Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Hondje van de slager

Vieze liedjes
profielfoto
21 okt 2017
22 reacties
380 keer gelezen
4
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Hondje van de slager

Het rook in de bus naar zure matten, wijngum en hondenpoep. Bart was in een drol gestapt, net voor de bus vertrok. Hij had goed geveegd over een graspol, maar er bleven stinkende resten tussen de groeven van zijn schoenzool kleven.

Maarten zat aan de kant waar de zon scheen en voelde zich misselijk. Zweetdruppels parelden op zijn neus. Al die geuren door elkaar, de warmte, en de spanning voor vandaag deden hun werk. Hij slikte en slikte, maar de inhoud van zijn maag kwam in grote golven naar buiten. Kinderen gilden en renden door de bus.
‘Had je niet eerder kunnen zeggen dat je wagenziek bent?’ vroeg de juf, en ze wierp met dicht geknepen neus een rol toiletpapier naar hem toe.

Maarten wilde weg, naar huis, huilen in zijn bed, maar hij kon nergens heen. Met grote proppen papier ruimde hij de troep op. De stank was nog erger geworden. Alle kinderen dromden bij elkaar achter in de bus en zongen over hun tante in Marokko en het hondje van de bakker. 'Jongens, moet je horen,' grinnikte Bart, en hij begon te zingen:  

                                       “Maarten van de slager

                                         Heeft vies gedaan

                                         Hij is gaan kotsen

                                         Tegen de stoelleuning aan.”

De kinderen gierden van het lachen, en zongen luidkeels mee. Maarten probeerde zich zo klein mogelijk te maken. Zijn maag was nog steeds niet rustig en de tranen zaten hoog. Zijn benen trilden en zijn kleren waren vies. Was hij maar nooit meegegaan met dit schoolreisje. Op school had hij geheime plekjes waar hij zich terug kon trekken wanneer het pesten hem te veel werd. Nu moest hij maar afwachten wat er zou gebeuren. Maarten hield van zekerheid en duidelijkheid,dat was vandaag ver te zoeken!

‘Nog tien minuten, dan zijn we er,’ zei de juf door de microfoon. We gaan eerst naar het bos en daarna naar het golfslagbad.
Gelukkig begon iedereen “We zijn er bijna” te zingen.

Maarten haalde diep adem en voelde zich iets beter door de frisse lucht in het bos.
‘We beginnen met een bosspel en daarvoor maken we twee teams. Sjors en Bart mogen kiezen.’
De ene na de andere naam werd genoemd, zoals altijd bleef Maarten over.
‘Ah nee, moet Maarten bij ons,’ klaagde Bart. De kinderen in zijn team draaiden zich zuchtend om. Maarten liet zich maar als eerste af tikken, dan konden ze tenminste zonder hem verder spelen.

Hij had zin om te zwemmen. Thuis zwom hij wel eens in de beek, een echt zwembad had het dorp niet, laat staan een golfslagbad! Hij genoot van het koele water en het gevoel van gewichtloosheid als hij zich liet drijven. Soms fantaseerde hij dat de beek hem mee nam naar een plek waar mensen woonden die blij met hem waren.

‘Deze kleedkamer is voor de jongens, over vijf minuten verzamelen,’riep de juf.
Maarten kleedde zich razendsnel om. Hij vouwde zijn kleren netjes op en legde ze op een stapeltje. Zijn schoenen stonden er kaarsrecht onder.

Het zwemmen was leuk. Iedere keer als een belsignaal klonk verschenen er golven in het water en Maarten liet zich heerlijk mee voeren. Veel te snel was het tijd om aan te kleden.
Waar waren zijn kleren? Hij had ze hier toch neergelegd?
De andere jongens lachten. ‘Zoek je iets Maarten?’
‘Ik ben mijn kleren kwijt.’
‘Die moesten nodig gewassen worden, ze stonken naar kots.’ Bart wees naar een wasbak.‘En ik heb je handdoek gebruikt om mijn schoenen schoon te maken. Die poep zat vast joh!’.
De jongens gierden van het lachen.

