Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Koekoek

Kort verhaal
profielfoto
23 jun 2017
4 reacties
161 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

1. Fran trok haar tutu en spitzen aan. Er was nog tijd over dus bekeek ze een filmpje op de site van the International Fund for Animal Welfare. Een roodharig katertje lag op zijn rug aan zijn staart te sabbelen. Wat lief, zo onschuldig. Gasten die zo’n beestje mishandelden moesten ze met hun ballen aan een boom vastspijkeren. 

De stilte in het kleedlokaal werd al snel door studentengeklets verdrongen: weekendbelevenissen. Fran groette afstandelijk. Haar gezicht kreeg onmiddellijk een gefocuste blik; onbenaderbaar. Er lag weer een week spitzentechniek, krachttraining, pas de deux en muziektheorie op haar te wachten.

‘Ok Jungs mach die Aufgabe kewoon fertig.’ Mevrouw Roebana liep naar de openstaande klapdeuren en begon met directrice Thérèse Ockhuysen-Van Slooten te praten. Geconcentreerd op de Arabesque Penché leunde Fran op haar rechter spitz voorover. Het lukte om haar linkerbeen meer dan 90 graden naar achter te strekken. Ze kon haar been hoger dan de andere meisjes krijgen. Via de spiegel zag Fran dat ze met goedkeuring in de deuropening werd bekeken.
Ze wist dat haar grijsgroene ogen, volle onderlip en kastanjebruine boblijn een soort bonus op haar talent en doorzettingsvermogen waren. Al liet het haar eigenlijk koud, ballet ging haar rijk maken.

Die avond werd Fran bij de directrice thuis verwacht. Niet bepaald iets waar ze naar uitkeek, maar weigeren leek onverstandig. Tegen negenen belde ze aan.
‘Kom binnen.’ Fran volgde de Eternity-geur naar de woonkamer. Deze was zeker 140 vierkante meter groot en bood uitzicht op een vijver aan de rand van het Vondelpark. Manshoge Boeddha-beelden sprongen in het oog, overal brandden kaarsen en wierook. ‘Rood?’
‘Alstublieft Thérèse.’
‘Thé. Zeg, vertel eens…’ Fran volgde Thé’s afgeleide blik naar buiten, naar de vijver. Op de rug van een glijvarende fuut zat een grijs bolletje pluis. De camouflagestrepen op het pluiskoppie leken te zeggen: ‘Hé hallo, ik heb geen roestbruine hals en niet zo’n donker afdakje van oorpluimen zoals mijn moeder. Ik ben geen fuut-hapje; dus laat me met rust.’ De waterrimpel rondom moeder en kuiken scheen dat ook te waarborgen; alsof het een ijzeren ring was, een cocon waar niemand doorheen kon breken. ‘Zég vertel eens,’ vervolgde Thé ‘bevalt het bij ons? Zijn de docenten goed?’
Kort richtte Fran haar ogen naar Thé op. Het zwarte cocktailjurkje klemde rond haar welvaartsbuik, -heupen en -billen. Thé had het zekere gezicht van iemand die gewend is om haar zin te krijgen. ‘Ja, ja.’
Het gesprek kwam niet op gang; Fran gaf uitsluitend korte nietszeggende antwoorden. Ze dronk gehaast. De koppige wijn bedwelmde, bloed steeg langs jukbeenderen omhoog, vuurvliegjes dansten in haar ogen. Fran voelde zich draaierig worden: Thé’s stem en glimlach leek soms mijlenver weg en dan weer gloeiend dichtbij. Vaag merkte ze dat Thé krullen in haar haar draaide en dat ze haar pezige sproetenarmen streelde.
‘Kun je een beetje met de andere meisjes opschieten?’
Fran murmelde nauwelijks hoorbaar.
Met een voluptueuze grijns trok Thé haar naar zich toe. Fran voelde een hand op haar kruis en merkte dat Thé haar probeerde te tongen.
Verstijfd duwde Fran Thé van zich af ‘ik moet gaan.’

Snel fietste ze naar het marmerpand in de Van Eeghenstraat terug. De lift bracht haar naar de bovenste verdieping van Reginald Ockhuysen’s Executive Search-kantoor. Van daaruit was haar zolderappartement met een steil trapje bereikbaar. Ze nam een douche en luisterde nog een uurtje naar de Sleeping Beauty.

