Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

naamloos

Kort verhaal
profielfoto
11 feb 2016
6 reacties
649 keer gelezen
5
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Hoe heet je?

Hoe vaak hij wel niet gedacht had om zijn naam te veranderen was niet te tellen. Was het niet bij de jaarlijkse belastingpapieren dan was het wel telkens als zijn naam verscheen boven brieven die met de post mee kwamen. Telefoongesprekken waren een crime als ze vroegen. ‘Kunt u het spellen’ en dan letter voor letter de afschuw voelen groeien.

Of als zijn handtekening ergens onder nodig was dan schreef hij niet meer dan zijn voorletter en de achternaam van zijn moeder, want dan wist hij zeker dat er niet schamper werd gereageerd. Althans niet dat negatieve, voelbaar als die naam verscheen. Janssen heette zijn  moeder, met dubbel s. Sientje Janssen, geboren op een boerderij en opgegroeid tussen koeien, paarden, loslopende kippen, een varken, een hond en drie poezen. De foto op het dressoir vertelde de ongebreidelde vermenigvuldiging waaruit zijn moeder vandaan kwam en toen waren de laatste vier nog niet eens geboren. Ze stonden, in zwart/wit, met acht kinderen keurig opgesteld voor hun huis en je kon zien dat het zondag was. Allemaal met de beste kleren aan. Mama ernstig naast haar moeder, trots ingehaakt in opa’s arm.

Zijn naam trok wenkbrauwen in een andere stand. Ze vonden het ouderwets, alsof er een mop werd verteld of nog erger, dat ze dachten dat hij joods was. En misschien was dat in het verre verleden ook zo. Niemand in de familie deed wat aan het geloof, niemand wist het eigenlijk. Jood, katholiek of protestant, ‘wat doet het er toe’ zei opa. Ze leefden op het land, in de natuur en dat was machtig genoeg zoals hij het zei. ‘God is een bioscoopbezoeker die kijkt hoe de mens zichzelf ziet’, met die woordenpuzzel mochten we het doen en niet verder vragen.

Opa was meer van de daad dan van het woord. Vandaar dat het gezin nooit compleet op een foto was vastgelegd. Het was vroeg op, havermoutse pap, helpen bij het koeien melken, naar school en voor het avondeten de stal schoonvegen, daarna afwassen en met de kleintjes mee naar bed.

Telkens bij lichtjes protest tegen de gezinsdiscipline kwamen de verhalen over hoe het vroeger ging. En geloof het of niet, ze waren allemaal even braaf en gehoorzaam en deden alles wat er gevraagd werd, inclusief twee maal per dag tanden poetsen. Nooit een woord over ondeugd of avontuur die de saus van het leven enige smaak gaven, behalve dan dat de oudste zoon, haar broer, mijn oom Kees, moest trouwen, maar daar werd alleen zachtjes over gefluisterd op verjaardagen als ooms en tantes de lippen los maakten met jonge jenever en bessen 7-up. En dan alleen pas als ome Kees er niet was. Had oom Kees de moeite genomen om van ver op de motor ook een borreltje te halen, dan rolden er andere verhalen over tafel.

Het waren de verhalen van zijn moeder die hem deden besluiten haar naam achter zijn roepnaam te voegen. Het klonk ook gewoon beter. Kort en makkelijk. M. Janssen, met dubbel s.

Niemand van het gezin voelde dezelfde afkeer van hoe ze werden genoemd. Zijn naam vonden ze gewoon en hoe de mannelijke loten aan de stamboom zich voortplantten met namen die met geen mogelijkheid nog van deze tijd te noemen waren, kon bij hen geen enkele weerzin wekken. Ze begrepen het niet. Zoals ze wel meer niet begrepen. ‘Een naam is maar een naam…je moet er niet zo moeilijk over doen’. Daarmee was de kous af en werd er verder niet op ingegaan. Maar eenmaal voor het loket van de burgerlijke stand vulde hij de officiële aanvraag in om zijn naam te veranderen. Het dienstdoende meisje die zijn verzoek in ontvangst nam, kon bijna haar lach niet onderdrukken bij het lezen en begreep zonder te vragen het waarom.

Bijna verlegen keek ze op en wachtte tot hij het zeggen zou. Haar vingers boven de toetsen. Lange licht groen gelakte nagels met kleine stippels als giftige boomkikkertjes lagen ze te wachten tot ze zouden springen en het enige wat hij dacht was: ‘…hoe zou zij willen dat ik heette?’  

Reacties

18-08-2017 13:05
Zeer kunstig, Paul. Het boeit van begin tot eind, hoe je zo'n simpele bezigheid zo kunt beschrijven is een gave. Het gevoel, de gedachten het staat er. Haarscherp uiteengezet en tóch nog open voor interpretatie. Maar die naam, wat is die naam?
13-02-2016 17:09
Nomen Est Omen. Niet te licht over denken dus.
12-02-2016 22:11
Beste N.
je hebt gelijk, eruit, "Kill your darlings", Bedankt
vgr. paul
12-02-2016 20:52
Mooi geschreven Paul. Die uitspraak van opa over God is geweldig. Het is knap hoe je vertelt over vroeger en dan zo mooi eindigt met het meisje met haar nagels dat zo helemaal van deze tijd is. De alinea die begint met de vrouw van oom Kees mag er voor mij uit.
12-02-2016 05:03
Je weet het goed over te brengen en het onderwerp verdient zo af en toe wel de aandacht. Ik denk daarbij ook aan mijn eigen naam, die ik van thuis heb meegekregen. Ik heb daar ook last van gehad. Groet Christald van Engeland, ofwel
Austin van Ditmar. Groet Austin (pseudoniem).
11-02-2016 20:10
Er wil mij maar een naam te binnen schieten.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via