Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Leven van Teken

Kort verhaal
profielfoto
01 feb 2016
7 reacties
705 keer gelezen
5
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Bij nader inzien vond kort verhaal toch meer passend dan gedicht.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

H. 1 februari 2016

Beste E.,

Ontzettend bedankt voor jouw brief van 21 januari j.l. Een teken van leven, noemde je het met de van jou bekende bescheidenheid. Maar dit Teken van Leven was zo’n verrassing voor me dat het me gepast leek hier hoofdletters te gebruiken. Zoveel passie, zoveel gevoel en ook zoveel diepgang. Wat is er met je gebeurd, man? Ik ben gewend aan een onregelmatig langsklingelend kattebelletje (niks verkeerd mee, begrijp me goed) waarin je meedeelt dat je met al weer een nieuw gebrek de behandelkamer van al weer een nieuwe specialist hebt verlaten (om mij te helpen voeg je dan, heel attent, ook altijd een lijstje toe van alle gebreken die je al had verzameld). Verder laat je steevast weten dat je plannen om te verhuizen nog even zijn uitgesteld omdat er weer een kleinkind is geboren. En dan als derde de terugkerende ontboezeming dat je blij bent dat je nog gebruik hebt kunnen maken van de VUT omdat je oude werkgever intussen is overgenomen door een Amerikaan die onmiddellijk 90% van de overhead eruit heeft gesneden, wat me in het algemeen overigens zeer verstandig lijkt. Uiteraard strooi je door deze vaste agendapunten wat hartelijkheden, maar genoemde punten vormen toch wel de essentie van de berichten die ik het afgelopen jaar van je mocht ontvangen.

En dan nu ineens jouw laatste brief. Wil je wel weten dat ik bijna schrok? Watskebeurd? Ik wil niet lullig doen en ik verdenk je ook niet van valsheid in geschrifte. Maar ik moest onwillekeurig even denken aan de mogelijkheid dat je een ghostwriter hebt ingehuurd. Sinds de uitbraak van het communicatieadviseurschap, de epidemie van het journalistendom zonder baan en de tsunami van het schrijverschap zonder inspiratie (een giftige coctail) zijn er op grote schaal zzp-ers (zchrijvers zonder poen) op het toneel verschenen die tegen een hongervergoeding per woord bereid zijn een wervende tekst af te scheiden. Nogmaals, het speelde alleen even door mijn hoofd. Ik kan me er echt niks bij voorstellen. Hoewel, er is nu ook een racefiets met een binnenboordmotortje ontdekt.

Maar,... maar mocht het onverhoopt toch het geval zijn geweest, geef het dan in godsnaam toe. We hebben allemaal onze zwakke momenten. Ik zal begrip tonen en vergeving schenken. Begrip omdat ik weet dat je altijd moeite hebt gehad met mijn succes als schrijver. Vergeving omdat wij hiertoe van jongs af aan opgeroepen zijn door Onze Moeder de Heilige Kerk. Terzijde, weet je nog hoe we in een ver verleden, toen onze geslachtsrijpheid blasfeministische (niet herkend door de spellingschecker!) vormen begon aan te nemen, vaak spraken van The Holy Jerk?

Maar nu weer even serieus: mocht ik er bij toeval achter komen dat je bij jouw laatste brief substantiële en ook nog betaalde assistentie hebt gekregen, dan zullen de gevolgen voor onze relatie dramatisch zijn. Ik ga nu gewoon even afwachten hoe de volgende brieven er uit zien. Weet je je niveau te handhaven dan moet ik accepteren dat je een lang verborgen talent hebt weten aan te boren. Dat zich in jouw brein een spirituele en intellectuele quantumsprong heeft voorgedaan. Want de vergoeding per woord kan dan wel redelijk zijn, na een paar brieven spoelen de kosten je toch over de boord. Kak je straks weer in naar je oude niveau, worden het briljante maar heel korte berichtjes (lekker goedkoop) of, nog erger, stopt onze briefwisseling nu abrupt, dan zal ik daaruit mijn conclusie trekken. Tot zolang kan ik je alleen maar gelukwensen. De knal waarmee je door de taalbarrière bent gegaan, was hier in H. in ieder geval duidelijk te horen. Hoe dit heeft kunnen gebeuren wil ik dan wel een keer van je vernemen. Voorlopig houd ik het op een cursus mindfulness. Maar dat is niet meer dan een educated guess. Dus: laat een jeugdvriend niet langer in onzekerheid, zeg me dat het niet zo is….

 

Nu tijd voor wat anders. Minstens zo vrolijk.

