Ik heb me laten vertellen dat pas
ver na middernacht haar spandoek vrij
door straten naar kantoren loopt.
Bij laatste kroeglopers, daklozen,
wappert het beschilderd beddenlaken;
warrig weefsel van woord en wind:
‘Weesje van lievelingstante ontvoert
haar lijk, kapsel, negligé’s en cliché’s.’
Haar knik stemt in met ‘t stilzwijgen,
terwijl haar kaken weer steeds malen:
‘Ik heb het verhaal in klein schrift
neergepend, eer het uitliep in de regen,
werd weggespoeld in goot en plas.’
Tussen bandensporen in modder
waar inkt vaag wolkt, vertroebelt naast
hemelwater, de boodschap in kwijl.
zie ook www.cpvincentius.nl voor andere BLOTTOMOTTO's en voorYOUTUBEFAVORIETEN
