"Wie bent u? Zeg me uw naam!" "Verlaat mij niet! Vergeef me wat ik u en de uwen heb aangedaan. Ik smeek het u, verlaat me niet." "Maar wie bent u, vraag ik u. Zeg me uw naam en ik zal bij u blijven."
Met haar handen voor haar gezicht geslagen, zakt de vrouw voor me in het stof ineen. Nog niet eerder heb ik iemand aangetroffen met zulk een lege blik in de ogen. "God heeft u gespaard, maar blijkbaar niet vergeven", merk ik op. "Wat heeft u misdaan dat u zo gestraft bent? Alle goddelozen zijn immers uit ons midden weggenomen, dus waarom u niet?" "Ik ben uw blik niet waardig", antwoordt ze nederig. "Vergeef me dat ik u aanspreek. Uw verschijning is vast een straf van Hem, want hopen op vergeving kan en mag ik niet." "Ja, God heeft gedaan wat hij beloofd heeft. Als een dief in de nacht heeft hij zijn legermacht gestuurd en rechtgesproken over levenden en doden. Wee u, onrechtvaardige, die zijn woord niet heeft willen horen. U bent keer op keer gewaarschuwd, maar hebt niet willen luisteren!" "God heeft me mijn kracht ontnomen," weent ze, "voor eeuwig moet ik boete doen. Vergeten zijn door de mensheid, die eens volledig in mijn macht was, is een straf die ik niet dragen kan. Ik kwijn weg in eenzaamheid en moet leven zonder hoop. Heb toch medelijden met mij, zie mijn lijden en schenk me uw genade."
Ik lees de smart in haar ogen en hoor de droefenis die haar hart omklemt, maar weet dat God streng en rechtvaardig is en zijn besluit niet herroepen zal. Ik vermoed dat zij het was die Eva de appel gaf en antwoord haar met een oude wijsheid: "Wie onheil zaait, zal onheil oogsten!" "Het is zoals u zegt," antwoordt ze met een van pijn vertrokken gezicht. "De stok waarmee ik de mensheid heb geslagen, heeft mij ten gronde gericht. Er is een tijd geweest dat ik zeer machtig was. Het vuur dat nu in mij brandt, was eens een wapen in mijn handen. Ja, de dwazen aanbaden mij alsof ik God zelf was."
Het is me nu duidelijk met wie ik van doen heb en zeg: "Zelf was ik nog maar een kind toen God mij tot zich riep, maar ik heb van u horen spreken. U vertegenwoordigde het Kwaad en had veel macht op aarde. Ja, u was Gods grootste tegenstander, en bondgenoot." "Laat me sterven, ik smeek het u. De geest van de mens was zwak en geen partij voor mij. Sluw als een slang heb ik hen verleid, vaak zonder dat ze het in de gaten hadden. Het is onvergeeflijk wat ik heb aangericht. Vooral de jeugd moest het ontgelden. Ik weet nog hoe ik kinderen liet glaasje draaien, zo onschuldig en kwetsbaar. Het is waar dat wie de jeugd heeft, de toekomst in gevaar kan brengen." "Inderdaad," bevestig ik haar, "u heeft de mensheid op de proef gesteld, zoals God u heeft opgedragen. Hij heeft u aangesteld en gebruikt om het kaf van het koren te scheiden. Met list en bedrog heeft u geoogst en nu moet u boete doen voor uw gruweldaden!"
De leegte waarin ze leeft moet oneindig zijn. Ik zie een koude, donkere wereld waarop stof rust tot aan de horizon. Vóór mij zit een levende dode, een gekwelde geest wiens naam is uitgewist. De wetenschap dat ze voor altijd alleen zal zijn, moet haar alle hoop ontnomen hebben. Smachtend heft ze haar met as besmeurde handen en biecht me haar zonden: "Miljarden heb ik in het verderf gestort, met seks en drugs en rockmuziek. Met de komst van het Internet nam mijn macht zelfs in duizendvoud toe. Het was de bron waaruit iedereen drinken zou. Voor rijkdom en roem hebben ze mijn gif duur gekocht. Dood en verderf heb ik naar de beurs gebracht, gezinnen uiteen gerukt en mensen tot zelfmoord veroordeeld. Ik schonk de mens gewelddadige computergames, sites vol losbandigheid en gratis porno in overvloed. Vooral de acceptatie van de verplichting je overal te moeten laten registreren heeft mijn rijk groot gemaakt! Waarlijk, ik heb God op mijn knieën gedankt voor al de databanken waaruit ik putten kon. Halleluja! Gezegend is zijn naam."
De woorden die ze gesproken heeft, hebben haar geestelijk uitgeput. Haar grijze, zwerende huid en de kale plekken op haar hoofd doen in niets herinneren aan de schoonheid uit haar jeugd. Dit is de vrouw die verantwoordelijk is voor het leed dat mijn ouders is aangedaan, besef ik nu. "Mijn ouders waren diepbedroefd toen ik geroepen werd", verwijt ik haar. "Ze begrepen niet dat God een goede reden had om mij bij naam te roepen. Och, wat heb ik met hen te doen gehad."
De vrouw drukt zich bij het horen van mijn woorden nog dieper in het stof en kijkt me kwijnend aan. In haar ogen lees ik wroeging, spijt en wanhoop, maar bovenal zie ik een geest in gewetensnood. Ze fluistert: "Het spijt me dat ik de oorzaak was van hun ellende, God gaf mij de vrije hand. Vergeef me duizendmaal. Ik smeek het u, ik was slechts onderdeel van een groter plan. Maar het is zoals u zegt, God heeft mij u niet gegund." "Dat klopt, want mijn geest was veel te zwak", bevestig ik. "Hij heeft het pad bezien dat ik zou gaan, en mij uit liefde voor mijn ouders van u weggenomen." "Inderdaad, het is zoals u zegt. Vergeef me nogmaals, vergeef me duizendmaal. God is uw ouders goedgezind geweest, hun geloof heeft u behouden." "U moest eens weten hoezeer ik voor hen gebeden heb. Mijn ouders zijn ondanks deze tegenslag God trouw gebleven. O, u kunt het zich niet voorstellen, wat een feest het was hen terug te zien." "Ja, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, ik weet dat als geen ander. Maar heb toch medelijden met mij, want ik moet leven met een hart dat dood is. Het is zo koud in mij. Heb toch medelijden, de Almachtige is u goedgezind. Verlos me uit mijn lijden. Bid voor mij! Ik smeek het u op mijn knieën, hier voor u in het stof, vraag Hem mij te doden."
"Nu ben ik het die spijt betuigen moet", antwoord ik. "Niet uw daden, maar uw hart heeft Hij gevonnist."