Ik weet dat jij je ook nogal opwindt over al die profiteurs die er op uit zijn de zuur verdiende centjes en spulletjes van een ander te pakken te krijgen. Misschien ligt het aan mijn leeftijd of wijst het op prostaatklachten, maar ik kan er zo langzamerhand niet meer tegen. Ik heb een sterk gevoel dat er zoveel wordt gefraudeerd, opgelicht, vervalst, afgeperst, weggesluisd, doorgetrokken, omgekocht, gestolen en geroofd, dat het Vadertje Staat, die geacht wordt ons te beschermen, een beetje te veel begint te worden. Hoeveel vertrouwen hebben we nog in politie en justitie? De criminaliteit neemt af, krijgen we te horen. Niemand die het gelooft. Er worden eenvoudig weg geen aangiften meer gedaan en dan gaat het vanzelf beter. Zo kun je de statistieken ook de goede kant op krijgen. Is er nog iemand die de diefstal van een fiets aangeeft? Of van een mobieltje, of van wat dan ook? Als we het eigendom waardevol genoeg vinden, verzekeren we het. En als het even kan lichten we de verzekering ook nog op. En zo lang de klanten niet beginnen te piepen over de oplopende tarieven, zal het die verzekeringsmeneer ook een rotzorg zijn. Of er nog daders gepakt worden interesseert ons niet meer. Ja, die ontstellende lafaards die oude van dagen overvallen of oplichten, daar kunnen we ons nog over opwinden, maar de rest? Als er van hoog tot laag gegraaid, genaaid en gedraaid wordt, moet oom agent daar dan een punt van maken? Als crimineel gedrag te massaal wordt, verklaren we het tot normaal en mag de minister van Justitie (hier heet hij Bonne Bonnema) gewoon blijven zitten.

Beetje cynisch? Beetje pessimistisch? Tja, misschien moeten we eindelijk maar eens leren deze ellende door een andere bril te bekijken. Niet door de bril van de ethicus maar door die van de bioloog. Als we nou eens accepteren dat wij ook maar dieren zijn en dat er in de natuur een groep sukkels is die met veel moeite zijn kostje bij elkaar moeten harken (lees grazen of knabbelen), en een hele hoop andere die proberen daar op de meest voordelige manier een graantje van mee te pikken: de profiteurs. De parasieten. En in zekere zin ook de jachtdieren. Een competitie die al miljarden jaren voortduurt en die, let wel!, de evolutie aanjaagt.

Dat levert toch een heel nieuw plaatje, vind je niet? Want die parasieten en jagers hebben ervoor gezorgd dat wij nu brieven met elkaar zitten te schrijven. Ik zeg niet dat dat vooruitgang is, maar het houdt de zaak wel in beweging. Heb je het zo wel eens bekeken? Ruim denken, dat kan nooit kwaad goede vriend. Maar er zijn natuurlijk grenzen. Er bestaan verlichte zielen die betwisten dat wij Nederlanders een zeker recht hebben op het stukje aardbol dat Nederland heet. M.a.w., iedereen zou zich hier moeten kunnen vestigen. Een deel van dat stukje land bevindt zich echter binnenskamers. Daar trekken wij ons terug als we niet gestoord willen worden (bv. omdat we een brief willen schrijven). Ik stel me voor dat genoemde verlichte zielen ook dit ommuurde deel van Nederland graag met de rest van de mensheid willen delen. Hoe verlicht kun je zijn?

Ik zat een paar maanden geleden met L. op het terras van een snackbar in Garderen. Zoals je weet hebben we daar in de buurt een huisje van waaruit ik het bos in trek op zoek naar paddenstoelen. Een hobby waar ik tot voor kort veel plezier aan beleefde maar die steeds meer als een last begint te voelen. Een last die alles te maken heeft met het risico van tekenbeten. Als ik op jacht ga, smeekt L. me om op het rechte pad te blijven. Maar ja, het is natuurlijk net als met Roodkapje, verderop staan vast nog mooiere of meer exotische exemplaren en kijk, wat zie ik daar? Enzovoort. Je moet wel een stalen zelfbeheersing hebben en eigenlijk alleen geïnteresseerd zijn in wandelpaddenstoelen, wil je niet zo nu en dan van het rechte pad afdwalen. En dan raak je op gevaarlijk terrein. Op het terrein van de hertenteek (soms ook schapenteek) die op het puntje van zijn stoel, in dit geval een grasspriet, klaar zit om over te stappen op een langs schampend zoogdier. En geloof het of niet, maar dat zoogdier schijnt onze hertenteek te herkennen aan een verhoogde CO2-concentratie. Ja jongen, dat broeikasverhaal duikt overal op!