Maarten zag zijn broek, ondergoed, bloes, sokken en zelfs zijn schoenen in een diepe laag water drijven. Zijn handdoek lag ernaast, vol bruine vegen van hondenpoep.
Hij wilde huilen, schreeuwen, boos worden en Bart te lijf gaan met zijn vuisten, maar dat gebeurde alleen in zijn hoofd. Hij viste alles uit de wasbak en zakte moedeloos op de bank, zijn kletsnatte kleren lagen druipend naast hem.  Bart grinnikte, en zong:

                         “Maarten van de slager

                           Heeft vies gedaan

                           Hij is zonder kleren

                           De bus in gegaan.”

Alle jongens zongen mee, net zo lang tot iedereen aangekleed was.

Rillend van de kou, in zijn natte zwembroek zat Maarten in de bus. De meisjes daagden elkaar uit om zijn blote lijf aan te raken, en elke keer wanneer dat lukte klonk luid applaus. Maarten trok het kleine gordijntje dat voor het raam hing over zijn hoofd. Zo hoefde hij ze tenminste niet te zien.
Alle ouders stonden op het schoolplein om hun kinderen op te halen. Ze lachten toen ze Maarten in zijn zwembroek uit de bus zagen stappen.
‘Maarten is altijd zo onhandig,’ vertelde de juf. ‘Hij heeft nu zelfs zijn kleren in het water laten vallen.’
'Maar wij hebben hem goed geholpen hoor juf,' loog Bart. 
Maartens moeder pakte hoofdschuddend de plastic tas vol natte kleren, en zijn vader zuchtte diep. Wat moesten ze toch met zo’n kind…
Klappertandend liep Maarten tussen zijn ouders in naar huis.

‘Mag het een onsje meer zijn mevrouw?’
‘Nee Maarten, ik wil precies 400 gram, zo moeilijk is dat toch niet?’
‘Natuurlijk niet mevrouw.’
Maarten weegt de tartaar precies op de gram af.

Het werk in de slagerij van zijn vader bevalt hem wel. Vlees is geduldig en het doet precies wat Maarten wil. Het voelt zacht en koel in zijn handen en hij hoeft er niet tegen te praten. Hij legt de lapjes keurig op een rijtje in de vitrine. Varkensvlees bij varkensvlees en rund bij rund.

Vanavond is weer zo’n avond. Onrust in alle vezels van zijn lijf. Trillende handen, gejaagde ademhaling, geluiden in zijn hoofd. Flash backs van schelden, duwen, schoppen en slaan. Hard gelach en stemmen die zijn naam roepen. Honderden tegelijk. Hij duwt zijn handen tegen zijn oren, maar het stopt niet. Hij hoort ze zingen. “Maarten van de slager….”

Hij moet naar buiten, de frisse lucht in. In het donker loopt Maarten kris kras door de straten van het dorp. In de verlichte huizen ziet hij gezinnen aan tafel zitten. Gezinnen van jongens die bij hem in de klas hebben gezeten. Hun dure auto’s staan op de oprit. Meisjes van zijn school zijn moeders geworden. Ze lijken gelukkig in hun gezellige huizen met mooie meubels en leuke kinderen. Niemand denkt meer aan hem.

In het donker licht het schermpje van een smartphone op. Maarten ziet een man tegen een hek geleund staan. Hij herkent Bart, de jongen die hem het leven zo zuur heeft gemaakt, de ergste pestkop uit zijn schooltijd. Hij is verdiept in zijn telefoon, en omgeven door rookwolken uit zijn nep sigaret.
Een blonde labrador drentelt om hem heen. Hij probeert jankend de aandacht van zijn baas te trekken, maar die is te druk met andere zaken. De hond loopt van hem weg, richting Maarten.

