Op naar de acht miljard

Ik ben het met je eens dat je woordkeus niet ingewikkeld is, en de woorden op zich niet complex of obscuur. De combinaties van, en de plaatsing van, maken het echter wel ondoorzichtiger dat je wellicht zelf wilt.
Waarbij ik natuurlijk de noot plaats dat ik, mogelijk, gewoon een zeer slecht lezer van poëzie zou kunnen zijn.

Na je toelichting heb ik wel het gevoel dat het niet begrijpen van strofe twee meer aan mij lag dan aan het gedicht. Ik zie beter hoe ik het had kunnen plaatsen en heb ook het gevoel dat ik dat uit mezelf had moeten kunnen, had ik minder kortzichtig gekeken.

Strofe drie blijft wat dat betreft lastiger. De vergelijking en uitleg die je noemt vind ik interessant, erg leuk, maar ik zie niet helemaal hoe je beoogd dat dat uit de tekst naar voren zou moeten komen. Misschien iets uitgebreider, die derde strofe - waarbij je het natuurlijk niet meteen hoeft uit te spellen, integendeel.
Het is hierbij vooral de stapeling van beelden die voorbij komt - de klarinet klinkt mooi, maar associeer ik niet meteen met wegvluchten of iets dergelijks.

Groet!

Beste Roelof,

Bedankt voor je reactie. Het thema is de crisis die nu al bestaat mbt de overbevolking van de planeet en die onherroepelijk verder zijn beslag gaat krijgen. Daar gaan de eerste en de laatste strofe over, net als de twee tussenliggende strofen. Strofe twee gaat over voedselvoorziening en speciaal de verspilling van voedsel. Strofe drie gaat over het ontkennen van het probleem, het wegkijken, het vluchten in noninformatie op het internet.
Daarbij vergelijk ik internet met een soort onderwaterwereld, waar de echte wereld geen toegang heeft of kan worden buitengesloten. Hoe je het interpreteert, is -uiteraard- jouw zaak. Ik bied aan, ik leg geen interpretatie op. Ieder mens heeft een eigen referentiekader aan kennis, inzichten en ervaringen. Dat kader fungeert als toetssteen bij nieuwe ervaringen, van welke aard dan ook. Zoals ik ook bepaalde gedichten niet zie zitten, omdat de kwaliteit allerbelabbertst is, of omdat toon en onderwerp mij totaal niet aanspreken. Dat laatste verandert trouwens. Uit een bundel kristalliseren zich meestal een of twee favorieten, bij herlezing maak ik nieuw keuzes. Lezen blijft ontdekken.

Bovenstaande is trouwens naar mijn idee niet zo hevig ingewikkeld. Ik hou mijn woordkeus eenvoudig, gebruik geen complexe termen of vakjargon. Dat zou de tekst maar ondoorzichtig maken.

Met vriendelijke groet,

Chris

Ik zal een poging doen.
Uit het lezen haal ik een aantal elementen die, in de kern, mijn idee vormen over wat je wilt zeggen (of wat je wilt dat wij willen denken dat je zegt). "volgens berekening verdwijnen", "meeknikkers", en de regel over woonwerkafstand die een soort luiheid uitstraalt (maar één stap is). Wellicht wijzend op het bankwezen, waar mensen en klanten worden versimpeld tot getalletjes met een saldo, misschien iets algemener dan dat. De laatste strofe geeft een bepaalde houding tegenover die mensen aan, over de succesgerichtheid, en de makkelijkheid waarmee anderen worden 'vernietigd', of in ieder geval, als nietszeggend worden behandeld.
Ik ben nu wel, voor mijn gevoel, deels aan het inleggen. De vorm maakt het allemaal nogal vaag - ik heb uit bepaalde flarden een idee opgebouwd, maar heb geen flauw benul waar de middelste twee strofen dan op zouden moeten slaan. In dat opzicht lijkt me mijn idee compleet verkeerd, terwijl ik er anders ook niet in zie.

Ik lees, als ik dat zo kan verwoorden, een bepaalde 'kunstigheidslaag'. We hebben een gedicht, en daarover is een groot stuk matglas geplaatst, opgebouwd uit alliteraties, assonanties, weglaten-van-lidwoorden.
Daar heb ik niets op tegen, sterker nog, dat soort dingen zijn natuurlijk een enorm onderdeel van een gedicht. Maar misschien kan het ook té enorm worden.
"Onder het bijna benadrukken van het bedremmelen" - bedremmelen allitereerd, oké, het past goed in het ritme. Maar vervolgens heb ik geen idee waarom de zin er staat. Wat je er mee wilt. Het wordt zo'n opstapeling van ambachtelijk perfecte zinnen dat de laag waaróp het gebouwd wordt voor mij geheel onzichtbaar wordt. Misschien mist er leeskwaliteit van mijn kant, dat zou heel goed kunnen.

Hetzelfde geld voor de 'internet klarinet'. Qua klank, geluid: perféct. Maar wat heeft het hier voor plaats? Je moet begrijpen dat ik het gedicht, na die eerste strofe en de eerste beeldvorming, natuurlijk in een bepaalde houding lees. Dan worden de anemonen en de klarinetten van internet voor mij in ieder geval compleet onplaatsbaar.

De algemene strekking: qua klank en, wellicht, vorm - niets op aan te merken, behalve dan dat het als medium voor betekenis mij niet lijkt te helpen.
Zelf ben ik niet iemand van de 'overduidelijke' betekenis. Daarom leg ik ook zonder moeite een eigen idee in het gedicht, waarbij het me vaak niet veel uitmaakt of dat het idee van de dichter was. Hier stoot ik echter tegen het probleem dat ik met de twee buitenste strofes prima iets kan, terwijl ik het idee wat daaruit voortkomt, compleet niet kan plaatsen in de binnenste. We krijgen maagzuur in wind en boeren - wellicht kan ik dat nog in lijn leggen met de houding van de schrijver tegenover dat 'bankwezen'. Maar waar dan de moestuin en de onderwaterwereld vandaan komen: al sla je me neer.