Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Ontmoeting in het park

Kort verhaal
profielfoto
10 feb 2016
13 reacties
562 keer gelezen
5
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

 

 

'Lekker, vindt u ook niet? Dat zonnetje, al die fluitende vogeltjes, die stilte. Dat doet een mens goed!´

Hij kijkt me aan alsof ik van Mars kom. Nou ja, dan niet, denk ik en luister opnieuw naar de vogeltjes.

‘Stom wijf!’

Verbaasd kijk ik opzij. En kijk nog eens goed. Een man van een jaar of dertig, steunend met zijn onderarmen op zijn bovenbenen, starend in de verte. Zijn mond kauwend open en dicht. Ik heb niemand langs zien lopen.

‘Stom wijf!’

Ik aarzel. Taxeer het profiel van zijn gezicht. Harde trekken. Ik waag de sprong.

‘Ik neem aan dat u het niet tegen mij hebt?’ Met een ruk draait hij zijn hoofd naar me toe. Een grote pluk haar sliert over zijn voorhoofd. Een vette glimlach. Onregelmatige vergeelde tanden.

‘Rangschikt u zichzelf bij de vouwen dan? Of bent u bezig uzelf te verbouwen?´

‘Nee, niets van dat alles. Ik hoor u alleen wat mompelen.’

‘Mompelen? Man, je moet eens weten. Doe je oren maar gauw dicht.

“Kutwijf, stom kutwijf!”’

Twee passerende dames laten elkaar van schrik los. De oudste houdt haar hand voor haar mond. De jongste trekt haar snel mee. ‘Kom maar mam, niet blijven staan. Dan geef je die meneer alleen maar aandacht.’

‘U heeft ze laten schrikken.’

‘Ik had het niet tegen die vrouwen, had ze niet eens voorbij zien komen.’

‘Dat zal wel, maar ze schrokken wel van u.’

Zijn handen als een toeter gevouwen:  ‘Sorry dames, ik had het niet tegen jullie!’

‘Gister heb ik een huisverbod gekregen. Veertien dagen mag ik niet naar huis.’

 ‘Van de politie?’

‘Ja.’

‘Had je je vrouw geslagen?’

‘Nee.’

’Maar …’

‘Een trap. Een harde trap tegen d’r kont. Weet u, ik heb een probleem.’

Ik kijk hem belangstellend aan.

‘Ik ben namelijk ziekelijk jaloers. Dat zegt men. Ziekelijk jaloers. Maar ik zal u zeggen, meneer, eigenlijk ben ik gewoon bang. Bang dat ze een ander heeft. Ik bel haar wel twintig keer per dag op. Gisteravond zei ze dat ze het niet langer met mij uithield. Ze kon het niet meer handelen, zei ze. Klote woord. Ik schrok me kapot. Werd doodsbang. Bang dat ze me in de steek zou laten. Ik gaf haar een schop. En nog een. Daarna nog een, geloof ik. Volgens mij per ongeluk tegen haar buik want ze draaide zich net om. En ze is zwanger, ook nog. Daar heb ik zo’n spijt van, meneer, van die laatste trap. Dat was heel gemeen van me. Maar ja, ze lokte het wel zelf uit. Ze ging tekeer alsof ze geslacht werd. Buren kwamen aanbellen. Een van hen had kennelijk de politie gebeld.’

‘Moedig van u, dat u mij dit allemaal durft te vertellen. Ik ken u niet eens.’

‘Nou, dan kent u mij nu. Een gefrustreerde, ziekelijk jaloerse en bange man, die in een zonovergoten park tegen een wildvreemde vrouw kutwijf schreeuwt en zijn eigen zwangere vrouw mishandelt . En u wilt evengoed nog met mij praten? Dat vind ik pas lef hebben. Maar.. één ding, meneer. U gaat geen preek tegen me houden. Dat vind ik eng. En u mag al helemaal geen arm om mij heen leggen voor het geval u dat zou willen. Het idee alleen al, gatver…’

Tranen stromen over zijn gezicht. ‘Ze hebben het gezien. Ze hebben het gezien!...’ Met moeite hijgt hij nieuwe lucht naar binnen.

‘Wat hebben ze gezien. Wie?’

‘De tweeling. Pas vier jaar zijn ze.  Ze waren erbij. Nu willen ze mij vast nooit meer zien!’

De vogeltjes zingen weer. En de bladeren ritselen alsof er niets gebeurd is. In de verte is het eentonige geluid van een koekoek te horen.

‘Wat gaat u nu doen?’

‘Ik mag zolang bij het Leger des Heils logeren. Een toepasselijke naam voor mij. Wat heil en zegen kan ik wel gebruiken.’

‘Houdt ze van u?’

‘Wie, mijn vrouw?  Nu niet meer lijkt me.  Zeg alsjeblieft jij en geen u.’

‘Je vertrouwt haar niet. Je bent bang dat ze vreemd gaat. Ik vraag me af of je jezelf vertrouwt. Ik ben namelijk bang dat je je het allemaal inbeeldt. Dat je vrouw vreemd gaat, bedoel ik.’

