Leer mij Andreas Peper kennen. Eergisteren nog stond hij naast me te zeveren. Ook mijn teamchef Henri kreeg de zenuwen van het constante gezeur. Ik stond na de middagpauze een achterband te plakken. Volgens Andreas -en dat verklaarde hij luid en duidelijk, zodat mijn chef het kon horen –moest ik dat plakken maar in mijn eigen vrije tijd doen. Nou kan ik goed met allerlei mensen van verschillende slag en stand omgaan. Daarom was ik op dat moment ook niet te beroerd om het Andreas precies uit te leggen. Op trage en uitvoerige manier en op een toontje of ik een ventje van tien jaar toesprak, legde ik Andreas uit dat ik op het Oosterindustrieterrein stond bij de firma Elma en dat ik naar een zakenrelatie in de Polluxstraat bij de Westerbegraafplaats moest. Een autorit door de stad duurt bijna drie kwartier. Op de fiets doe ik de afstand altijd in de helft van de tijd. Nadat ik het hoe en waarom op dergelijke manier aan Andreas had uitgelegd, herhaalde deze zijn mening. Ik mocht mijn band niet in de tijd van mijn baas plakken, maar alleen in mijn eigen tijd.
Toen stapte Henri tussen Andreas en mij en vroeg de slungel wie op dit werk de baas was. Andreas hakkelde. Henri klopte zich hard en duidelijk op de borst.
’Ik bepaal wat er hier gebeurt, niet jij.Oké?’
Pas toen draaide Andreas zich op zijn hakken om en liep terug naar zijn eigen werk op het kantoor van de beendermeelfabriek.
’s Avonds kwam ik Andreas opnieuw tegen. Hij woont in de straat achter de mijne en stond in de achtertuin hardop een verhaal tegen mijn buurman af te steken. De man praatte altijd hard en scherp articulerend. Hij vertelde dat hij thuis een grote opruiming hield. Vanavond laat zou hij een paar kasten en een bedspiraal aan straat zetten bij het elektriciteitshuisje tegenover zijn huis aan het Acaciahofje. Andreas had de afdeling grof vuil van de gemeentereiniging gebeld. Men had hem beloofd dat men het grof afval de volgende ochtend om half acht zou afhalen.
Op weg naar de supermarkt in onze wijk fietste ik langs het elektriciteitshuisje. Eenmaal thuis belde ik Aaldrik. Ik ken aardig wat mensen en hoor zo af en toe nog wel eens wat. Zo wist ik dat ook Aaldrik een dezer dagen een paar oude klerenkasten en een versleten driezitsbank probeerde te lozen. Ze stonden zelfs al in zijn busje om naar de vuilstort vervoerd te worden, verklaarde Aaldrik desgewenst. Toen ik hem uitlegde hoe hij zijn rit kon bekorten en hoe hij bovendien weging op de weegbrug bij de vuilstort kon besparen, was Aaldrik een en al oor.
’s Ochtends om even na zeven uur zaten we in de cabine van zijn busje en keken naar de opeenstapeling bij het elektriciteitshuisje. De kasten en de bedspiraal van Andreas stonden er al, toen wij het geheel in stilte aanvulden met de kasten en de driezitsbank van Aaldrik. Een anonieme gever uit de straat had het geheel verrijkt met een kapotte diepvrieskist en grote vierkante tafel met drie poten.
We keken van een afstand toe en dronken koffie. Om tien voor half acht werd ons geduld beloond. De vrachtwagen van de gemeentereiniging stopte. De chauffeur stapte uit en manoeuvreerde de grijparmen op de achterbak van de vrachtwagen. Beurtelings werden de kasten en de driezitsbank, de diepvrieskist en de vierkante tafel opgetild en in de achterbak samengedrukt. Terwijl als laatste het bedspiraal boven de bak hing, kwam Andreas naar buiten. We draaiden de raampjes van onze cabine open. Terwijl de bedspiraal zakte, tikte de chauffeur op de afstandsbediening van de grijparmen. In de cabine van zijn vrachtauto begon een printer te ratelen. Met een zwierig gebaar overhandigde de chauffeur de uitdraai van al de objecten plus hun gezamenlijk gewicht en tarief, alles keurig voor rekening van Andreas. Andreas bedankte, keek op het papier, keek nog eens en begon luidkeels protesterend achter de vrachtwagen aan te rennen. Hij had het daarmee duidelijk te druk om te horen hoe Aaldrik naast mij zich in zijn koffie verslikte en hikkend van de lach over het stuur hing. Ik sloot de raampjes. In de schaduw, het verst verwijderd van het schijnsel van de straatlantaarn keken we naar Andreas, die beurtelings in ongeloof kijkend naar de nota, beurtelings luidkeels vloekend naar zijn voordeur terugliep.
zie ook www.cpvincentius.nl voor andere BLOTTOMOTTO's envoorYOUTUBEFAVORIETEN
