Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Gebruik onderstaande knoppen voor de redactiefuncties.

'Reageer' is voor algemene reactie op het werk.

Klik met de muis op een woord in de laatste versie van de tekst om commentaar over dat deel van de tekst toe te voegen.

Alle commentaarvlaggen kunnen getoond en verborgen worden.

Reageer
Toon commentaarvlaggen

Kernreactie (863 woorden)

Kort verhaal
profielfoto
03 dec 2017
11 reacties
260 keer gelezen
4
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Minder uitgebreid en uitgesproken over de manier waarop HP met haar ziekte omgaat (de boosheid klinkt als het goed is nog wel door), meer de focus op het spanningselement (telefoontje).

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Willem begrijpt niet dat ik nog naar Petten ga, maar op mijn werk lukt het me beter om het te vergeten. Ik ben druk doende nieuwe onderzoeksdata te vergelijken, als de telefoon gaat.

“Van Woerkom,” zeg ik.

“Professor doctor Anneli van Woerkom?”

“Ja.”

“Wij hoorden dat u ongeneeslijk ziek bent. Graag zou ...”

“Wie is wij?”

“Dat kan ik nu niet uitleggen, het is nogal delicaat, maar we moeten u spreken, het is van groot belang.”

“U begrijpt, ik heb weinig tijd.” Terwijl mijn vinger al wil verbreken, zeg ik, omdat de dwingende klank me toch intrigeert: “Geef me één goede reden om ja te zeggen.”

“Geld voor de achterblijvers. En niet zo’n beetje.”

Ik hang op en vraag ik me af of ik er melding van moet maken, maar het woord achterblijvers doet het me vergeten.Voor Willem en de kinderen is het erger dan voor mij, ik heb straks nergens weet meer van. Hoe moet het verder met hen? Willem schildert fantastisch, maar die mening deelt nagenoeg niemand. Hij zal een baan moeten vinden. Eenenvijftig is hij, ga er maar aanstaan.

Achteraf kun je makkelijk zeggen dat we hadden moeten sparen. Geld op de bank, wat heb je daar nou aan, was een gevleugelde uitspraak bij ons thuis. 

"Hadden we het anders moeten doen?" vroeg ik gisteren aan Willem. Natuurlijk zei hij dat dat onzin was. Wat kon hij anders zeggen? 

Geld voor de achterblijvers, en niet zo’n beetje; wie zijn die lui? Wat zouden ze van me willen?  Hoe weten ze dat ik ziek ben? Gokken ze dat geld voor mijn gezin een probleem wordt, of hebben ze inzage in onze bankgegevens?   

Ik staar naar mijn beeldscherm. Waarom heb ik niet gewoon een beetje kanker gekregen? 

"Je zult je erbij neer moeten leggen,”  had Putman gezegd, de economisch directeur van het instituut, toen ik het nieuws vertelde.

Jij hebt makkelijk lullen, dacht ik, jij hebt het niet, terwijl jij in de kantine iedere dag een vette hap naar binnenwerkt en ik quinoasalade's, magere kwark en blauwe bessen van huis meeneem. Als er al een aanwijsbare reden is, dan is dat werkstress die heb jij me hebt bezorgd. Maar ik knikte instemmend, misschien kan ik Putman overhalen het instituut te behangen met schilderijen van Willem, tegen betaling natuurlijk. Ik zou het als afscheidscadeau kunnen vragen. Het is moeilijk een stervende medewerker iets te weigeren, mij helemaal. De spraakmakende en bekroonde onderzoeken waar het instituut zijn reputatie aan dankt, zijn onder mijn leiding gedaan. Als ik erover nadenk, heb ik wel een standbeeld verdiend, maar Willem beeldhouwt niet, dus daar hebben we niets aan.

Er wordt op mijn deur geklopt en gewacht - dat is nieuw - tot ik binnen roep. Zijn ze bang mij met een van pijn vertrokken gezicht achter mijn bureau aan te treffen, als ik geen tijd krijg om me te vermannen? Met acht paracetamol per dag red ik het voorlopig prima.

Het is Putman. Zijn gestreepte stropdas zit een tikje scheef, het past niet bij hem. Aan zijn geschuifel zie ik dat hij iets op zijn lever heeft. Vast geen kanker, kan ik niet nalaten te denken. Jezus meid.