Wij bespraken, onder het wegknabbelen van wat friet in combinatie met een nassischijf, ook niet geheel zonder gevaar, de mogelijkheden om het tekenrisico te beperken zonder dat we in de gaten hadden dat aan een belendend tafeltje enige lieden vol aandacht zaten mee te luisteren. Dat bleek toen een dame van middelbare leeftijd zich in ons gesprek binnendrong met de mededeling dat zij voorzitster was van de patiëntenvereniging van de lijders aan de ziekte van Lyme. Zij bekende eerlijk dat ze iets had opgevangen van ons gesprek en hoewel we geen lid van haar vereniging waren voelde zij het toch als haar plicht om ons nader te informeren. Het ging niet goed met Lyme, het aantal tekenslachtoffers begon apocalyptische vormen aan te nemen en de overheid, zeg maar Vadertje Staat, maar ook de gezondheidszorg schoten ernstig te kort. Tijdens haar betoog dook ze regelmatig in haar rugzak om daar weer een nieuw strooifoldertje uit te halen waarin weer een nieuw aspect van het Leven van Teken werd beschreven. Wat zijn teken? Hoe leven ze? Hoe kun je ze herkennen? Waar zitten ze? Welke ziektes dragen ze over? Steeds meer volgens de voorzitster. Hoe vermijd je ze? Hoe verwijder je ze? Wanneer ben je ziek? Hoe kan de ziekte zich uiten? Het hield niet op en L. stond op het punt om ons huisje te koop aan te bieden.

Het Leven van Teken gaat zoals het gaat. De evolutie heeft dat zo laten ontstaan. De teek, de hertenteek noch de schapenteek, kan daar iets aan veranderen. En ook de Borrelia die Lyme veroorzaakt kan niet anders dan het spel meespelen.Waarom we er vroeger nooit over hoorden? Omdat er vroeger niet zoveel herten in het bos rondliepen. De oplossing leek me voor de hand te liggen: afschieten die handel. Hard tegen hard. Wij tegen zij. Blijkbaar riep ik het iets te hard want van een tafeltje aan de andere kant stond een dame van middelbare leeftijd op, een buitentype, met een grote verzameling strooifolders over het hert als verrijking van het Veluwse biotoop. Wat heb ik met het Leven van Teken te maken, sprak de voorzitster van de Vereniging tot Behoud van de Eenhoevigen. Laten we blij zijn dat er weer ooievaars, kikkers en eenhoevigen zijn, voegde ze er in een vlaag van vooruitgangsgeloof aan toe.

Wij hebben de dames aan hun wederzijdse lot overgelaten. Ik heb een astronautenpak gedrenkt in DEET aangeschaft. Niet ideaal omdat het vizier voortdurend aan de binnenkant beslaat wat het zicht op bijzondere paddenstoelen belemmert. Maar iedere avond door je partner met een zaklantaarn geïnspecteerd worden alsof je een bolletjessmokkelaar bent, is ook niet alles. Met zo’n pak kun je rustig op Mars rondlopen. Er komt geen teek doorheen. Alles is misschien wel evolutie, maar evolutie is niet alles. Dat bewijst de mens telkens weer. Hoewel?

 

Ik groet je, ook namens L,

En ben zeer benieuwd naar je volgende Teken van Leven,

 

Je toegenegen G.

Reacties

02-02-2016 14:15
Beste Tom,
De Nederlandse taal blijft een tranendal. Een taal die niet zonder kritische meelezers kan. En die v is wel een heel listige letter die zich op een sluwe wijze heeft ingevochten in het alfabet. In een oude versie van Mariken van Niewmeghen spreekt men nog over de duweel, ipv de duivel. Ik bedoel maar. Overigens kan ik slechts beterschap en meer oplettendheid beloven.
Gegroet.
02-02-2016 14:06
Dag Gerard,
Dank voor deze aanvulling die ik in positieve zin heb opgevat.....
De ondertekening van je vorige bericht was voor mij meer dan voldoende. Juist die ondertekening refereert naar de wereld van de grote brievenschrijvers die de weg hebben gebaand voor het inzetten van deze literaire vorm die mogelijkheden biedt om eens wat andere thema s op een speelse wijze aan de orde te stellen.
Voor altijd de uwe,
E.
02-02-2016 13:41
Het is misschien maar weinig, één vlaggetje als commentaar, maar dat neemt niet weg dat de hoogstaande mores van de eenzame brievenschrijver mij koud zouden laten; hetgeen ik impliciet in je reactie als antwoord meen te ontwaren. Men raakt gewend aan klasse en uit oogpunt daarvan leek het mij beter het bij dat vlaggetje te laten.
02-02-2016 00:08
Dank voor jullie positieve kijk op al deze droevenis.
@Gerard
Mooi dat je iets hebt opgepikt van de hoogstaande mores van de eenzame brievenschrijver.

@Tom,
Het Pacerpak is och meer een carnavalsuiting.

@Hilde,
Hoe waar zijn jouw woorden!

@Paul,
We zullen zien of de heren voldoende geïnspireerd blijven.

Alle vlaggetjes in dank ontvangen en verwerkt!
01-02-2016 21:51
De kijk op het leven, geschreven door E naar G. Heldere taal van een beschouwer. Nu wacht ik de reactie af. Zulke correspondentie is voer voor leeslustigen.
01-02-2016 20:36
Rustig achterover leunen en Espunt lezen.
Hilarisch en zeer te genieten.

Twee vlaggetjes geplaatst.
01-02-2016 09:32
Een vlaggetje geplaatst.

Uw toegenegen G.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via