Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

SOORT

Gedicht
profielfoto
05 feb 2018
6 reacties
124 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Mijn woordental verprutst de boel.

Ik wil zwijgen, niet gezegd krijgen.

In die mate ontzegd zijn, dus,

dat mijn vloeken kan fluisteren.

 

Mijn wenen en niet wenen verpak ik eigenhandig.

Nu eens in verklaren, verderop in verantwoorden.

Ook mijn luisteren is iedere keer in tekst verslenst.

 

Vogels en tuinkruiden

behouden voor eeuwen

zorgeloos hun eigen aard.

Zoveel langer dan een mens

zich voor zijn soort kan inbeelden.

 

Wat doet dit laatste wezen anders

dan zich voortdurend verbazen?

 

Met enkel en alleen taal

om aan te raken.




Haro Waden


Reacties

10-02-2018 22:18
Haro, nog een poging. Op een voortreffelijke en scherpzinnige wijze geef je woorden aan jouw beleving van taalgebruik en dienovereenkomstige beperkingen. Een zelfbeschouwing via een uitleg. Juist in dit gedicht vormen woorden een obstakel. Alleen woorden zijn saai, hoe mooi en welluidend je ze ook te berde brengt, het blijven lege woorden. Ik mis beelden om je woorden te voelen, juist in dit gedicht. Geef mij beelden en zet daar de woorden bij. Dan heb je me in de tang.
09-02-2018 11:21
Erratum:

Jullie vinden - je hebt scherpzinnig gelezen, E.J.A - en niet vinden zijn me even dierbaar.

Ik meen dit niet anders te kunnen corrigeren dan via een nieuwe reactie. Excuses.

HW
09-02-2018 11:16
Goede middag, beste Tom en E.J.A.
Jullie vinden - je hebt scherpzinnig gelezen, E.J.A, en niet vinden zijn me even dierbaar. Jullie uitwisseling van zeer uiteenlopende zienswijzen krijg ik als gratis meerwaarde. Dank. Onze taal zit soms in de weg. Niet absoluut. Ze is evenzeer noodbrug, surrogaat, medeplichtig. Ons onvermijdelijke, mens-eigene verlies van onschuld hoeft niet gelijk te staan aan lijden. Misschien is het voor vogels ook wel moeilijk fluiten in de juiste toonaard. En ja, beste Tom, ik kan gefascineerd zijn en overdonderd raken door een abstract schilderij of door geïmproviseerde muziek. Kabbelende werkelijkheid.

Hartelijk,

HW
08-02-2018 18:58
Dit gedicht "klinkt" als een orakeltaal, maar wat er staat (de inhoud) is verre van hermetisch (of profetisch), vertoont samenhang en is voor mij goed te volgen. Het is een filosofische beschouwing over "de menselijke soort" ten opzichte van dier en plant. De taal, die ons een spiegel voorhoudt, is o.a. het verschil. Het maakt ons zorgelijk en vatbaar voor transformatie, zodat we verwijderd raken van "de oorspronkelijke aard"(het zorgelozere dier). Kortom: hoe lager de schaal van bewustzijn, hoe minder het lijden. Dit gedicht is een wens om weer terug naar de bron te gaan, het bewustzijn te marginaliseren, omdat het niet gelooft dat de taal de waarheid in pacht heeft: het is geen hand die leidt maar die zich vertilt. Ik kan mij daarin vinden, al is de taal mijn gereedschap, ben ik mijn bewust van haar beperking. Veelzeggend en intrigerend gedicht.
05-02-2018 20:17
Met andere woorden:
Je leest jezelf de les
maar de les moet jou lezen..
05-02-2018 20:09
Je eerste zin lijkt ook in dit gedicht van toepassing. Een samenhang kan ik helaas niet ontdekken. Ga bij een beekje zitten en laat je woorden kabbelen. Nu lijk je te gast bij een onvoorspelbare waterval.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via