“De nieuwe deeltjesversneller wordt eerder geleverd dan gepland,” zegt hij.
“Mooi.” We kunnen dan aan het nieuwe onderzoek beginnen, waar ik al tijden naar uitkijk.

“Wat wij ons afvragen…” begint hij - als Putman in de wij-vorm gaat praten, moet je oppassen - “het kost je veel tijd en energie om de software te leren kennen. Zou het niet beter zijn om ermee te stoppen, Anneli?”

Ik kijk hem aan alsof ik hem niet begrijp, hij zal de woorden moeten zeggen.

“Met werken. Nu je nog goed bent. Dan heb je ook tijd om privé nog iets leuks te gaan doen.”

Iets leuks. Willem zei ook al zoiets. Krijg de tyfus. Zolang ik gewoon doorga, is er een kans dat het niet waar is, als ik opgeef, is het een feit. Bovendien, iets leuks doen, met in je achterhoofd dat je de pijp uitgaat? Dan werk ik liever.  

“Heel aardig aangeboden,” zeg ik, in de lange gangen van het instituut is ruimte voor minstens vijftig schilderijen, “maar ik ga liever nog een tijdje door.” Dat het voor het instituut tijd- en geldverspilling is, weten we beiden, maar het wordt niet uitgesproken.

“Je hoeft het nu niet te beslissen. Overleg het met Willem.” 

"Ja," zeg ik, maar ben het niet van plan.

Zal ik Putman over het telefoontje vertellen? Ik laat hem de deur achter zich dichtrekken zonder het te zeggen. Omdat ik toch niet op het verzoek inga, lijkt dat me geen probleem. De energie die ik nog heb, wil ik niet aan gesprekken met de veiligheidsdienst verspillen. De regels kunnen de kolere krijgen.

Ik probeer me weer op mijn werk te concentreren.

 

Reacties

17-12-2017 17:03

Femmy ten Cate

17-12-2017 16:57
Hartelijk dank voor je reactie, August. Je zet me aan het denken. Het is een bewuste keuze om het verhaal vanuit het hoofd van de hp te vertellen (in andere hoofdstukken, andere HP's). Heb niet bedacht dat dat voor lezers onprettig zou kunnen zijn. Kan er zelf niet zo 123 de vinger opleggen wat er bij mij anders is dan ander proza in de ik-vorm. Misschien een kwestie van dosering. Ik duik er eens in.
17-12-2017 12:32
Dag Femmy,

Je trekt me niet zozeer het verhaal in, maar in het hoofd/de gedachten van hp.
Kwestie van smaak wellicht, maar ik vind dat niet prettig. Het komt op mij geforceerd over. Het voelt alsof je de hp en haar gedachten/vragen/ twijfels karakter meteen wil neerzetten voor de lezer.

Naar mijn idee zou het natuurlijker werken als je bijvoorbeeld haar gedachten over het sparen i.p.v. dure vakanties, angst voor de toekomst van Willem, etc. zou schetsen in een dialoog met Willem.

Dat geldt ook voor haar gedachten over Putman etc.
Deze hp lijkt me heel uitgesproken te worden, ze heeft in het verhaal een klankbord nodig om het verhaal in balans te houden.

Voor het overige vind ik het taalgebruik en de stijl prettig, met geslaagde beschrijvingen.
08-12-2017 20:04
Snap wat je bedoelt, dank je, Jan P Meijers, fijn dat je zo uitgebreid op mijn vraagstelling in bent gegaan.
08-12-2017 17:33
Femmy ten cate,

'schrappen, korter, kaler,is dus gewenst,'
Niet per se. De lezer nieuwsgierig maken, het verhaal intrekken. Als je wilt beginnen met de ziekte, prima. Houd het bij een mededeling en verder met de handeling, het opzetten van de intrige. Het fanatisme en de drammerigheid en de boosheid en dergelijke, toon je het best steeds per scene. Je neemt nu alles me in het begin. Juist omdat het een langer verhaal is kun je overal de tijd voor nemen. In deze openingscene zou ik het beperken tot het telefoontje en het decor van haar werkomgeving. De gedachte aan hoe het moet met Willem is een apart hoofdstuk - schets dat zo compleet mogelijk, bijvoorbeeld met een flashback, zodat de lezer de personages leert kennen. Bedenk steeds per scene wat je wilt vertellen/tonen en houd je daar aan. De ruimte zit in de opbouw; scene voor scene, steeds met een onderwerp, die samen het gehele verhaal vormen. Dus niet minder juist meer, in een compositie.

