Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Iets te verbergen, dokter?

Kort verhaal
profielfoto
04 mei 2012
3 reacties
863 keer gelezen
3.2
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Met zijn handen diep in zijn zakken, zijn kraag op tegen de koude wind sjokt Sjors naar huis, langs de grachten. Rond deze tijd van het jaar zijn die altijd voluit versierd met lichtjes. De smalle huizen, hier en daar verzakt, doen karakteristiek aan. Het hengsel van zijn tas snijdt in zijn schouder. Voor hem huppelt een koppel. Wat zullen ze zijn, een jaar of twintig? Weemoedig, haast jaloers, kijkt hij toe hoe ze innig gearmd elkaar kusjes geven. Kalverliefde. Terwijl hij het voorwerp in zijn broekzak zo stevig vast pakt dat het pijn doet aan zijn hand, beeldt hij zich in hoe hij de jonge deerne een forse tik op haar achterste zou geven. De gedachte aan het kreetje dat ze zou slaken en de schrik en verwildeirng in haar ogen doet zijn handen jeuken. Hij besluit af te slaan, een D-tour langs wat andere smalle straatjes met eveneens sfeervolle verlichting.

Het is er druk. Hij valt op, als enige in witte broek en klompen. Voorbijgangers kijken hem fronsend aan. Het boeit hem weinig. Hij laat zijn ogen gaan, de spieren in zijn nek en schouders ontspannen. Hij vertraagt zijn pas, hij kan er net zo goed even van genieten, nu hij er toch is. Zijn blik kruist die van een piepjong meisje, nog een lekker klein ding, ook. Felblauwe ogen onder fluweelzwarte wimpers, perfect geëpileerde wenkbrauwen, ravenzwart lang haar, tot haar billen. Een prachtige lach. Betoverend. Haast hypnotiserend. In reflex versnelt hij zijn pas. Duizend en één dingen die hij met haar kan doen schieten door zijn hoofd. Nee. Nee, hij mag haar dit niet aan doen. Hij scheurt zijn blik los van de hare en zonder vaart te minderen loopt hij door. Hij loopt haar voorbij. Hij moet hier weg! Hoe haalt hij het ook in zijn hoofd om deze route te nemen! Zo vreselijk ondoordacht wat een imbeciel!

Het lukt hem pas te ontspannen op een verlaten stuk. De gekleurde lichtjes weerspiegelend in het water hebben haast net zo’n hypnotiserend effect als het raafje van daarnet. Met schoenen als lood loopt hij verder en verder weg. Richting huis, weg bij haar. De gure wind wordt vergezeld door een flinke bui. Zijn donkere krullen verzwaren en plakken in zijn gezicht. Even verderop neemt hij plaats op het terras van een kroegje met afdak en uitzicht op de Nieuwmarkt. Hij steekt een sigaret op. Hij voelt zijn stethoscoop nog om zijn nek. Juist als hij zijn tas pakt om het weg te stoppen hoort hij een vrouwenstem. Helder, hees. Hard genoeg voor hem om haar te horen en zacht genoeg om voor niemand hoorbaar te zijn. Sjors kijkt op. Lange slanke benen komen verdomd goed uit onder het mosgroene jurkje dat ze draagt. De stof is soepel, zacht. Uitnodigend om aan te raken. Haar brede heupen laten de stof soepel om haar benen vallen. Een klein randje vet rond haar taille en buik. Nog voor hij haar kastanjebruine krullen, nonchalant over haar borsten gedrapeerd, kan opmerken klinkt haar stem weer, ongeduldig dit keer. “Hallo? Staren is nogal onbeleefd. Ik vroeg om een vuurtje.” In een slag betoverd door een prachtig paar ogen in dezelfde kleur als haar jurk geeft hij haar zonder een woord te zeggen zijn aansteker. “Dankjewel hoor, was dat nou zo moeilijk? Trouwens iets te verbergen, dokter?” Wijzend op zijn tas. “Nou, eh. Ik kom net van mijn werk zoals je blijkbaar hebt gezien.” Een niet te temmen sensatie schreeuwt door zijn lijf. Ze is onweerstaanbaar. “Ik… moet gaan.” Hij staat op, hijst zijn tas weer over zijn schouder en checkt of hij het potje nog in zijn zak heeft. Zonder haar verder aan te kijken loopt hij weg. Dit is ondraaglijk, een regelrechte kwelling. Laat het alsjeblieft werken. Elke keer opnieuw die hitte en werkelijk niets tot noch toe wat het kan onderdrukken.

