De hele zondag is er eigenlijk omheen gepland.
Alles wat de vrije zaterdag is blijven liggen, moet vandaag nog gedaan worden.
Te vroeg wakker, maar te laat in actie gekomen, dus de sprint naar de tram is noodzakelijk. Een eitje ditmaal, dankzij de geringe afstand en een goedgezind stoplicht. Gelukkig bedacht ik me dat de uit gierigheid en tegendraadsheid aangeschafte, toch nog even niet afgeschafte, strippenkaart gestempeld diende te worden. In deze tram kan dit uiteraard niet meer. Sneltram 3 is helemaal ge-ov-chipt, dus na de noodzakelijke versnelling sta ik alsnog met een verfomfaaide, maar gestempelde, strippenkaart uit te hijgen met het zweet op mijn hoofd. Was het maar al half acht.
Iedere week hetzelfde liedje hier. In het begin verheugde ik me op de spanning die de hele dag duurt. Na drie jaar semi-beschaafd Afrika, waar het niveau van het spelletje bedroevend slecht is, kon ik nog genieten van luieren de hele dag. Om half negen Match of the Day om Arsenal te zien vlammen, een uur of een de mindere goden van zaterdag, en een hoop slap geouwehoer om de zondagwedstrijden heen. De dag
doorlummelend in joggingbroek, beetje eten, plaatjes draaien en veel koffie
drinken. Stiekem om half twee teletekst checken en hopen dat bv. PSV na 10 minuten
met 3-0 achterstaat met een rode kaart in het bezit. Rond zessen zeer langzaam aan het eten beginnen en om zeven uur alles wat je hartje begeert binnen handbereik. Het nu volgende half uur is waar de hele dag om draait. Daarna is de relaxte spanning er af en kan de focus volledig op andere zaken, want Feyenoord speelt tegen een of andere bijna-degradant. Helaas ebde die relaxtheid na enkele weken in Holland al snel weg.
Na een geslaagde overstap op semi-ge-ov-chipte tram 6, met stempelautomaat, en een vijf minuten durende wandeling naar VVV,vergezeld door een gezellige clubgenote met een goed gesprek over drank, zijn we ruim op tijd voor de training. Ik tafeltennis. Op mijn niveau word je daar erg moe van. en moet je regelmatig trainen om een pingponger als jij grijnzend te vernederen. Twee en een half uur later begint de reis terug. Het is nog lang geen half acht.
Het is best wel warm in misschien wel dezelfde tram 6, waarvan de bestuurder vorige week verwoed naar Radio West op zijn kleine transistorradio zocht. Bij gebrek aan teletekst. De drang om een bord zon te scoren na een half jaar koude en grijze luchten op het menu wordt groter. De andere uitgestelde zaken zoals bv. douchen, wassen, stofzuigen en andere huishoudelijke onzin, krijgen een aanmerkelijk lagere prioriteit. Ik moet naar het strand.
De halfkoude, maar nog steeds smakelijke, gehaast bereide roti gaat van de schoot. Een laatste slok gemberbier, het home surround geluid uit. Zuchtend steek ik een sigaret op. Mijn kluppie heeft gewonnen, in mijn ooghoek zie ik hun rivalen slecht spelen en helaas winnen. Het is al half acht geweest en ik moet nog een stukje schrijven.
