Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Proloog - een kermis onder de hemel

Kort verhaal
profielfoto
26 jan 2018
2 reacties
127 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Momenteel doe ik mee aan de Moon Young Adult Contest. Dit betekent dat ik 20.000+ woorden van mijn grote verhaal ga publiceren. Benieuwd? Je kan hier meelezen en volgen: https://sweek.com/read/110673/1400000162

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Elke dag kwam papa net voor het eten thuis. Dan knuffelde hij me en tilde me zo hoog dat ik bijna het plafond raakte. Het meest hield ik van zijn baard, die kriebelde en zacht was tegelijk. Op een dag was hij er niet.
Mama bestudeerde de kaart waarop blauwe stipjes knipperden. Zo kon ze zien waar papa was, en opa, oma, haar vriendinnen en haar baas. Papa`s stipje was niet op de kaart. Mama drukte op het gekke halve maan vormpje. Ze praatte met een meneer op het scherm. Ik was gefascineerd door een ader in zijn nek die golfde en klopte bij alles wat hij zei.
‘Het spijt me,’ klonk de man. ‘Hij is na de lunch niet teruggekomen.’
‘Heb je enig idee…?’
‘Hij praatte wel eens met mensen in de pauzes. Gaf ze bonnen, kreeg bonnen van hen. Snapt u?’
Mama`s lip trilde. Ze kokhalsde en rende naar het toilet.
Ik keek nerveus naar de deur. Misschien kwam papa nu.
Toen ging de bel. Mama greep mij vast als een stapel kleren en schoof me in de voorraadkast. ‘Stil!’ zei ze en ze sloot de deur.
In het pikdonker luisterde ik naar mama`s voetstappen, het knarsen van de scharnieren waarin de deur hing, de lijzige stem van buiten.
Ik was niet bang om in de kast te zijn. Er stonden alleen maar pakken met eten en de schoonmaakspullen. Mama praatte heel hard. De ander ook. Toch kan ik me maar één zin herinneren: ‘Morgenochtend om elf uur wordt hij geëxecuteerd.’
Daarna was het heel lang stil. Ik vroeg me af of mama was weggegaan. De deur viel dicht. Ik hoorde een bons en daarna schreeuwde mama harder dan een cirkelzaag.

Kinderen van geëxecuteerde personen hebben tachtig procent meer kans hebben om zelf ook geëxecuteerd te worden. Daarom moesten we onszelf kunnen beschermen. Ik was drie. We verhuisden naar opa en oma. Ik wist niet eens zeker of ik me wel herinnerde hoe papa`s stem klonk, of dat mijn brein een gedachtenstem had verzonnen zodat ik af en toe met hem kon praten. Het plantte een zaadje in me. Ik moest iets doen.

 

-

Momenteel doe ik mee aan de Moon Young Adult Contest. Dit betekent dat ik 20.000+ woorden van mijn grote verhaal ga publiceren. Benieuwd? Je kan hier meelezen en volgen:

https://sweek.com/read/110673/1400000162

 

Reacties

01-02-2018 19:56
3 vlaggen.
01-02-2018 19:50
"Mama bestudeerde de kaart waarop blauwe stipjes knipperden. Zo kon ze zien waar papa was, en opa, oma, haar vriendinnen en haar baas. Papa`s stipje was niet op de kaart. Mama drukte op het gekke halve maan vormpje. Ze praatte met een meneer op het scherm. Ik was gefascineerd door een ader in zijn nek die golfde en klopte bij alles wat hij zei."

Een sterk beeldend begin. Veelbelovend, maar te kort voor een echte indruk.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via