Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

sterven in een notendop

Gedicht
profielfoto
11 nov 2017
5 reacties
100 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
uit de serie rampscenario's

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

we roeien met de handen
naar een oever waar
altijd hetzelfde wacht

de goden hebben honger
ze willen onze zielen
en zijn naar ons op jacht

een dode eskimo
op een gezonken boot
zet de druk er stevig op

hij verspert de weg terug
en verder stopt bij deze
onze laatste horizon

straks hangen we aan lappen
aan de hoogste boom
te fluiten in de wind

van eeuwig zonde
en hoe je niets gezocht had
dat je had gevonden

Reacties

13-11-2017 18:59
Eventueel: onze laatste horizon... ons laatste gezichtspunt.
13-11-2017 17:23
@e.j.a.> over je eerste vlag denk ik na, met name voor "oubollig" ben ik serieus gevoelig. horizon is po√ętisch een moeilijk woord, dat ben ik me bewust, maar ik heb er nog geen instant oplossing voor. afstand was geen bewuste intentie, meer een in dank aanvaard bijproduct.

@tom van rossum> in het commentaar over altijd ga ik niet mee, temeer omdat de resterende "oever, waar hetzelfde wacht" de vraag oproept "hetzelfde als wat?". de daaraan inherente veronderstelling van nog een oever was voor mij aanleiding "altijd" te schrijven. plus dat aan "altijd" een aura van onoverkomelijkheid hangt.
over het veranderen van de vertelpersoon in de laatste strofe denk ik nog even na, het heeft als voordeel dat het vogelvluchtperspectief in een particulier perspectief verandert, maar ik weet niet of dit gedicht dat nodig heeft. ik zal het gewoon eens naast elkaar moeten bekijken.

@Inza> het schrijven van die laatste strofe was leuk vanwege de veelvoudige ambivalentie, die in alle verschillende varianten maar blijft kloppen, zo vaak heb je die gelegenheid niet.

dank jullie alle drie voor de goede commentaren, ze worden verwerkt in verbeteringen.
12-11-2017 21:56
leest als een trein met een raadselachtige laatste strofe waar ik een beetje over struikel. mooi!
12-11-2017 15:49
Van de wij-vorm naar de je-vorm (laatste strofe). De ik-vorm zou de zinloosheid mogelijk nog directer en spannender maken. Sowieso een vlijmscherp gedicht. 1 vlaggetje.
12-11-2017 11:59
Perspectief van dit gedicht is in vogelvlucht, zo beleef ik het althans, een beetje op afstand. De beelden zijn echter sterk genoeg om "binnen te komen", vooral door de beeldend kracht. Ik heb het graag gelezen. Twee vlaggen.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via