Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Hongersnood

Kort verhaal
profielfoto
15 mei 2015
7 reacties
807 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Vlaggetjes meegenomen, en geprobeerd iets op de rem te schrijven zonder al te veel verloren te laten gaan.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Met mijn duim schraap ik het laatste goudgele goedje van de bodem en richt het op naar de verschroeiende zon. 'Bloemenhoning,' zeg ik luid, zodat de om me heen verzamelde crew me kan horen, 'werkt altijd.'

Het levert verbaasd gemompel op van de nieuwelingen, en goedkeurend geknik van de mensen waarmee ik eerder heb samengewerkt.

Ik duw mezelf omhoog uit de regisseursstoel en loop op het Afrikaanse jongetje af, dat tien meter van ons vandaan in het zand zit. Ik omklem zijn schedel en stuur hem bij zodat hij me aankijkt met zijn prachtige grote, melkachtige, commerciële ogen. Ze drijven werkelijk in ellende. Alleen die mond ...

'Kan iemand dat joch alsjeblieft vertellen te stoppen met glimlachen?'

Ik laat zijn hoofd los waardoor het naar voren valt. Het blijft lachen, als zo'n hoedenplankhondje dat onophoudelijk knikt naar zijn achterligger.

Mijn assistente hurkt voor hem neer. Wat ze tegen hem zegt weet ik niet maar ze heeft de uit-knop gevonden. Wonderen doet die vrouw. Zijn mond is nu geheel op het lijden in zijn ogen afgesteld. Ik pak zijn hoofd opnieuw beet en wrijf wat honing over zijn uitgedroogde lippen. Ik wring mijn duim zijn rechter neusgat binnen en draai hem een kwartslag. Daarna doe ik hetzelfde met zijn linker.  Het jong geeft geen krimp.

Met mijn tanden schraap ik de overgebleven honing van mijn vinger. Ik proef er zijn zanderige snotkorrels doorheen.

'En nu iedereen terug naar zijn plek.'

'Is dit nu echt nodig, meneer?'

Het is een van de nieuwelingen. Ze kijkt ongeveer mijn richting op maar haar ogen ontwijken de mijne.

'Luister, Moeder Theresa,' zeg ik, en probeer het ongeduld in mijn stem te onderdrukken, 'weldoenerij is big business. We kunnen niet meer wachten tot de traan valt. Voor je het weet worden we afgetroefd door aids, kanker of Peruaanse zwerfhonden. We moeten ons vuist in het oog van de burger rammen en die traan er uit trekken.'

Als ik haar blik eindelijk heb onderschept, knikt ze en doet een stap terug in de groep. 'Ja, meneer.'

Nu is het een kwestie van wachten. Het jong zit stil, doet geen enkele poging om de honing van zijn lippen te likken. Precies zoals afgesproken. Onder het wachten vertel ik de crew vast over mijn idee voor een volgend spotje.

'Hé, Moeder Theresa, heb je kinderen?'

Met tegenzin geeft ze toe dat ze moeder is van een jongetje. Hij is twee maanden oud en heet Bas.

'Perfect. Oké, stel je voor:

De camera staat gericht op het gezicht van een Afrikaanse vrouw en zoemt heel langzaam uit. De piano laat lui een eerste trieste noot vallen. Ze kijkt moe die vrouw, te moe voor wanhoop zelfs.  Een geraamte dat haar vel verzwelgt. De pianomuziek zwelt aan. Het wordt duidelijk dat de vrouw geen bovenkleding draagt. Haar borsten hangen erbij als de tong van een vermoeide sint-bernard. Toch probeert een baby tevergeefs melk uit een van de tepels te zuigen. Een blanke baby. Witte, bolle toet, platte, zwarte tiet. Jouw jongen. Jouw Bas. Een superster in wording. Het beeld wordt zwart. Dan verschijnt de volgende tekst: Dit doet u uw kind toch ook niet aan? Groot het gironummer in beeld, briljant toch?'

Nog voor ze antwoord kan geven leg ik haar het zwijgen op.

'Ssst, het begint.'