De beeldschone Italiaanse diepbruine ogen met licht wiegende heupen van vorige week laten hem nog niet los. De avond was perfect. Maar, zoals te veel vrouwen de laatste tijd, zo oppervlakkig. Iedereen valt in het niet bij zíjn Vera. Hij kan haar niet vergeten, wat hij ook doet. Na een poos bekruipt hem het gevoel dat hij wordt achtervolgd en nog voor hij zich om kan draaien is ze er weer met haar helderhese stem. “Zeg dokter, vergeet u niet iets?” Ze grinnikt bij het lezen van het recept. Sjors kijkt en schrikt. Dat is het recept van het ziekenhuis! Ze houdt het omhoog en kijkt hem plagend aan. “Erec-“ Sjors grist het uit haar handen. “Sst! Wat denk je wel niet!?” met grote ogen vol ondeugd kijkt ze hem aan. “Kunnen we elkaar niet helpen?” Fijn. Erectie blokkerende medicijnen in zijn zak en het recept in handen van een van de meest verleidelijke vrouwen die hij ooit zal tegen komen. “dit moet mij weer overkomen.” “Sorry?” “Niets, niets. Het is niets. Ga nou maar naar huis, dat was ik ook van plan.” Hij draait zich om en loopt verder. Gewillig, beeldschoon, een goed figuur en ondeugend, op zijn vrije avond en hij zou het laten gaan? Echt niet. Die blokkers komen morgen wel, fuck it. Hij loopt terug, slaat een arm om haar heupen, trekt haar naar zich toe en kijkt haar indringend aan. “Kom, drink wat met me.” Hij trekt haar mee. 

Haar geur komt hem bekend voor, hij kan het alleen niet thuisbrengen. Niet veel later worden die gedachten verstoord. Er scheurt een taxi langs en in een fractie van een seconde zijn ze zeiknat. Hij besluit haar mee naar huis te nemen, daar kan ze zich opfrissen en opwarmen en daarna stuurt hij haar weg. Eenmaal thuis biedt hij haar een droge handdoek aan en wijst naar de badkamer. Hees vraagt hij haar naar haar naam. De hitte jaagt door zijn lijf. Zonder te reageren verdwijnt ze naar de badkamer. Ze laat de deur op een kier. Hij komt dichterbij en wacht tot hij het water hoort stromen. Met een snelle, korte ademhaling staat hij daar, in twijfel. Wat moet hij doen? “Hoe… Hoe heet je?” Na een zacht gegiechel antwoordt ze. “Simone, schat. En jij?” “Sjors.” En hij stapt de badkamer binnen. 

Reacties

18-08-2017 12:37
Na jaren dit verhaal nog eens bekeken en herschreven.
07-05-2012 20:13
Ha Souza, ik heb je feedback meegenomen en wat aanpassingen in het verhaal gedaan. Zie mijn commentaar bij de tweede versie.
04-05-2012 19:16
Hoi Luna,

Het verhaal vind ik leuk (en origineel). Ik heb er weinig echt grote dingen op aan te merken, zie de vlaggetjes voor wat schrijftechnische dingen. Hier en daar 'val' je uit het perspectief, soms gebruik je te veel 'tell', wat de spanning uit je verhaal haalt, maar het zijn echt kleine dingetjes ;)

Misschien kun je ook iets toevoegen van geuren? Bij een dergelijk erotisch verhaal als dit zou je denken dat bv. de geur van Simone ook 'iets' doet met Sjors? Bv. op het moment dat ze hem het gele papiertje voorhoudt, of als ze zijn arm door de zijne haakt?

Het einde is abrupt, en dat is volgens mij ook je bedoeling, maar het komt een beetje uit de lucht vallen. Kun je eerder niet ergens een indicatie geven dat Sjors zich liever niet (weer) laat overhalen tot een one-night-stand? Bv. met een verwijzing naar een eerdere ervaring. Want nu zet je in de laatste alinea 'opnieuw laat hij zich...', echt zo'n tell-zin, en dat is jammer want je 'showt' de rest van het verhaal zo mooi!!

Ik hoop dat je iets kan met mijn commentaar :)
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via