Het beest piept en jankt. Hijgend duwt Maarten de spartelende hond dieper onder water. Hij is zelf ook doorweekt, het dier geeft niet snel op. Hevig kronkelend probeert hij onder Maarten uit te schieten, maar Maarten is sterker. Dit is geen hond die onder hem ligt, maar Bart. Woede, onmacht, vernedering, alles explodeert in Maarten, de hond heeft geen schijn van kans. Langzaam neemt zijn weerstand af. Na een paar minuten trekt Maarten de hond uit de beek. Het kletsnatte dier is loodzwaar. Uitgeput ligt hij naast de dode hond. Zijn hart gaat als een razende tekeer maar voor het eerst in zijn leven voelt hij zich sterker dan de anderen. Hij is geen looser meer, hij heeft Bart overwonnen.

Langs de beek loopt hij naar de slagerij. Hij trekt zijn natte kleren uit en pakt een slagersschort. Met een paar vlijmscherpe fileermessen en een vuilniszak loopt hij terug naar de plek waar hij de hond heeft achtergelaten. In het schijnsel van de maan snijdt Maarten de buik van de hond open. Hij heeft zijn vader dit zo vaak zien doen, nu is het zijn beurt. Het mes glijdt feilloos door de huid en het vlees. De organen puilen naar buiten. Maarten snijdt ze los en gooit ze in de beek.  
Hij snijdt lappen vlees alsof hij nooit anders heeft gedaan, tot er niet veel meer over is dan wat botten en de behaarde huid van de hond.
Zijn slagersschort zit onder het bloed, hij trekt hem uit en stopt hem met het vlees in de vuilniszak. In zijn onderbroek loopt hij langs de beek naar huis, de zak is zwaar in zijn armen.

‘Wat een prachtige saté ligt daar Maarten.’
‘Dank u mevrouw, specialiteit van de dag. Ik ben er toevallig tegen aan gelopen. U zult niet weten wat u proeft.’
‘Geef mij dan maar acht stokjes, Bart en de kinderen zijn dol op saté!’
‘Alstublieft mevrouw. Plakje worst voor de hond?’

 

Reacties

05-11-2017 12:52
Bedankt voor jullie complimenten Helen en E.J.A.
05-11-2017 12:48
Dank voor je reactie Femmy.
Het contrast tussen de twee stukken van het verhaal is juist zo bedoeld.
04-11-2017 10:51
Je hebt zeer goed gebruik gemaakt van de feedback. Het verhaal is verbeterd, nog aangrijpender geworden. Het personage is nu ambivalent, zodat deze nog sterker tot uiting komt.
03-11-2017 20:56
Aangrijpend verhaal en goed opgebouwd. Zinnen als “Soms fantaseerde hij dat de beek hem mee nam naar een plek waar mensen woonden die blij met hem waren” komen flink binnen bij mij als de lezer. Ik ben ook gecharmeerd van de originele invulling van het thema.
29-10-2017 14:40
Vind het stuk tot aan de hond erg mooi en gevoelig (dat busgordijntje over zijn hoofd...). Het slot lijkt haast een beetje plat daarbij. Maar misschien is dat ook juist een goed contrast.
De wraak zou m.i. harder aankomen, als je Bart eerst liefdevol met zijn hond zou zien spelen. Nu is zijn telefoon belangrijker dan de hond. 1 vlaggetje.
28-10-2017 18:38
Conny, ik heb dit verhaal speciaal geschreven voor deze wedstrijd, het is volkomen nieuw.
Ik werd geïnspireerd door het lied Hondje van de bakker, dat altijd tijdens schoolreisjes in de bus wordt gezongen.
28-10-2017 18:34
Dank je wel Hadeke!

28-10-2017 16:49
Je verhaal groeit beslist!

