En opnieuw ging daar een net nieuwe vriend, na misschien net een half jaar verhuisd naar utrecht en na een paar week al niks meer van gehoord.
Lag het nu aan mij? Want dit was al vaker gebeurd. Alle vrienden die ik had, zijn na korte tijd verdwenen: in groep 8 verhuisde ik en moest ik nieuwe vrienden maken, vrienden die vervolgens op de middelbare school wel andere vrienden kregen, vrienden die veel uitbundiger waren dan ik, waardoor ik in het niets verdween. Had ik te weinig leuke verhalen, maakte ik te weinig mee om te vertellen, of was ik gewoon, en bleef ik gewoon, saai en stil? Zelfs op het werk kreeg ik geen aansluiting, in de pauze alleen zittend, in de weekeinden krullend op de bank met alleen de poezen. Zo kreeg ik natuurlijk nooit meer stof om te vertellen, ik moest dingen anders gaan doen.
Ik moest veranderen, niet meer nadenken wat mensen zouden kunnen vinden van mijn persoon, dingen gaan ondernemen, zodat ik iets te vertellen zou hebben en niet meer onzichtbaar zou zijn. Tijd voor actie, in de benen, springend over de angst en niet meer letterlijk vastzitten in de grijze bank. Ik had een idee, als nieuwe ‘ik’, in een andere gemoedstoestand, vrienden maken.
Hoe ik het heb kunnen redden… ik als naïef, blond, stil meisje, hoe kon ik überhaupt die scene inlopen. Waar haalde ik het lef vandaan? Mijn nieuwe insteek van niet nadenken, juist doen, leek te werken. Ik leerde een groepje mensen kennen, ging bij ze staan en luisterde naar hun verhalen. Deze waren groots en overdreven, zoals Michael met zijn eeuwige verhalen over dat hij eigenlijk graag een vrouw wilde zijn en Peter met al zijn avonturen in India. Discussies volgde ik over geloof, veganisme en muziek. Heel af toe durfde ik mijn mening, of iets wat daar misschien op leek, uit te spreken. Ze hadden door dat ik een stille was, een grijs muisje, dat probeerde misschien net iets meer dan een muurbloem te zijn.
Dus, wonderbaarlijk, ze nodigden me uit. ‘Kom mee! We gaan nog even bij Jennifer zitten!’ Kon ik deze ‘vrienden’ dan inderdaad zo makkelijk vertrouwen en kreeg ik van deze mensen wel vertrouwen terug ook? Kon dat zo zijn, zo makkelijk… kennis maken op een feestje, vervolgens worden uitgenodigd bij iemand thuis. Blijkbaar was ik leuk genoeg, dat ze meer van me wilden weten. Ik was nog steeds stil, toen ik binnen kwam lopen in die kamer, krulde me losjes op een rode stoel en voelde me veel beter dan alleen thuis. Maar al snel kreeg ik hier ook het weer te horen, ‘Wat ben je stil, vertel eens iets.’ ‘Je hebt toch wel iets meegemaakt?’ Ik wilde wel iets vertellen, maar zelfs mijn vernieuwde ik had geen idee.
Jennifer nam me apart en vertelde dat het niet erg was dat ik stil was, dat, als ik mee zou doen, ik mijn verlegenheid zo van me af zou kunnen slaan.
Ik wist al wel wat daar voor zou kunnen zorgen, en toen ik weer binnen kwam met Jennifer, zag ik dat ik met mijn neus in de boter was gevallen, op tafel lag alles wat ik nodig had en meer zelfs. Ze zeiden dat ik mezelf mocht helpen en dat deed ik dan ook. Heerlijk, en het praten kon beginnen, het ging als vanzelf. Ik vertelde over mijn poezen, waarbij ik moest glimlachen, mijn familie, een grote lach op mijn gezicht als ik het had over mijn net geboren neefje, mijn exen, waarbij het gesprek op Bas kwam en ik weer kwaad werd op die klootzak, terwijl het al zo lang geleden is dat hij me belazerde, vervolgens een verhitte discussie over de kiloknallers en hoe ik het durfde het te eten om er uiteindelijk achter te komen dat vlees toch ook eigenlijk wel heel lekker is, maar misschien niet voor iedereen als voedsel… daardoor weer lachen en knuffelen. Alles mag en alles kan. En zo ging het door voor tijden. Dag en nacht bestond niet meer in het weekeind.
