Er is een evenement uitgevallen en zodoende hebben mijn vrouw, haar nicht Carry en ik een pauze in ons zomerschema. We zitten ontspannen op een terrasje vlak bij de Dinkel. Voor ons strijkt een echtpaar neer. De vrouw zucht en steunt om haar omvangrijke verschijning op de stoel te krijgen. Het is een grote tafel waar het paar aanschuift. Er zit al een stel: een invalide vrouw met krukken, twee honden een oudere man. De ober heeft net de consumpties voor het stel en een bak water voor hun honden gebracht. Het echtpaar dat neerstrijkt maakt op nogal duidelijke toon kenbaar dat de honden niet gewenst zijn. Waarom dit echtpaar niet aan een van vele onbezette tafeltjes gaan zitten, ontgaat ons. Het stel met de honden vertrekt zichtbaar geïrriteerd met consumpties en honden en waterbak naar een andere tafel, ver van het echtpaar.
De dikke vrouw van het echtpaar maakt een opmerking naar haar partner en grijnst. Ook haar partner maakt een opmerking, net iets harder, en beiden grijnzen richting het stel met de honden.
Ik herken de stem van de man, diens dwingende en bevelende stem. Normaal loopt hij altijd in een ietwat glanzend donker kostuum, hier is hij gekleed in korte broek, een spectaculair bedrukt vrijetijdsshirt en een schreeuwerig honkbalpetje. Het is Henry Maathman, organisator van evenementen. We kennen hem al enige jaren en hebben de afgelopen week met zijn broer Louis en ook met de omvangrijke vrouw van doen gehad. Dat verliep stroef.
Maathman organiseert het jaarlijks terugkerend hippisch concours in ons dorp. Dat is zijn troetelkindje. Hij heeft het evenement in acht jaar laten uitgroeien tot een festijn met veel internationale deelname. De afgelopen weken is hij in rap tempo bezig is om al dat werk ongedaan te maken. Rondom het hippisch gebeuren groeiden de activiteiten met de toenemende aanloop. Er kwamen biertenten, grote toiletblokken, een suikerspintent, koffietenten van Italia Grande en onze hotdogkraam. Voor dat alles waren waterleidingen, afvoer en elektrische leidingen nodig en ook de metalen rijstroken om de weilanden begaanbaar te maken bleken onontbeerlijk. Meestal stonden mijn vrouw Ankie en ik in onze wagen, waar we hotdogs, soep, hardgekookte eieren, broodjes beenham en koffie verkopen.
Fluisterend legt mijn vrouw het aan haar nicht Carry uit. Carry kennen we al jaren. We trekken vaker met haar op. In het verleden is ze ingevallen, wanneer mijn vrouw Coby of ik niet mee konden draaien. We zijn alle drie van hetzelfde type, hard werken, werk zien liggen en aanpakken.
Maathman is anders. Hij organiseert en vraagt daarvoor aan ons en andere exploitanten provisie. Die provisie is dit jaar zodanig dat we niet langer quitte draaiden. We waren niet de enigen, er waren meer exploitanten die tegen de provisie aanhikten. De koffietent Italia Grande -toch onderdeel van een keten -vond het blijkbaar te gek en haakte af.
Vandaar dat wij dit jaar een extra omzet aan koffie hadden. Maar ook de suikerspin haakte af. En met de man die de metalen rijplaten verhuurde scheen Maathman ook al mot te hebben. Die haalde in dezelfde avond dat het evenement ten einde liep de rijplaten op. Hierdoor moeten de zware bedrijfswagens door het modderige terrein ploegen en moesten er twee behulp van een tractor vlot getrokken worden. Er werd uitvoerig op Maathman gekankerd en uit gesprekken achteraf bleek dat het merendeel van de exploitanten een volgende keer met Maathman niet zagen zitten.
Dat gold ook voor ons; op een gemiddelde boerenkermis of paardenmarkt zetten we meer om en tegen een lagere provisie. We draaien seizoen van april tot oktober, drie dagen in de week ’s ochtends om vijf uur uit de veren, ’s avonds tegen twaalf uur naar huis. Eenmaal thuis maken we onze spullen grondig schoon en vullen de voorraad bij. Het is mooi werk voor ons twee. Voor de derde zoon van slager Westbroek is het de ideale oplossing. Twee oudere broers runnen de slagerij van pa en leveren mij de vleeswaren. Nuchterheid zit ons ingebakken. We weten allemaal dat omzet geen winst is. Quitte draaien kan eenmalig gebeuren, maar zoiets is op termijn onvoldoende. Wij moeten goed kunnen leven en het bedrijf moet goed kunnen draaien.
Het wordt volgend jaar een hippisch concours in afgeslankte vorm. Maatman heeft de mensen, die de afgelopen jaren met hem hebben samengewerkt de deur uitgecalculeerd. Het is de vraag of hij betere plaatsvervangers terug krijgt, mensen voor wie de eer om onder Maathman te werken belangrijker zal zijn dan hun bedrijfsresultaat. Die grote bek werkt niet altijd. Ook al zit hij nu te grijnzen, omdat hij mensen van de tafel jaagt.
zie ook www.cpvincentius.nl voor andere BLOTTOMOTTO's en voorYOUTUBEFAVORIETEN