‘Inbeeldt? Dat ik dit dus verzin?  Zeg, bent u wel lekker? Of bent ú soms haar nieuwe vriendje?’ Hij kijkt me dreigend aan. Een schoolklasje kinderen komt druk kwebbelend voorbij.

‘Een hele goeie middag,’ roept de juf. De kinderen roepen haar na, in koor. Nieuwe tranen doen een poging het grimmige gezicht schoon te spoelen.

Mijn oog valt op de arm van de man. Ik krijg een beeld voor ogen. Gras, prikkeldraad. Een jaar of vier was hij, toen ook al zo opstandig en snel boos. Hij kreeg weer eens niet zijn zin en rende weg, zag het prikkeldraad over het hoofd. Met spoed naar de E.H.B.O. waar de lelijke wond gehecht werd.

Ik verkeer in dubio. Zal ik wel... zal ik niet... Als ik de jaren tel zou het moeten. kloppen. En die trekken in zijn gezicht...

'Wat zit u staren, ziet u ergens spoken?'

Ik gok het erop.

'Ben jij Robbie? Robbie de Boer?'

'Ja, hoe weet u dat?'

'Dan ben ik je oom. Oom Frits. Na de scheiding van je tante, lang geleden, ben ik verhuisd naar een ander deel van het land . Sinds kort woon ik hier weer in de buurt. Ik herken dat litteken aan je rechterarm. Ik was er toen bij dat je in het prikkeldraad belandde.'

Nog nooit heb ik iemand zo verbouwereerd zien kijken.

'Mocht je dat willen, dan mag je zolang ook bij mij wonen. Ik ben toch alleen, plek genoeg. Dan kunnen we ook nog een beetje bomen over jouw situatie. Vanuit mijn jongere jaren herken ik veel van jouw geworstel.'

 

Reacties

14-02-2016 22:50
Hilde, jouw zienswijze zou een verklaring kunnen zijn voor de toename van psychotische mensen.
14-02-2016 10:22
Zo gaat dat in het leven, wat echt gebeurd is klinkt ongeloofwaardiger dan wat verzonnen is.
13-02-2016 01:04
@ Gerard E. de laatste zin nog wat aangepast en uitgebreid. Dank je wel.
@ Nynke, jouw complimenten graag in ontvangst genomen.
12-02-2016 20:25
Een 'echte Tom' in de voor jou zo kenmerkende stijl. Ik heb het met plezier gelezen. Je combineert humor en drama op een knappe manier.
12-02-2016 11:48
Dag Tom,
Het lijkt me eenverbetering. Misschien kun je de laatste zin nog wat extra lading geven: Trouwens, als je onderdak zoekt, ik heb nog wel een plekke.
12-02-2016 10:56
Gerard en Gerard. Vannacht viel alsnog het kwartje. Ik heb een nieuwe versie van de laatste zinnen gemaakt. Het is nu wat overtuigender geworden. Beiden hartelijk dank voor de hint!
11-02-2016 20:07
@ Espunt: het absurde is dat dit ‘absurde’ verhaal (volgens Gerard) qua essentie echt gebeurd is. In mijn familie was een oom na een scheiding lange tijd niet meer te traceren. Na ongeveer 20 jaar keerde hij terug in zijn oude omgeving. En op een dag liep hij zijn neef tegen het lijf en maakte een praatje met hem. In eerste instantie herkende hij hem niet maar toen hij het opmerkelijke litteken zag ging er een lichtje branden en vroeg hem ernaar. Die neef was op dat moment depressief en dakloos. De oom had hem een poosje in huis genomen totdat hij weer eigen woonruimte had. Om de sfeer wat dynamischer te maken heb ik het verhaal zelf veranderd . Die oom was trouwens niet op facebook actief. Dat heb ik er zelfs extra bij verzonnen voor de geloofwaardigheid. Je begrijpt nu wellicht dat ik de logica niet nog eens extra ga opvoeren. Maar bedankt voor het meedenken.

@ Annemieke: medelijden met de hoofdpersoon? Ik had regelmatig met dit soort mensen te maken in mijn werkzame bestaan. De man die ik ‘gebruikt’ heb voor mijn verhaal had ik destijds relatiegesprekken aangeboden (dat was trouwens een voorwaarde voor hem om weer thuis te mogen komen). Beiden wilden dat graag en bleken ook nog sterk gemotiveerd. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en heeft hij zijn gedrag weten te veranderen. Bedankt voor je reactie.
11-02-2016 19:14
Misschien kun je de logica iets opvoeren door de oom op het spoor van zijn neef te zetten nadat deze een wanhoopsbericht op Facebook heeft geplaatst. Een suggestie in die richting wordt ook al gewekt als de oom de gelaatsttrekken van de neef bestudeert. Hij zou hem kunnen zoeken.
10-02-2016 22:54
Inderdaad, maar niet van enige zin ontbloot gezien het succes van dada en de patafysici.
10-02-2016 22:14
Logische absurditeiten. Vreemde combinatie. Hetzelfde als kromme rechte straten.
10-02-2016 21:41
Desondanks verwacht de lezer enige logica in absurditeiten.
10-02-2016 19:50
Het is een verhaal, Gerard!
10-02-2016 17:03
Een wel erg onwaarschijnlijk einde!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via