Bij Jennifer thuis had ik in korte tijd, met deze mensen al meer gedeeld dan in mijn hele leven met mijn beste vrienden. En met de meest simpele spelletjes, veelal associatie- en raadspelletjes, maar ook ‘truth or dare’, kreeg je de meest interessante informatie. Ik leerde niet alleen hen steeds beter kennen, maar ook steeds meer mezelf en zij mij. Ik ging steeds verder en werd meer en meer verslaafd aan het praten en mezelf ontdekken. Ik poseerde voor foto’s, iets waar ik eigenlijk een hekel aan had, ging dansen, waar ik normaal niet eens aan durfde te denken en ik voelde me gewoonweg fantastisch! Waarom was ik toch al die tijd bang geweest voor mensen, voor contact?
Totdat, natuurlijk, de paranoia insloop. Bij alles wat ik deed, hoorde ik steeds harder het stemmetje: ‘Je doet het niet goed.’ ‘Niet geloven, ze liegen’ ‘Pas op, ze maken weer een foto van je.’ Maar ik bleef bij Jennifer komen en spraakwaterval spelen. Ik vertelde over mijn verleden, waar op zich eigenlijk helemaal niks mee aan de hand was, behalve dan dat ik altijd verdrietig was, mijn problemen bij het vinden en vertrouwen van mensen/vrienden en het allerdiepste; het geheim wat die junkie Bas mij nu werkelijk had aangedaan. Geheimen die ik nooit iemand had verteld, vertelde ik hen, het stemmetje negerend, alsof het niets was. Persoonlijke dingen, eigenlijk alleen voor beste vrienden bestemd om te weten.
Maar uiteindelijk werd ik weer stil, snapte niks meer en ik wilde weer wegkruipen, pakte de grijze deken die in een hoek lag en verstopte me. Wel hoorde ik het groepje steeds mijn naam en mijn net onthulde verhalen fluisteren, vervolgens typen en lachen. Bellen met iemand die eigenlijk alleen maar Bas kon zijn…
Had ik in plaats van praten, maar meer geluisterd. Naar dat stemmetje. Ze hebben al mijn informatie op internet gezet, met mooie, schaamtevolle foto’s om het te illustreren.
Huilend werd ik wakker, in een onbekend bed, op die onbekende kamer, bij die onbekende mensen. Was ik aan het dromen? Had ik alles gedroomd? Ik voelde me zo raar. Dit keer rende ik weg van mijn net nieuwe vrienden.
En opnieuw ging daar een vriend, verdwenen naar een verder oord en na een paar week al niks meer van gehoord.
Zo gaat het nu altijd. Alle vrienden die ik had, zijn verdwenen, de relaties die moeizaam opgebouwd waren, zijn zo weer teniet gedaan en het vertrouwen vervlogen.
Laat ik het daarom eens anders proberen. In een nieuwe gemoedstoestand vrienden maken. Minder nadenken en niet meer vastzitten in mijn angst wat anderen van me denken. Ik had een idee.
Hoe ik het heb kunnen redden… ik als naïef, blond meisje, hoe kon ik überhaupt die scene inlopen. Waarom namen mensen me mee? Kon ik deze ‘vrienden’ dan inderdaad zo makkelijk vertrouwen en kreeg ik van deze mensen wel vertrouwen terug ook? Kon dat zo zijn, zo makkelijk… kennis maken op een feestje, vervolgens worden uitgenodigd bij iemand thuis. Blijkbaar was ik leuk genoeg, dat ze meer van me wilden weten. Ik was nog steeds stil, toen ik binnen kwam lopen in die kamer, maar daarvoor was ik hier juist ook, om die grens over te gaan, mijn schaamte te verliezen.
Daarvoor had ik nog een ding nodig. Meteen al zag ik dat ik met mijn neus in de boter was gevallen, op tafel lag alles wat ik nodig had en meer zelfs. Ze zeiden dat ik mezelf mocht helpen en dat deed ik dan ook. Heerlijk en het praten kon beginnen…vervolgens lachen, huilen, ruzies… In een paar weken had ik met deze mensen al meer gedeeld in mijn hele leven met mijn beste vrienden. Nu was de tijd natuurlijk ook anders, we zagen elkaar in het weekeind, maar dan van vrijdagavond tot zondagavond non-stop. En met de meest simpele spelletjes, kreeg je de meest interessante informatie. Ik leerde niet alleen hen kennen, maar ook steeds meer mezelf. En ik ging natuurlijk steeds verder en werd meer en meer verslaafd aan het praten en mezelf ontdekken. Ik ging steeds verder met informatie delen. Persoonlijke dingen, eigenlijk alleen voor beste vrienden bestemd om te weten. Ik voelde me fantastisch!
