Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Het mysterie van het verdwenen klooster hfdst 2: Een kuil met een verhaal

Kort verhaal
profielfoto
27 jun 2017
2 reacties
130 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Hoofdstuk 2 van een boek voor de jeugd van 10 - 100.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen
2. Een kuil met een verhaal

 

‘Gaan we nog een keer naar die geheimzinnige kuil, pap?’ vraagt Bas. ‘Het is nu droog.’

‘Doe maar,’ zegt Marjan. ‘Dan kan Pipo nog even rennen. Ik blijf hier en ga straks een paar boodschappen doen.’

‘Hoe heet die kuil ook al weer, mam?’

‘Was het niet zoiets als het …..eh … het Zwartepakkengat?’ zegt Marjan.

‘Geen pakken maar kappen,’ zegt Paul. ‘Volgens mij heet die kuil het Zwartekappengat. Een vreemde naam voor een vreemde kuil. Misschien staat er wel iets over in dat boek dat we vorige week in Puttelo hebben gekocht. Dat boek over de sagen en legenden van het Oude Woud.’

Paul pakt het fraaie boek over de streek en zoekt achterin of de naam Zwartekappengat in de lijst voorkomt.

‘Kijk, net wat ik dacht. Het is een kuil met een verhaal. Wat zeg ik, het is een kuil met een heleboel verhalen.’

‘Ga nu eerst maar,’ zegt Marjan, ‘straks begint het weer te regenen. Het is nu nog droog. Dat verhaal komt vanavond wel.’

 Daar is geen speld tussen te krijgen. Bas kijkt naar buiten om te zien of het nog droog is. Wat is Pipo toch aan het doen? Pipo staat nog steeds bij dat mysterieuze ei te snuffelen. Even met zijn neus erbij en dan weer terugspringen. Pipo vertrouwt het niet, dat is wel duidelijk. Maar het arme dier weet zo te zien ook niet goed wat hij ermee aan moet. Bas loopt naar buiten en roept: ‘Kom op, Pipo, we gaan.’

 Vanaf Het Kraaiennest is het niet echt ver tot aan het Zwartekappengat. Achter hun huisje is een vrij breed bospad dat langs dat geheimzinnige gat in de grond loopt. Het is eerder een soort onverharde weg. Je voelt aan je kuiten dat de weg geleidelijk omhoog gaat. Je loopt als het ware tegen een grote zandheuvel op. Ze zijn er al een keer geweest. En vooral Marjan vond het er niet echt prettig. Ze kon niet zeggen waarom, maar ze had het niet zo op die plek. Misschien dat ze daarom ook niet zo veel zin had om mee te gaan, bedenkt Bas.

Na een mooie wandeling die regelmatig wordt onderbroken omdat Pipo meent dat er verderop in het bos van alles te beleven is, komen ze aan bij een grote open plek. Een flink deel ervan wordt in beslag genomen door een groot, gapend gat. Een diepe kuil waar je de bodem niet van kan zien omdat hij volledig is dichtgegroeid. Bij de rand staat een paal met een bordje waarop staat: Zwartekappengat. En eronder: Geologische anomalie. En ook nog: Betreden op eigen risico.

‘Wat betekent dat, pap, geologische anomalie?’

Bas heeft moeite om de woorden goed uit te spreken. En hij legt volgens Paul de klemtoon ook nog verkeerd.

‘Anomalie is een moeilijk woord voor afwijking. En de geologie is de wetenschap die onderzoekt hoe de aarde in een periode van zo’n vijf miljard jaar is gevormd, en hoe de aarde nu in elkaar zit.’

Kijk, met dat soort vragen weet Paul wel raad. Hij heeft niet voor niks iets moeilijks gestudeerd.

‘Eigenlijk staat er: de wetenschap begrijpt niet hoe die enorme kuil hier is gekomen,’ zegt Paul met een knipoog. ‘Er zijn nog steeds geheimen, jongen. En eerlijk gezegd is dat maar goed ook.’

‘Hoe dat zo?’ wil Bas weten.

‘Wat denk je, zou het niet een beetje saai worden als we alles weten?’

‘Ik ben benieuwd wat er over deze kuil in dat boek van jou staat,’ zegt Bas. ‘Ik wil nog even naar de echoput.’

Wat verderop, aan de rand van de kuil, is een gemetselde waterput. Het is duidelijk te zien dat de put erg oud is. Hij is gemetseld van ruwe stenen die in de loop van de tijd bedekt zijn geraakt met plantjes die zich prima thuis voelen tussen de stenen. Hier moeten lang geleden al mensen hebben gewoond. Maar hoe lang geleden was dat? Bas leunt over de rand van de put en roept heel hard: Bas. Een tel later antwoordt de put met: as….as….as, en dan steeds zachter. Een leuk spelletje. Paul doet voor hoe je het nog leuker kan maken. Hij roept: ‘Niet doen’. De put roept terug: oen….oen….oen.

‘Roep maar eens: wat bedoelen we met vreten?’

Bas brult het omlaag en de put zegt: eten….eten….eten. Lachen. Alsof daar onder iemand antwoord zit te geven. Nog één. Paul denkt even na en zegt: ‘Wat moet je nooit doen bij kraaien?’

Bas vraagt het aan de put en de put zegt: aaien….aaien….aaien.

Nog even proberen hoe diep die put is en dan naar huis. Je kan de bodem niet zien. Het is aardedonker. Een zwart gat waar je bang van wordt. Als je daar in valt… Maar je kan er wel een steentje ingooien en dan luisteren hoe lang het duurt voor het op de bodem terechtkomt. Bas laat een steentje vallen, Paul kijkt op zijn horloge. Het duurt best even voordat ze in de diepte een plonsje horen. Blijkbaar staat er water onder in de put.

‘Hoe lang duurde het?’ wil Bas weten.

‘Ongeveer twee seconden.’

‘Ook niet lang.’

‘Vergis je niet, hè. Weet je wat dat betekent voor de diepte?’

Bas heeft geen idee.

‘Dat betekent dat de put zo’n twintig meter diep is.’

‘En dat weet jij?’

‘Zeker. Over een tijdje kan ik het ook uitleggen. Maar dan moet je op school eerst een beetje natuurkunde gehad hebben.’

‘Twintig meter, dat is volgens mij behoorlijk diep.’

‘Zeg maar twee huizen op elkaar.’

Bas gooit gauw nog een steentje in de put.

‘Kom op, we gaan,’ zegt Paul.

Op dat moment merken ze dat Pipo verdwenen is.

Reacties

28-06-2017 22:15
Beste Gerard en Tom,
Dank voor jullie reacties. Ik wil de lezers van de site niet te lang lastig vallen met stukjes uit een boek voor de jeugd. Maar ik wil dit podium ook wel een beetje benutten om aandacht te creëren. Het manuscript ligt klaar. Ik weet uiteraard dat dit voor meer manuscripten geldt... Maar zonder een beetje zelfvertrouwen kom je tegenwoordig nergens. Ik overweeg nog een laatste hoofdstuk aan de openbaarheid prijs te geven. Daarna zal ik me weer in alle eenzaamheid op volgende stappen gaan bezinnen. Maar voor goede raad blijft mijn deur wijd open staan!
27-06-2017 08:44
De spanning stijgt!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via