was, viel me op dat daar geen enkele auto zonder kras of deuk rond reed. Nadat ik had gezien met welke doodsverachting de Parijzenaar de reusachtige rotondes nam die zo karakteristiek zijn voor zijn stad, en met welk zelfvertrouwen hij/zij parkeerde op plekken die net te krap waren, was duidelijk dat het Lelijke Eendje heel wat te verduren had. Dat Eendje werd in hoog tempo lelijker leek mij. Maar dat was bij nader inzien misschien toch wat te kort door de bocht. Er was zeker sprake van schade. Maar dan wel omdat er geleefd werd, of beter, omdat er geleefd moest worden. En deze levenstekenen werden niet verdonkeremaand. Misschien omdat daar geen beginnen aan was, maar vermoedelijk ook omdat men op een bepaalde manier trots was op zijn littekens. Ze getuigden op zijn minst van levensmoed en misschien wel van levensvreugde. Want echt leven betekent schade. Aan lijf en goed. Zo zie ik het.

 

Het litteken als getuigenis, als bewijs. Natuurvolkeren die de beschermende hand van de moderniteit ontberen, leiden een risicovol bestaan. Let wel, ik schrijf dus niet een treurig bestaan. Maar wel een bestaan dat niet zonder kleerscheuren verloopt. Als je niet tegen een stootje kan, heb je bij zo’n natuurvolk niks te zoeken. Bij het binnentreden van de volwassenheid moeten jonge mannen laten zien de pijn van het leven te kunnen verdragen. Het felbegeerde toegangsbewijs is afgestempeld met blijvende littekens. Als oude man moet ik voorzichtig zijn, maar ik heb de stellige indruk dat onze jeugd bang is voor de volwassenheid. Misschien een reden te meer om toch maar weer eens een overgangsritueel te bedenken. Je moet ze toch een keer het nest uit duwen. Ook om die reden missen we die goeie, ouwe dienstplicht.

 

Goede vriend,

Je zult het niet geloven, maar deze en andere gedachten overvielen mij toen ik onlangs de pink van mijn rechterhand lelijk bezeerde. Het lijkt klein leed, maar voor mij toch van betekenis. Ik zal het proberen uit te leggen.

Ook mijn leven heeft littekens opgeleverd waar ik een zekere trots aan ontleen. Omdat ze het gevolg zijn van een bepaalde mate van onverschrokkenheid. Als het zo uitkomt maak ik er wel eens een opmerking over. Een beetje terloops, je kent dat wel. Ik merk dan dat ik bij omstanders duidelijk een snaar raak. Het gaat om twee kwetsuren, beide opgelopen tijdens het voetballen. En ook nog allebei door een val op een bevroren ondergrond. Het gebroken sleutelbeen, dat zich uiteindelijk volgens een geheel nieuw ontwerp heeft herpakt, openbaart zich sindsdien in een afhangende schouder. Om je niet te bedelven onder mijn leed, laat ik dat even voor wat het is. Het gaat me nu om de pink.

Ik denk dat ik een jaar of tien was. Het had gevroren en ik moest keepen. Niet mijn favoriete positie. De hobbels op het grasveldje waren keihard. In een ultieme poging om een doelpunt te voorkomen ging ik, inclusief mijn pink, gestrekt naar de hoek. Mijn pink stootte tegen een pol en ik kwam er achteraan. Het gevolg was een pink die de helft kleiner was dan de pink van mijn andere hand. Kortom, kleine pink grote pijn. Maar omdat Winnetou en Witte Veder, jou niet onbekend, ook nooit een kik gaven, klom ik met de kiezen op elkaar bij mijn moeder achterop de fiets om behandeld te worden. De EHBO-arts was een vriendelijke man die me opdroeg even de andere kant op te kijken waarna hij volkomen onverwacht een flinke ruk aan mijn pink gaf. Ik hoorde een soort plok, waarna de kundige pinkentrekker zei: ‘Et voilà, daar is ie weer, le petit prince’. Ik stelde opgelucht vast dat de pink inderdaad weer aan de maat was. De pink was, zo verklaarde de arts, uit de kom geschoten en het bovenste deel was over het onderste kootje geschoven. Een korte ruk was voldoende.

Tot mijn grote geluk herstelde de pink en bleef hij de rest van mijn leven twee keer zo dik als de andere pink. Door de pinken naast elkaar te houden kon ik laten zien welk leed mij ooit te beurt was gevallen. Een mooi litteken waar ik veel plezier van heb gehad. Totdat ik een maand geleden de koelkast opende en een fles naar buiten zag glijden. In een reflex schoot ik toe om groter onheil te voorkomen. Daarbij stootte ik met mijn pink, echt geloof me, heel hard tegen een plateautje in de koelkast. Sindsdien is de pink extra dik, pijnlijk en opvallend stijf.

