Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

In het voorbij gaan.2

Kort verhaal
profielfoto
11 feb 2018
0 reacties
58 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Geslaagd

Ze zat  met haar handen in het haar. Door het gewoel zag je afgekloven korte nagels, soms tot bloedens toe van het vlees gescheurd door het korte kapsel wroeten. “Zenuwen”, zei ze over de stompjes. “Ik kan het niet laten”.

De  “deadline” had ze gehaald. Een struikeldatum, aangezien ze die dag een andere afspraak had. Een “tinderdate”, de zoveelste. Maar godzijdank was haar scriptie net op tijd gemaild en was de “papieren” versie, geprint en ingebonden op de post gedaan. Bijna had ze de handdoek in de ring gegooid, was ze opgehouden te denken aan de nutteloosheid van haar onderwerp. De onzin van haar opdracht waarom het kwam dat mannen minder woorden gebruikten in de dagelijkse conversatie. Het was voor haar allang duidelijk, dat hoefde niet onderzocht te worden. Mannen praten minder, schrijven korter en cirkelen niet zo vaak om de  “het brei ” heen. Ze had er geen zin in om duidelijk te maken dat een vrouw meer woorden nodig had, meer  omleiding voordat het hart, de kern werd geraakt. Het is zoals het verschil in seksbeleving. Vrouwen hadden een voorspel nodig, zachte toenadering, een zoete lange ophemeling van schoonheid en het horen van fluisterend verlangen. Het kon haar niet lang genoeg duren. Maar woorden, woorden in een scriptie moesten doeltreffend zijn. Geen onzinnige uitwijdingen van taal die fladderend de lucht vulden.  

Schrijven is schrappen. Vaak genoeg was ze er op gewezen dat ze veel te breedsprakig was, veel teveel omzwervingen rond het thema. “Wees ter zake” had haar docent gezegd.  Met rood waren hele zinnen doorstreept. Het nachtenlang schrijven hoe het kwam dat mannen zoveel doeltreffender omgingen met taal waren bijna geheel verdwenen achter correcties en verbeteringen. Het uiteindelijke resultaat van haar schrijven was het levende bewijs dat mannen zoveel minder woorden nodig hadden. Wim had het nagekeken. Nota bene Wim, diegene die altijd ruimte en tijd in bezit nam om zijn verhaal te doen. Maar eigenlijk kon ze het hem niet kwalijk nemen. Wim was homo en homo’s hadden veel meer vrouwelijke eigenschappen dan alleen de hoeveelheid woorden. Wim hield ook van mascara en lippenstift en droeg jurkjes. Wim was niet maatgevend, maar was een man en hij kon schrappen. Dus had ze het hem laten lezen. Achteraf gezien was het misschien wel niet zo’n goed idee geweest, maar ze kende niemand die zoveel van haar wist en wat er nodig was om een goede beoordeling te krijgen. maar de aanwijzingen, aantekeningen en kantlijnnotities hadden voor enorme vertraging gezorgd.

Eindelijk kon ze de fles ontkurken. De laatste zin stond geschreven en had ze het gemaild. De scriptie was klaar en geen woord kon er meer in verbeterd, veranderd of weggelaten worden. Ze voelde een weldadige warmte van haar hoofd naar beneden zakken en ze ging op bed liggen met nog een half glas naast haar op het nachtkastje.

De wijn was nog nooit zo lekker. Direct wilde ze Wim bellen. Ze moest hem bedanken, zonder hem was niets van die hele onderneming terecht gekomen. Hoeveel woorden waren wel niet weggelaten, hele alinea’s verdwenen. Eerst over de 100.000 woorden, bleven er ‘slechts ‘ 12.000 staan.  “To The Point Girl” was het motto en niet alleen Wim zei dat, haar docent was de eerste die erop wees dat “Less Is More “. Tijdens de lessen gooide hij hele bladzijden de potkachel in. Hij stookte het grote grijze gietijzeren ding op met nachtelijke uren huiswerk. Hele schriften flikkerde hij van zijn leerlingen in de “verzengende vriend” zoals hij het noemde. “De duivel is milder dan mijn oordeel”. Alle komma’s werden gewogen, punten, uitgangen, vervoegingen en afbrekingen kregen rood, rood en dik vet rood en verdwenen nadat hij het epistel be- ge- en veroordeeld had. De Doc, onze docent was de opperrechter over woord en daad. Niets werd ontzien en mocht hij een letter hebben vergeten, een zin niet hebben gelezen, dan boog hij diep voor de oplettendheid. ‘Ik zal uw opmerking niet vergeten” was dan zijn antwoord en werd tweeërlei uitlegbaar aangehoord. Al zijn commentaar, elk woord werd  gewogen en belette om tegengas te geven. Liever laten nemen door een door pokken geplaagde pygmee dan –en plein public- zijn vernietigend oordeel te moeten aanhoren. Niet dat alle mogelijke struikelblokken van de weg waren geschopt, maar alle moeite was nu door haar en Wim gedaan om bij hem in genade te worden ontvangen.

Dat Wim een puntgaaf uittreksel uit de woordenkak had weten te destilleren, gaf haar niet genoeg zekerheid, drie waxinelichtjes bij het portret van oma en een wierookstaafje bedelden om spirituele ondersteuning en om de goden gunstig te stemmen sloeg ze drie maal een kruisteken bij het kleine portretje van de maagd Maria dat haar moeder haar had gegeven toen ze op “eindelijk”kamers ging.

“Met 14 dagen kunt u een reactie verwachten”, rammelde de kerende post twee dagen later aan de kleppen van de brievenbus, veel eerder dan verwacht. Op zulke momenten kroop onzekerheid terug in waar het vandaan kwam en zaten de toppen van haar vingers in haar mond en hoorde je nagels knappen onder de druk van haar gebit.

 

Reacties

Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via