Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

gefeliciteerd!

Kort verhaal
profielfoto
17 aug 2014
2 reacties
723 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Hoera! 

‘Mijn broer rijdt Internationaal, 80 uur per week, maar schrijft er 60,  
meer mag niet van de baas’. 
In de hoek, op de bank van het doorzonappartement langs de snelweg,  
vier hoog met uitzicht over rijen pannendaken van meetkundige  
rechtlijnigheid, zit een getatoeëerde bierhijser op verjaardag. Buiten  
broeit de windstilte al 30 graden voor het middaguur. Straten liggen te  
sidderen met ingeparkeerd blik. 
Oma is jarig en haar drie dochters zitten met man en kinderen languit  
te verhalen over hoe het vroeger was. 
‘Op zaterdag ben ik nog naar school gegaan’. 
Ze knikken eensgezind. Nootjes gaan rond, stukjes kaas, leverworst. De  
tatoe haalt een stuk dik door de mosterd en bij het terugzakken in zijn  
stoel ontsnapt een haast geluidloze golf methaangas. 
Iedereen doet niets gehoord en alsof er niets te ruiken valt, behalve  
oma, maar dochterlief aait over haar arm en met haar ogen iets langer  
gesloten dan normaal, geeft ze aan dat oma maar beter kan zwijgen. 
‘Morgen gaat Willem onder het mes’. 
Een niet getatoeëerde andere echtgenoot van een van haar dochters maar  
net zo dik, zit te graaien uit een half gevulde tupperware schaaltje  
met borrelnoten. De mededeling gooit hij in het midden voor niemand in  
het bijzonder als een steen in de vijver, de uitdijende krinkels raken  
de kringgezeten familie. De woorden resoneren bij iemand die Willem  
kent en er raakvlakken mee heeft. Bij dochter twee glinstert traanvocht  
in de ooghoeken. Een haastig toegestopte papieren zakdoek voorkomt dat  
de opborrelende waterlanders vrijelijk gaan stromen. Met een flinke  
snotter vangt ze de emoties op en zegt; ‘...met Willem heb ik ooit  
gevreeën’. 
Uit de keuken geuren gefrituurde kippenvleugels en de rinkel van de  
magnetron doet vermoeden dat het jaarlijkse rituele dopen in pindasaus  
op het punt staat van beginnen. Een haastig gekantelde krat bier  
voorkomt dat de flessen onbereikbaar worden als dochter drie uit de  
keuken komt en de schaal met het gebraden lekkers op de krat wil  
zetten. 
Bij oma is de vrijpartij van dochterlief met Willem blijven hangen en  
met het kenmerkende afwijzende toontje omdat hij in haar ogen altijd al  
een verkeerde was, legt ze de vraag net iets te luid terug in de groep. 
‘Hoe oud was je toen en deed je het wel veilig?’ 
De oude moraal keurt de seksuele vrijheid en keurt het af. Moeder zelf  
was zwanger voor haar trouwen en onder de mom van bezorgdheid bedekt ze  
haar eigen gefrustreerde seksleven. Opa ging naar de hoeren, maar daar  
mag niets over worden gezegd. Het is haar stille geheim, een verzwegen  
verleden. De verstopte verhalen die openbaar werden door de late  
thuiskomst van pa en de dunne wanden van het huis. 
Fluisterend spuugde ze verwijten. Zijn half dronken zwijgen, het  
geschuif van uit elkaar gezette bedden, het voelbare van hun gescheiden  
leven als de maaltijd op tafel kwam. 
Ze bleven zichzelf herhalen. Net zolang tot de koetjes en kalfjes  
gesprekken de meeste spanning hadden toegedekt en het verdriet  
onbespreekbaar bleef. 
‘Zijn er ook augurken?’ 
De uitgelopen tatoe op de bovenarm van schoonzoon een, blubbert  
gerimpeld van ouderdom. Zijn malende kaken verorberen kaas op een  
plankje. Vijf pijpjes bier staan leeggedronken in het gelid tegen de  
massief grenen salontafel. Zijn hielen rusten op de rand. Warmte dampt  
uit mouwloze hemden, onder oksels vandaan, vanuit sandalen. Kalende  
koppen en diepe welgevulde decolletés vertonen druppels transpiratie.  
Oma zakt in halfslaap. De middag loopt ten einde. 
Voordat de koffie binnenkomt, zijn de dochters weg. 
De buurvrouw doet de afwas. 
Buiten langs de snelweg parkeren internationale trailers. Volvo,  
Renault, Mercedes, bestuurd door Polen, Kroaten, Hollanders, Bulgaren,  
Fransen, Italianen, asfalt cowboys die meer dan tachtig uur sturen en  
er zestig schrijven voor de baas. 
Oma ziet ze gaan. Ze voelt dat ze volgend jaar in hetzelfde ritueel,  
wat ouder, niets wijzer, met minder en soms wat nieuws, weinig meer te  
vieren heeft. 

Reacties

30-09-2014 23:10
"Rijdt je broer nog internationaal" Paul?
18-08-2014 11:42
"Sfeerloos rommeltje", in een haarscherpe pentekening. Well done Paul!
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via