Ik kan je verzekeren dat ik nog steeds niet helemaal gewend ben aan de stand van de pink: in alle gevallen recht vooruit. Het heeft iets verwijfds, alsof ik de hele dag oefen voor de high tea. De opgestoken duim heeft een eigen smoel, de opgeheven wijsvinger heeft ook karakter, de opgestoken middelvinger, daar kun je evenmin omheen, de ringvinger is van nature een sukkelaar, en het kleine ding in erecte staat, dat is eigenlijk twee keer niks. Je begrijpt dat zo’n pink alleen met een goed verhaal toegevoegde waarde heeft. Maar voor nu even genoeg pink. Even genoeg lidteken. Terug naar het litteken.

 

Wij van de moderniteit willen natuurlijk ook graag moedig gevonden worden, want zo modern zijn we nu ook weer niet. Maar het moet wel leuk blijven. De meeste littekens komen tegenwoordig dan ook uit de tattooshop. En als we weer buiten staan, hopen we maar dat de rest van de wereld niet door heeft dat wij geen veelbelovende jonge Mohawk of Maori zijn, maar Koos Grotebroek op weg naar een internetdate.

In mijn jeugd was de tattoo nog iets van zeelui (ankertjes) en penoze (draakjes) en had het verschijnsel iets duisters. Voor deze groepen was de tattoo meer een verwijzing naar echt leed. Zo’n ankertje ging vaak samen met primitieve kunstledematen van hout of gietijzer. En het vuurspuwende draakje kon je niet los zien van heftig etterende striemen op de rug en de bips op plekken waar ooit woedende politieknuppels waren neergekomen. Uitgesproken gruwelijk waren in die tijd de kampnummers waarmee de overlevenden van de nazi’s terugkwamen. En weet je dat het nu een soort rage schijnt te zijn onder Joodse kids? Om een Holocaust-statement te maken.

 

Beste G.,

Je zult het met mij eens zijn dat topvoetballers ons voorgaan in deze opmerkelijke tattootrend. Soms lijkt het dat het full color, onderhuids opsieren van lijf en leden meer aandacht krijgt dan het verzorgd uitverdedigen. Wij hebben nog de tijd meegemaakt dat de moed van een voetballer, niet opvallend maar wel ontroerend, afgemeten werd aan het aantal stifttanden dat hij vóór de wedstrijd ter bewaring inleverde bij de assistent-coach. Deze helden konden na de wedstrijd vaak geen woord uitbrengen. Eerder nog zag je in Hilversum de legendarische spelers uit een verder verleden van ooit befaamde verenigingen als Hilversum en ’t Gooi (weet je nog dat Rinus Schaap daar in speelde) door het dorp rijden op een fiets met één niet-meedraaiende trapper waar de stijve poot op rustte. Wij leerden al jong dat het hier om een voetbalknietje ging, het onweerlegbare bewijs van moed en eeuwigdurende clubliefde. Het voetbalknietje was volgens ons het hoogste dat je in het voetbal kon bereiken. Daar droomden wij van. Weet je nog dat wij voor de lol wel eens een partijtje speelden waarbij wij het rechterbeen en de tegenpartij het linkerbeen niet mocht buigen? Om te voelen hoe het leven ooit zou worden. Mijn stijve pink is van een andere orde, maar kwam voor mijn gevoel toch in de buurt.

 

Tja, dat is allemaal verleden tijd. Het is tegenwoordig een en al hedonisme, sorry dat ik het zeg. Het verbaast mij niets dat de voetballer van vandaag in een decadent alternatief vlucht. Het begon met de linkerarm. Intussen is ook de rechterarm ingevuld met Keltische en Germaanse symbolen en motieven. Nu moet de rug er aan geloven, let op mijn woorden. En dat biedt kansen. Ik zie je fronsen, maar geloof me, dit is het moment om stappen te zetten. Als we nou eens invoerden dat elke jeugdspeler op zijn zestiende het shirt van zijn dorpscluppie op zijn bovenlijf getatoeëerd krijgt. Wat mij betreft ook gelijk de broek en de kousen, maar dat gaat de FIFA misschien iets te snel. Als dan ook nog verplicht wordt dat je vanaf dat overgangsmoment in je blote bast moet aantreden (trekt een heel nieuw publiek), zijn we in één keer van die slavenhandel af waar ze de politiek correcte term transfersysteem voor hebben bedacht. Je hebt immers een shirt voor het leven! Zo wordt de tattoo weer opgenomen in een rite-de-passage en kan ook de dorpsclub weer kampioen van Nederland worden als er toevallig een Kick Wilstra geboren wordt (gemiddeld eens in de vijftig jaar). Wat dacht je daar van?

