Gevelsteen stadhuis

Over het algemeen zijn de bekendste gedichten van Lucebert diegene zonder ellenlange regels, en met veel gebruik van wit (''de zeer oude zingt'', ''de vissers van ma yuan'', etc.).

Verder geef ik je gelijk over die Barbarberkwestie. Dat was dom en tendentieus.

Het is trouwens niet dat ik je gedicht slecht vind. Het doet me gewoon niet veel meer dan je Blottomoto's. Maar goed: misschien zijn er wel meerdere factoren die bepalen wat een goed gedicht is. Ik pretendeer zeker niet de ''juiste'' opvatting over het wezen van de esthetiek te hebben.

Tenslotte wil ik nog vermelden dat dat verhaal van je in de smaak viel.

Beste Roelof,

De witregel bij "Wie .." kan inderdaad functioneel zijn.

Bedankt ook voor je inhoudelijke compliment.

En wat dat massale betreft; (ik ga mezelf nergens mee vergelijken , maar wil slechts duiden) lees Mei van Gorter er nog maar eens op na. Of de Ilias en de Odyssee in hexameters.

Puur op toon en taal; ik ben benieuwd naar wat langer verhaal van jou.

Met vriendelijke groet,

Chris

Beste David,

Dat er duidelijk verschillende stijlopvattingen waren tussen de vijftigers enerzijds en de mensen van Gard Sivik en Barbarber anderzijds, betekent niet dat er over en weer minachting voor elkaars werk was. Toen ik begin zeventiger jaren K. Schippers bezocht in zijn woning in Oud Zuid, hingen er prachtige tekeningen van Lucebert aan de muur. En b.v. Cees Buddingh' heeft samen met Bert Schierbeek een toneelstuk geschreven. Bernlef heeft in zijn werk diverse malen aansluitng gezocht bij de proza-poëzie van bert Schierbeek. Als ik zin heb om me moe te maken, kan ik nog wel een A$-tje of twee aan voorbeelden noemen, die de bewering 'minachting' logenstraffen.Het afzetten tegen het expressionisme van de vijftigers was geen persoonlijke distantie.

Over het algemeen zijn schrijvers en dichters aardige mensen.

Met vriendelijke groet,

Chris

Lucebert? Hadden de mensen van Barbarber geen minachting voor de vijftigers?

Ja, daarom zat ik ook te twijfelen of ik er iets van zou zeggen: ergens deelde ik wel dat het nu overkomt als een blok. Aan de andere kant zag ik ook niet meteen wáár de witregel zou passen. Voor "Wie in dit pand..." is wat dat betreft misschien nog een potentiële kandidaat, gezien daar geen zin overloopt vanaf de vorige regel.

Verder is dat ook een van de beste zinnen, dacht ik, "Wie in dit pand de tafel krijgt / wil de prullenmand niet vrijgeven". Ook ben ik uiterst jaloers dat ik de dubbelzinnigheid omtrent de term "begane grond" zelf nooit gezien heb.

Laat ik maar concluderen met mijn favoriete wijsheid:
Niets zo irritant,
als een tegel aan de wand.

Beste David,

Of jij irritant bent, weet ik niet. Daarvoor zou ik je toch eerst persoonlijk moeten leren kennen, eer ik een uitspraak doe. En dan nog...

Wat je opmerking over de vormgeving betreft; witregel is een ingreep in de voortgang en de betekenis van een tekst, net als b.v. enjambement. Dat ben ik dus niet zomaar van plan.

Je zult het trouwens wel moeilijk gaan krijgen met het lezen poëzie, wanneer je serieus werk van Lucebert of Jacques Hamelink gaat lezen. Of blader maar eens een doorsnee verzamelbundel door. Dan stuit je op lappen teksten die qua regellengte en regelaantal mijn bijdrage verre overtreffen.
En dat zonder witregel.

Met vriendelijke groet,

Chris

Hey Chris,

Ik zou zelf iets meer witregels introduceren: het ziet er nu uit als zo'n woordenbrij. Vooral omdat het vers zo associatief geschreven is maakt dit het geheel uitzonderlijk irritant om te lezen. Maar misschien ben ik dat wel.

Met vriendelijke groet,

David

Beste paul,

Zo zie je maar; ook tegeltjes kunnen wijsheid bevatten.

Met vriendelijke groet,

Chris

In alle nederigheid gebogen,
is geen woord hiervan gelogen.