Moederbinding

Beste Helen,

Bij elke traditioneel versvorm ligt het gevaar van rijmdwang op de loer. Zelf vind ik dat ik die valkuil afdoende heb ontweken. Het beknopte, de telegramstijl, ligt in het ritme, de cadans welke ik voorsta. Terugkijkend denk ik dat ik wel eens strakker op het ritme heb geschreven. Ik heb een variant van de sonnetvorm gekozen, maar het ging mij toch om de inhoud. Een zwaarmoedig onderwerp zwaarmoedig te berde brengen ligt mij niet zo. Ik wil me in kwalitatief niet vergelijken met Kees Torn of Hans Dorresteijn, maar qua stijl had ik hun voorbeeld voor ogen.

Geen literatuur derhalve, maar dat mag.

De stoplappen in de tekst zou ik wel graag willen weten.

Echte clichés ben ik, naar mijn idee, uit de weg gegaan.

Bedankt voor je reactie en toetsing.

Met vriendelijke groet,

Chris

Een afschuwelijke situatie, maar wel een mooi onderwerp voor een gedicht en ik kan het zelfs even horen kraken. Ik vind het alleen jammer dat ik struikel over het rijm en de stoplappen: ik denk dat het sterker wordt als je niet een compleet sonnet zou proberen te vullen, maar je beperkt tot de woorden die je echt nodig hebt. Zo zou het ‘Potje met Vet’ weggelaten kunnen worden zonder dat ik er iets aan zou missen, net als ‘dat geluid blijft bij moeder haken’ en ‘zich verdooft in ploeteren en plicht’. Als je toch wilt vasthouden aan de sonnetvorm, dan wil ik je uitdagen om de stoplappen te vervangen door woorden die ook inhoudelijk of qua sfeer het gedicht verder versterken.

Het valt me op dat je volledige zinnen afwisselt met telegramstijl. Dat versterkt het gevoel dat alles per se in de strakke versvorm geperst moest worden, terwijl ik me daar als lezer eigenlijk geen zorgen over zou moeten maken.

Voordeel van jouw aanpak is wel dat een heel zwaar onderwerp een luchtig, haast lachwekkend, toontje krijgt – ik zie het als een limerick in een sonnetpak – maar ik denk dat er meer inzit als je dat er juist uitlaat.

In die zin kan ik niet anders zeggen dan dat het geslaagd is - ik bemerkte inderdaad de veertien regels. De schets van de situatie en de overpeinzing zijn duidelijk en goed aanwezig, dus dat waar je de nadruk wilt hebben, daar kan het steunen.

Toch zou ik graag een soort 'herversie', noem het een recycling van het idee van je zien, wellicht in iets vrijere vorm (zoals "in werveling en stroom"!). Dat lijkt me erg interessant leesvoer. Misschien een idee voor ooit.

Oh, en wenkbrauwen verzorg ik graag! Ik kijk echter meestal naar de grond, dus in het dagelijks leven vallen ze me niet meteen op. Vandaag waren ze iets voller dan anders.

Beste Roelof,

Ik word op mijn wenkbrauwen bediend!(woordspeling van Gerard Cox, niet van mezelf).
Dit is een qua vorm enigszins vrij sonnet. Ik heb me niet speciaal ingespannen om het metrisch kloppend te krijgen.Inhoudelijk een schets van een wat macabere situatie. Rijm en associatie zijn niet uitzonderlijk, nadruk ligt op 't verhaal. Zeker geen uitzonderlijke clou of draai; de volte van de laatste zes regels is eerder overpeinzend , dan handelend.

Bedankt voor je reactie,

Chris

De eerste twee regels vond ik enórm veelbelovend. Toen vervolgens de rest van het geheel in rijm geforceerd leek, haakte ik lichtelijk af. Die eerste zinnen die goed gebruik maakte van de (wellicht gewaagde) rijm, worden in kracht verminderd, vind ik, door de rijmen die volgen.

Ik kan niet met zekerheid zeggen of dit niet komt door mijn snelle sinterklaasdicht-gevoel bij rijmende verzen. Ik heb het idee van niet.

De tweede strofe had ik er minder last van, behalve de laatste regel ervan: 'dat geluid blijft bij moeder haken' - weer een hoog 'dit moest in deze vorm'-gehalte. Hoewel ik de eerste drie regels van de strofe goed kan 'verdragen', om het maar zwaar te zeggen ('abrupt ontwaken' zelfs erg goed), ook de derde regel vond ik mooi. De tweede nam ik dan maar voor lief, maar de vierde haalt, om het zo maar te zeggen, 'het gemiddelde' voor mij toch wel weer naar beneden.

De derde strofe vind ik een goed beeld, maar van mij had 'en plicht' er prima af kunnen blijven. "wanneer zij overdag werk verricht / zich verdooft in ploeteren" vind ik wat dat betreft veel mooier. Dat zal, neem ik aan, neerkomen op smaak.

De vierde vind ik minder, in vergelijking met de rest. Sfeer valt enigszins weg, de rijm is minder sterk dan in de eerdere strofen.

De laatste strofe ontkomt nog maar nét aan het clou-gevoel. De laatste regel vind ik goed, maar door 'wicht' vind ik het geheel wel veel minder mooi. Ik wil zeggen: de eerste regel lijkt weer geforceerd te rijmen.

Het doorlopende geheel, als ik niet let op al de kunstgrepen, vind ik wel een mooi idee - al weet ik niet of ik er niet iets méér van had willen hebben. We krijgen een situatie aangereikt, een goede schets van bepaalde omstandigheden, maar er wordt daarmee nog niet veel gedaan. Misschien wilde je er niet meer mee doen. Dat is prima, maar daardoor komt er, voor mijn gevoel, wel meer gewicht te liggen op het 'ambachtelijke deel' (zo zal ik het maar noemen), wat, zoals ik dus genoemd heb, voor mijn gevoel hier en daar nog wensen overlaat.

Ik hoop dat je d'r iets aan hebt.

Beste Paul,

Met het vorderen der jaren krijgt ieder zo'n pakketje.


Prettige dag!

Chris

Het zijn niet de braven, die hun nachtmerries begraven.
B.D.
paul