Maar ook hier past een vrolijke noot. Over enkele decennia gaan al die voormalige toppers opbollen, rimpelen, krom lopen en uitzakken. De tattoos zullen een lachspiegeleffect gaan opleveren. En velen zullen namen van gold diggers met zich meedragen waar ze liever niet meer aan herinnerd worden. Maar ze zijn wel voor het leven getekend!

Bij documenten maakt de geheime dienst bepaalde passages zwart als ze te vertrouwelijk zijn. Dat gaat met die tweedehands stripfiguren waarschijnlijk ook gebeuren. Mijn kleinkinderen zullen de oude voetbalhelden niet meer herkennen aan hun stijve knie, of eventueel hun stijve pink, maar aan hun egaal ingekleurde lijven. Kijk opa, daar gaat een beroemde voetballer. En inderdaad, pikzwart met blauwe ogen en dunne lippen, dat moet er één zijn. De blanke sterren van weleer zullen dan, als ze nog eens een veteranenwedstrijdje spelen voor een goed doel (dus niet hun eigen doel), aan den lijve ervaren wat het betekent als ze vanwege hun regenboogvoorkomen worden aangemoedigd met oerwoudgeluiden (bruin/zwart), pingpong-geluiden (rood/geel), blING-blING (oranje), avatargeluiden (blauw), geloei (groen) of sissende geluiden (infrarood).

 

Zoals je weet ben ik zelf qua geluid al lang geleden bij Pink Floyd uitgekomen. Je begrijpt nu hopelijk waarom. Ik wens je een fijne wintersportvakantie en hoop gauw wat van je te horen,

 

Zoals als altijd je toegenegen E.

 

Reacties

01-02-2016 00:19
Dag Tom,
Ik heb hetzelfde probleem dus het ligt niet aan ons. En dan denk je al gauw aan een waarzegster. Misschien moet de redactie daar toch beter op letten opdat er niet allerlei onwelkom volk deze gemeenschap infiltreert met flauwe grappen. Dat leidt alleen maar af van waar het echt om gaat: goeie grappen die tot denken aanzetten.
27-01-2016 14:14
Briljant. Dankjewel Helen.
27-01-2016 13:53
Kwestie van het beeld op de laptop even refreshen (bijvoorbeeld met toets F5).
25-01-2016 16:26
Dag Hilde,
Ik heb nu gezien wat je bedoelde. Op mijn iPad staat inderdaad een nieuw plaatje. Maar op mijn laptop staat nog het oude. Kan een webmaster/deskundige dat verklaren?
24-01-2016 21:11
Dag Tom,
Dank voor de gelukwens. Ik heb geen idee hoe het achter de schermen werkt maar ineens is er sprake van een zgn bilocatie: dezelfde persoon, op het zelfde moment op twee plaatsen tegelijk. Ik kan niet ontkennen dat ik er blij mee ben. Ik wist niet dat ik het in me had, zou heer Bommel vol valse bescheidenheid opmerken.
24-01-2016 21:04
Dag Hilde,
Wat aardig van je. Maar ik zei helemaal geen nieuwe foto.
Hoe moet dat nou?
24-01-2016 15:27
Ik bedoel dat je straalt op je nieuwe foto. Mooi!
24-01-2016 15:23
Hoe bedoel je, Hilde?
24-01-2016 11:26
dag Espunt,
wat zie je d'er stralend uit!
23-01-2016 20:54
Sommige dingen moeten een keer gezegd worden.
Dank voor je reactie Chris.
23-01-2016 19:51
Ook ik pink een traantje weg!

Het perfecte toontje voor deze grote boodschap!

't Is weer tattoeweerweer!


Maak er een getekend weekeinde van.

Chris
21-01-2016 21:58
Dag Hilde,
Dank voor je reactie. Er zijn allerlei vormen om je boodschap in te verpakken. Omdat dit minder een verhaal dan een betoog is, leek het me aardig dat eens in een briefvorm te gieten. Brengt als het goed is de lezer net even in een andere mode.
21-01-2016 16:20
Ik bedenk dat er twee soorten littekens zijn. Littekens die wonden helen en littekens die wonden slaan.

Het lidteken vind ik wel heel erg dubbel. Zo dubbel, dat het weer enkel wordt ;)

Graag gelezen, Espunt. Wel verwonder ik me over de uitvoerige briefwisseling tussen de heren.
21-01-2016 10:59
Het kleine groot maken en het grote klein. Dat geldt voor de schrijver maar evenzeer voor zijn pink.
Dank voor de reactie Tom.
21-01-2016 01:16
Ja, ik heb in die richting ook gedacht. Maar ik heb over dat onderwerp nog niet zo lang geleden al eens wat geschreven (inkleurbehang)en het dreigde toch alwat uit te lopen. Dus die linking pin heb ik even laten liggen.

Weer de eerste, Gerard. Dank!
21-01-2016 01:08
De link tussen pink en colouring bij numbers?
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via