Totdat, natuurlijk, de paranoia insloop. Hoe had ik kunnen denken dat ik met een vaste baan door de week en de slapeloze weekeinden het lang kon volhouden? Bij alles wat ik deed, hoorde ik steeds het stemmetje: ‘Je doet het niet goed.’ ‘Niet geloven, ze liegen’ ‘Pas op, ze maken weer een foto van je.’ Maar ik ging gewoon door, met spraakwaterval spelen.
Had ik in plaats van praten, maar meer geluisterd. Naar dat stemmetje. Ze hebben al mijn informatie op internet gezet, met mooie, schaamtevolle foto’s om het te illustreren.
Huilend werd ik wakker, in een onbekend bed, op die onbekende kamer, bij die onbekende mensen. Waren die weken, nu echt weken geweest of lag alles aan het praatmedicijn? Dit keer was ik degene die mijn vrienden verliet. Mijn Facebook heb ik meteen gecheckt, en alles was gelukkig nog steeds hetzelfde, geen geheimen waren uitgelekt. Maar dat gevoel is niet verdwenen
Hoelang de reis uiteindelijk ook heeft geduurd, ik vind het nu het veiligst om alles alleen nog maar met mezelf te delen.
En opnieuw ging daar een vriend, verdwenen naar een verder oord en na een paar week al niks meer van gehoord.
Zo gaat het nu altijd. Alle vrienden die ik had, zijn verdwenen, de relaties die moeizaam opgebouwd waren, zijn zo weer teniet gedaan en het vertrouwen vervlogen.
Laat ik het daarom eens anders proberen. In een nieuwe gemoedstoestand vrienden maken. Minder nadenken en niet meer vastzitten in mijn angst wat anderen van me denken. Ik had een idee.
Hoe ik het heb kunnen redden… ik als naïef, blond meisje, hoe kon ik überhaupt die scene inlopen. Waarom namen mensen me mee? Kon ik deze ‘vrienden’ dan inderdaad zo makkelijk vertrouwen en kreeg ik van deze mensen wel vertrouwen terug ook? Kon dat zo zijn, zo makkelijk… kennis maken op een feestje, vervolgens worden uitgenodigd bij iemand thuis. Blijkbaar was ik leuk genoeg, dat ze meer van me wilden weten. Ik was nog steeds stil, toen ik binnen kwam lopen in die kamer, maar daarvoor was ik hier juist ook, om die grens over te gaan, mijn schaamte te verliezen.
Daarvoor had ik nog een ding nodig. Meteen al zag ik dat ik met mijn neus in de boter was gevallen, op tafel lag alles wat ik nodig had en meer zelfs. Ze zeiden dat ik mezelf mocht helpen en dat deed ik dan ook. Heerlijk en het praten kon beginnen…vervolgens lachen, huilen, ruzies… In een paar weken had ik met deze mensen al meer gedeeld in mijn hele leven met mijn beste vrienden. Nu was de tijd natuurlijk ook anders, we zagen elkaar in het weekeind, maar dan van vrijdagavond tot zondagavond non-stop. En met de meest simpele spelletjes, kreeg je de meest interessante informatie. Ik leerde niet alleen hen kennen, maar ook steeds meer mezelf. En ik ging natuurlijk steeds verder en werd meer en meer verslaafd aan het praten en mezelf ontdekken. Ik ging steeds verder met informatie delen. Persoonlijke dingen, eigenlijk alleen voor beste vrienden bestemd om te weten. Ik voelde me fantastisch!
Totdat, natuurlijk, de paranoia insloop. Hoe had ik kunnen denken dat ik met een vaste baan door de week en de slapeloze weekeinden het lang kon volhouden? Bij alles wat ik deed, hoorde ik steeds het stemmetje: ‘Je doet het niet goed.’ ‘Niet geloven, ze liegen’ ‘Pas op, ze maken weer een foto van je.’ Maar ik ging gewoon door, met spraakwaterval spelen.
Had ik in plaats van praten, maar meer geluisterd. Naar dat stemmetje. Ze hebben al mijn informatie op internet gezet, met mooie, schaamtevolle foto’s om het te illustreren.
Huilend werd ik wakker, in een onbekend bed, op die onbekende kamer, bij die onbekende mensen. Waren die weken, nu echt weken geweest of lag alles aan het praatmedicijn? Dit keer was ik degene die mijn vrienden verliet. Mijn Facebook heb ik meteen gecheckt, en alles was gelukkig nog steeds hetzelfde, geen geheimen waren uitgelekt. Maar dat gevoel is niet verdwenen
Hoelang de trip uiteindelijk ook heeft geduurd, ik vind het nu het veiligst om alles alleen nog maar met mezelf te delen.