In de dagen die volgden liet Thé zich nauwelijks bij de oefenruimte en de theorielokalen zien. Geconcentreerd als altijd volgde Fran de lessen. Twee weken na het rendez-vous gebood Thé Fran ’s avonds op haar directiekamer.

---…---…---…---…

2. ‘King Kong en Spitz-poesje’ schamperde ze. ‘Zo noemen jullie elkaar toch? Je iPhone staat vol met geile goorlapperij van Reg en jou.’
Fran trok wit weg. ‘Hoe kom je daaraan?’
‘Koekoek, ik heb de sleutels van de kleedkamers. Zeg op, hoe lang is dit al gaande?’
‘Drie maanden.’
‘Mijn God. Wie heeft jou gescout? Wie heeft de overstap naar de beste balletschool ter wereld mogelijk gemaakt? Wie betaalt die klote studiebeurs van jou? Wie heeft jou een loft aan het Vondelpark bezorgd zonder dat het je één cent kost? Ondankbaar secreet!’
Fran zweeg.
‘Wie denk je wel dat je bent Fransisca de Boer? Ik hoef maar met mijn vingers te knippen of Reg gooit je zo de straat op. Net twintig jaar: geen woning, geen inkomen, geen balletcarrière. En denk maar niet dat je ooit nog ergens aan de bak komt.’
Strak voor zich uitkijkend nam Fran het gouden kattenpootje van haar halsketting in haar mond.
Thé glimlachte. ‘Als je balletcarrière je lief is dan kom je volgende week woensdag om 9 uur ’s avonds naar mijn huis. Is dat begrepen?’
Fran knikte.

-…-…-…-…-

3. De hele week had Fran zitten piekeren. ‘Wat wil die teef van me?’
Ze had Thé van zich afgeduwd omdat ze niet kon overzien wat er zou gebeuren als Thé of Reg er achter kwam dat ze met allebei naar bed ging? En nu zat ze toch midden in de shit.
Stomme gans. Waarom had ze die SMS-jes niet verwijderd?
Ze kon niets bedenken dat ze tegen Thé kon gebruiken. En aan Reg had ze ook niets. Door een grote klus in het buitenland was hij al weken onbereikbaar voor haar. Maar ook al was Reg hier dan nog had ze geen barst aan hem. Het was volslagen idioot maar Reg adoreerde Thé. Slappe lul.
Fran klikte de openstaande sites op haar iPhone nog eens aan. De meeste sites waren gericht op het redden van mishandelde dieren. Buiten de SMS-jes kon Thé niets belastends op haar iPhone hebben gevonden.

-…-…-…-…-

4. ‘Wijn?’
Fran schudde haar hoofd.
‘Zoals je wilt. Kleedt je uit.’
Zwijgend kleedde Fran zich uit. Ze voelde hoe Thé haar van top tot teen monsterde: tenger als een jongen, vrijwel geen borsten, opgerichte tepels, het rossige schaamhaar ontsnapt aan elke scheermode.
‘Wacht’ Thé zette haar wijnglas weg en kwam met enkele seksspeeltjes terug. Fran liet haar begaan. Geblinddoekt, met geboeide handen en voeten liet Thé haar opnieuw achter. Dit keer duurde het langer voordat ze terug kwam. Aan Thé’s gehijg te horen rolde ze iets groots en zwaars uit.
‘Laatste keer.’ Bij terugkomst drong een aanhoudend klaaglijk en angstig gemiauw de kamer binnen.
Nadat Thé de zwartleren blinddoek wegnam zag Fran een brandvlekje op een uitgespreid hoogpolig tapijt liggen, ingesnoerd in een tuigje, de pootjes aan elkaar vastgebonden. Beducht voor uitvallen begon Thé hem voorzichtig te aaien. ‘Kissie, kissie. Lief hè, hij heet Sproet. Ik heb hem net. Hartstikke lief maar maakt wel het leer van de bank kapot. Ik heb je hulp nodig. Hier, trek aan.’
Haar blik verschoof van de aangereikte ovenwanten naar Thé: bangig, bozig. Werktuiglijk trok ze de wanten aan.
‘Zo’ Thé reikte een combinatietang aan. ‘Nu ga je de nageltjes van Sproet uittrekken.’
Frans ogen spuwden vuur. Elke spier, elke vezel in haar lichaam trilde ontzet bij de gedachte aan de afschuwelijke pijn die ze Sproet aan zou moeten doen. De duivelse wraak had een gat in Frans zenuwbanen geslagen. Haar hersens maalden: ‘Wel-Niet-Wel-Niet-Wel-Niet!’ Wel of geen balletcarrière? Ballet, het geld dat ze ermee ging verdienen moest alles goedmaken. Allés voor een eigen opvanglocatie voor mishandelde dieren.