Ze zijn hun feestmaal op het spoor.

Het Afrikaanse jongetje staart in het niets. Twee vliegen bewegen zich rond zijn mondhoeken. Een ander vindt een weg door zijn wimpers, en beweegt zich over zijn oogbol richting zijn neus. Het jongetje heeft niet de energie om ze van zijn gezicht te vegen. Zouden ze weten dat hij nog leeft? De vlieg bij zijn neus kruipt nu zijn neusgat binnen.

Ik beweeg de toppen van mijn vingers richting de troebele hemel en swing mijn hand naar voren als een startvlag.

'Hongersnood, take one.'

 

 

 

 

Reacties

22-05-2015 21:10
Beste Andries,

Bedankt voor je reactie. Dit verhaal komt een beetje voort uit mijn aversie van het dramatiseren van drama (de achtergrondmuziekjes, slow motions, zwart-witbeelden, close-ups, … ), en uit de observatie van de steeds verdere professionalisering van goede doelen, met soms botte-lullen-werkwijzen als gevolg. Het is de vraag: in hoeverre onsympathieke werkwijzen geoorloofd zijn, als het gevolg is dat het meer opbrengt voor het goede doel, die ik interessant vind. Hoe ver kun je dit gedrag doorvoeren? Is er over klagen niet nog onsympathieker als het doel zo goed is? Ik heb er voor gekozen om niet een man binnen dit systeem te laten zien (een boeiende optie), maar eerder die kant van het systeem als man. Botheid, hardheid, een groot ego zijn onderdelen van zijn karakter die ik heb geprobeerd door te voeren in zijn (beeld)spraak.

Ik hoop dat volgende verhalen je weer beter zullen bevallen.
22-05-2015 14:26
Ik heb alleen je tweede versie gelezen en zie dat je geprobeerd hebt om een beetje op de rem te schrijven. Wat mij betreft mag je dat nog veel meer doen.
Naar mijn smaak geef je teveel je intenties weg en dat maakt het lezen voor mij minder spannend. Het wordt op deze manier een beetje een 'boze' tekst. Dat is opzich niet zo erg maar ik denk dat het verhaal beter (en harder) binnenkomt wanneer je minder expliciet zou zijn. Opmerkingen als 'commerciële ogen' of 'briljant idee' zou ik dan vermijden. Ook een opmerking als 'weldoenerij is big business'. Is dat niet wat de hele situatie die je beschrijft laat zien? Waarom zou je het dan nog zo expliciet maken?
Nu zet je de regisseur neer als een botte lul. Spannender zou zijn als je als lezer merkt wat er gaande is terwijl de regisseur zich daar niet eens zo heel bewust van is.

Ik ben me bewust dat het voornamelijk een smaakkwestie is maar omdat ik eerder werk van je las waar je me echt weet mee te nemen denk ik toch wel dat je beter kan.

Vriendelijke groet,
Andries
18-05-2015 21:07
Treffend beeld, het ‘hoedenplankhondje’! De gehele scène pakt me, al komt het tegelijkertijd wat geforceerd over. Dat zit hem vooral in de schrijfstijl en ik denk dat het een kwestie is van doseren: wel beeldspraak gebruiken maar niet te veel en iets meer zoeken naar variatie in formulering. Je zinnen zijn soms lang, vol bijvoeglijke naamwoorden, met bijzinnen en/of aan elkaar geregen zinsdelen. Dat komt wat hakkelig over, zoals: ‘Onder het wachten vertel ik ze vast over het briljante idee dat ik heb voor een volgend spotje.’ Een alternatief is ‘Onder het wachten vertel ik hun alvast over mijn briljante idee voor een volgend spotje.’ Zie vlaggetje voor nog een voorbeeld.
18-05-2015 15:14
Complimenten! EEn vlaggetje.
16-05-2015 19:31
Dank!
Fijn van schrijven toch, irritatie(verwondering)=inspiratie
16-05-2015 14:18
Goed verhaal, indringend, geen woord teveel. Compliment.
15-05-2015 22:55
Briljant!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via