Soms, als ik door de stad fiets, heb ik het gevoel dat ik het leven niet begrijp. Dat ik omringd ben door ongrijpbare mysteries. Mysteries die misschien voor anderen geen mysteries zijn, waar men schouderophalend aan voorbij gaat, maar die ik bezorgd mee naar huis neem. Neem nu die stadsposter van Marike Jager. Op de stoep van het Weteringplantsoen zie ik er twee, kort na elkaar. Op zich verbaast me dat al, alsof iemand mij wil overtuigen dat ik het goed heb gezien. “Jawel, u vergist zich niet, u passeerde zojuist een poster van Marike Jager.” Nou goed, Marike Jager treedt ergens op in de stad, de Kleine Komedie. Fijn voor haar en voor de mensen die er naartoe gaan. Misschien zou het ook wel wat voor mij zijn, maar ik ken haar niet. Ik ken haar slechts vaag van naam en dat haar handelsmerk een kapsel is dat geen kapsel is. Een soort anti Justin Bieber kapsel, een soort ik heb haast en goh helemaal vergeten kapsel, een soort maar ach wat geeft het, ik ben toch aan het behangen kapsel. Maar verder weet ik niet wat ze doet. Misschien is ze zangeres, misschien acrobaat, misschien een voetschilderes, ik weet het niet.
Nu lijkt mij zo’n billboard het middel bij uitstek is om mij hierover nader in te lichten, maar dat doet het niet. Alleen maar de naam. Marike Jager, en wanneer en waar het is. Verder niets. Zelfs geen toegangsprijs. Wat kun je van zo’n voorstelling nu verwachten? Misschien gaat ze in de spotlight een uur op haar hoofd staan of doet ze voor hoe ze haar bed uitkomt. Alsof je wordt uitgenodigd om een jas in het donker te kopen. Vind ik niet aantrekkelijk. Ik ben daar geweest, een jas in het donker kopen. Een jaar of vijf terug toen op koopavond de stroom uitviel. Ik kwam thuis met een heel merkwaardige jas. Een paar aan elkaar genaaide veel te lange wijde mouwen van spijkerstof met een ritsluiting, hier in mijn nek. Zat echt kut. En Marike is niet de enige die zo doet. Heel Oost hangt vol aanplakbiljetten van DJ 3xNix en MC Dikke Joint en andere artiesten die ik geacht word te kennen.
Maar het mysterie Marike Jager gaat nog een stap verder. Schuin over de poster is een banner geplakt met de tekst Uitverkocht. Okee, wat het ook is dat Marike verkoopt, het is uitverkocht. Maar wat is in godsnaam de zin van die mededeling? Iedere poging om het te begrijpen levert kortsluiting op in mijn hersenen. Het is niet de eerste keer dat ik het zie, maar dat maakt het raadsel er niet minder om. Iemand heeft dus met een klotsende emmer behanglijm op zijn schoot een extra ronde door de stad gemaakt zonder dat dit ook maar één extra bezoeker oplevert. In tegendeel: het enig doel en resultaat is het bestaansrecht van de poster onderuit schoffelen, meer kan ik er niet van maken. Waarom al die moeite, waarom dit gebaar van ultieme nutteloosheid? Steekt er meer achter? Is het de bedoeling om het potentiele maar wat laat reagerende publiek te jennen en een rotgevoel te geven? Is het een uiting van een groot gevoel van opluchting van artiest en theaterdirecteur? En waarom zo kortaf? Met hetzelfde gevoel voor logica wacht je nog een paar dagen en plak je de tekst De voorstelling was gisteren. Of waarom niet gewoon iets liefs, bijvoorbeeld: Och mensen, wat was ze goed!