Ze deed de ovenwanten uit. Sidderend van angst en zelfhaat begon Fran een nagel van Sproet uit te trekken. De kat gromde, blies en krijste het uit. Met alles wat Sproet in zich had krabde hij Fran waar hij maar krabben kon. Bij elke nagel weerklonk een dof en duister gekreun alsof het laatste beetje leven uit hem werd getrokken. Het geluid sneed Fran door haar ziel. Zweet en urine liep langs haar benen omlaag. De scherpe pijn die de opengeritste huid haar bezorgde, voorkwam dat ze flauw viel.
Thé’s gejaagde adem stuwde bitter gal naar Frans keel. Ze kokhalste. Door een waas van tranen zag Fran hoe Thé zichzelf aan haar trillende lijf overgaf.
Bloed van Sproet en Fran sijpelde omlaag en vormde vloeivlekken in het witte vloerkleed.

Na een poosje werd het stil. De eerste die wat zei was Thé. Fran voelde een hand op haar schouder: ‘je kunt een douche nemen.’
‘Raak me niet aan, maak me los!’

-…-…-…-…-

5. Thuis had Fran zich zo vaak gedoucht dat haar huid als het ingedroogd rubber van een in een zandbak achtergelaten badeend aanvoelde. Douchen hielp niet. Ze bleef zich goor voelen: slachtoffer en verkrachter ineen. De eerste paar dagen kwam Fran haar bed bijna niet uit, door haar eigen verraad volstrekt uit het veld geslagen.

Met doffe ogen en handen en onderarmen vol sneeën had Fran uiteindelijk de gang naar de balletschool hervat. Ze kon zich niet concentreren, reageerde nauwelijks op aanwijzingen.
Mevrouw Roebana wilde Fran tijdelijk schorsen zodat ze tot zichzelf kon komen maar Thé had dit tegengehouden.
De andere meisjes waren compleet verrast door Frans concentratieprobleem en bittere toenaderingspoging: ‘Pas op voor Ockhuysen-Van Slooten, die bitch is niet te vertrouwen.’
‘Ehm…’ Vol ongeloof en verheugd over de instorting van een concurrent keken de meisjes elkaar aan. ‘Automutilatie’ fluisterde een van hen. De lachuitbarsting die volgde drong al amper meer tot Fran door.

-…-…-…-…-

6. Nadat Fran uit zichzelf van school wegbleef, had Thé haar een SMS-je gestuurd. Het ‘bezoek aan de kapper’ had Sproet lichamelijk en geestelijk zo verwond dat Thé het arme beestje had moeten laten inslapen.
Dagenlang werkte Fran chocola, chips, hamburgers en liters cola naar binnen. Steeds beter slaagde haar maag erin om het spul te verstouwen voordat ze moest overgeven. Nu voelde ze haar broekje in haar kruis kleven. Met haar vingers diepte ze het op. Voor het eerst sinds jaren…
Haar adem stokte. Dit is het bloed van Sproet. Dit is het bloed van alle levende schepsels in de natuur: mens en dier, familie van elkaar zoals broer en zus. Dit is… het bloed van Christus.
Volledig verdoofd trok Fran het zolderraam open en stapte miauwend naar buiten, haar armen gespreid. Als er een God is...

In de eregalerij van het Rijksmuseum vond op dat moment een modeshow plaats. ‘En lieverd, nog een hoop pegels in Italië geraapt?’
‘Natuurlijk.’ Reg keek verveeld. ‘Hier nog wat gebeurd?’
Thé nam een slokje van de Châteauneuf du Pape 2000. ‘Niets bijzonders.’ 

Reacties

25-06-2017 23:57
Dank E.J.A., ik stel je reactie op prijs.
25-06-2017 21:22
Een verhaal die de pijngrens overgaat. Sterk, goed geschreven.
24-06-2017 12:40
Dank Gerard.
23-06-2017 22:56
Macaber verhaal. Welkom op deze site.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via