Groet,
08-12-2017 15:58
08-12-2017 15:50
Ik waardeer jullie commentaar zeer (en dat jullie die moeite doen!) maar twijfel nu enorm: schrappen, korter, kaler,is dus gewenst, maar ik schets het personage zo (fanatiek/ drammerig/laat boosheid toe, verdriet niet) + plant zaken als het type vakanties, omdat e.e.a later in het verhaal een functie heeft.
Omdat het een veel langer verhaal wordt, meende ik me wel wat ruimte hiervoor te mogen permitteren (voor een lang verhaal gelden voor mijn gevoel wat andere regels dan voor een kort verhaal) Maar als het stoort, ben ik niet goed bezig :) Ik neem jullie suggesties ter harte en ga ermee aan de slag.
07-12-2017 22:37
Femmy ten cate,
Versie 2 is een verbetering. Probeer idd het refereren aan de ziekte achterwege te laten. De lezer weet het na de opening, en het is duidelijk dat de ziekte in al het handelen van de ik een hoofdrol zal spelen. Pas in een later hoofdstuk kan je het weer aanstippen als er bijvoorbeeld nieuws is mbt het ziektebeeld.

Terzijde als voorbeeld het begin van een roman waarin de hp weet dat hij binnenkort doodgaat. 'Advocaat van de duivel'(1959) van Morris West.
'Het behoorde tot zijn taak mensen voor te bereiden op de dood, het ergerde hem daarom dat hij zich zo weinig gereed voelde voor de zijne.' (einde citaat)

Het is de 1e zin en verder wordt er nauwelijks aan gerefereerd. Juist dat maakt nieuwsgierig.
Probeer dat ook te doen: nieuwsgierigheid wekken en intussen doorgaan met het verhaal. De 1e paar zinnen zitten in het hoofd van de lezer, vertrouw daarop.

groet,
07-12-2017 20:56
Ik sluit me aan bij Jan P. Ook in de tweede versie.
Fijne schrijfstijl, maar niet de spanning die je beoogt. Ik word erg aan de hand meegenomen.
Ik heb een aantal vlaggen geplaatst, met suggesties (niet meer dan dat) en wat verschrijvinkjes aangegeven. Overigens halverwege met de vlaggen gestopt, omdat mijn bedoeling dan wel duidelijk is denk ik.
03-12-2017 22:44
Bedankt John Doe, het had idd niet onder gedicht moeten staan, zal ik aanpassen. Blij dat het je nieuwsgierig maakt. Wat de kanker betreft: de HP (gelukkig niet ik) heeft te horen gekregen dat ze nog maar kort te leven heeft.
03-12-2017 20:14
Hai Femmy,

Waarom heb je het onder gedicht staan? Ik denk dat het een kort verhaal is. Het leest leuk weg en je maakt me wel nieuwsgierig naar het vervolg. Wel vreemd dat je er in het begin al van uitgaat dat je de kanker niet gaat overleven. Tegenwoordig is afhankelijk van de soort kanker een goede kans het te overleven. Succes met je verhaal.
03-12-2017 17:49
Hartelijk dank Jan P, daar kan ik zeker iets mee.
03-12-2017 16:44
Femmy ten Cate,

Het is vlot geschreven, ik ging er zonder haperen doorheen. Stijl is prima. Ondanks dat boeide het me niet. Na de 1e paar zinnen weet ik wat er aan de hand is - er volgt veel uitleg over de consequentie van de kanker. Houd dat zo kort mogelijk.
Je geeft aan dat je een spannend verhaal wilt schrijven. Dan zou dit je begin kunnen zijn: HP weet dat ze terminaal ziek is, haar tijd is beperkt. Ze ontvangt een telefoontjes waarin nadrukkelijk haar functie wordt bevestigd (prof. dr.) gevolgd door het gesprek dat nu je laatste alinea is.
Dan heb je de aandacht vd lezer.
Daarna kun je info geven over bijvoorbeeld de partner, ivm het geld/schilderijen en dergelijke.

Kortom, eerst de lezer binnenhalen, uitleg/info pas daarna.

groet,
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via