Ik heb het gevoel dat ik het verhaal al ken. Heb je het ooit al ergens geplaatst?
Of is het misschien toch te voorspelbaar?
28-10-2017 12:56
Mooi hoe je met de feedback omgaat en je het verhaal steeds verder scherpgeslepen hebt. Ook goed om te zien hoe je je eigen keuzes daarin maakt.
Wat Jan p. al schreef: 'Vertrouw op je lezer.' En aanvullend: blijf bij je eigen keuzes. Dat zie ik zeker terug.
27-10-2017 18:50
Bedankt voor jullie positieve woorden. Ik heb Bart een grotere rol gegeven en wat vlaggetjes aangepakt.
Ik ben tevreden met het geheel.
26-10-2017 17:00
De wraak is nu echt zoet! Bart mag idd nog meer uit de verf komen als opperpester
23-10-2017 21:31
Ja, inderdaad goed herschreven. Mooi passend eind ook.
Wat mij betreft mag Bart nog iets meer naar voren geschoven worden als opper-pester, dan is de haat later in het verhaal tastbaarder. Ik zet een paar vlaggetjes op plekken waar ik denk dat dat subtiel kan.
23-10-2017 16:23
Katie,
Goede herschrijf. (Wat mij betreft schrap je nog wat uitleg, vertrouw op je lezer)
zie enkel vlaggetje.

Groet,
23-10-2017 11:16
Ik heb mijn verhaal herschreven en jullie suggesties er in verwerkt.
22-10-2017 11:25
Dank allemaal voor jullie reacties en waardevolle suggesties!
Er borrelen al verschillende ideeën waarmee ik aan de slag ga.
22-10-2017 10:20
Ik sluit me aan bij de vorige reageerders. Goed geschreven, maar aan het verhalende kan het met wat kleine ingrepen nog beter. De basis vind ik mooi, de wraak nog niet 'vet' genoeg.
De laatste zin heb je ten opzichte van een eerdere versie veranderd, daarmee gaf je in die eerdere versie de clou wat te makkelijk weg, maar in deze versie heb je hem teveel verstopt. Daar ligt denk ik ook de verwarring van Jan P.

Naast je schrijfstijl ook veel hulde voor de titel binnen de thema van deze wedstrijd.
22-10-2017 09:01
Een aangrijpend en goed verhaal. Ook goede suggestie van Jan.
21-10-2017 20:09
Gevoelig geschreven, maar vind ook dat het wreder mag. Maarten neemt met zijn speciale saté wraak op zijn vroegere pesters. Waarom hem dan niet rechtstreeks aan zijn pestkoppen laten verkopen? Toon misschien het plezier dat hij beleeft aan het klaarmaken van de saté en alle vieze ingrediënten die hij er in verwerkt (is dat de hondenpoep of gaat het over een echte hond?) Je kunt er ook een horrorverhaal van maken en hem mensenvlees laten verkopen (van een van zijn pesters uiteraard :))
21-10-2017 19:42
Katie,

Het verhaal begint met een sterk detail hoe Bart zijn schoen probeert schoen te vegen aan een graspol - dat lukt niet, de stront zit in de groeven vd zool. Elke lezer ziet dat direct voor zich. Bart verdwijnt vervolgens volledig uit het verhaal. Het gaat over Maarten. Laat Maarten dan zelf in die poep stappen of laat Maarten een klein beetje vriendjes zijn met Bart, die hem dan verraadt met de kleren in het zwembad, dan komt dat nog harder aan.
De specialiteit van Maarten is mij niet duidelijk geworden, of de hond uit de titel(?) Dat is niet uit het verhaal te halen.
De opzet is leuk - het kan(moet)veel erger, kinderen zijn wreed.
ook wat vlaggetjes.

groet,
21-10-2017 14:33
Mooi geschreven vanuit het perspectief van een kind.
21-10-2017 12:34
Bedankt voor je reactie Nyceway.
Ik heb de laatste zin veranderd, dat maakt al een verschil vind ik.
21-10-2017 11:29
Inlevend geschreven, Katie. Maar ik vind het wel wat voorspelbaar, misschien zou je kunnen kijken hoe je wat meer aan de eigen invulling van de lezer over kan laten.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via