Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

In een notendop

Kort verhaal
profielfoto
20 apr 2017
9 reacties
181 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

De witte wolken waaieren uiteen door de donker wordende achtergrond. Grijs en zwart komen dreigend aandrijven om de resten flarden wit te verdrijven.

De opstekende wind pakt de bomen bij de takken en laat ze zwieren, als in een dans. Een onheilspellende, dat wel. En houterig.

Enkele opgezwollen regendruppels spatten uiteen op de grijze grindtegels. Donkere vlekken. Kuiltjes in het droge zand, dat het water verorbert als een dorstige woestijn. 

De wind wint, de bui betrekt maar trekt over om elders zichzelf te laten gaan.

Een onhoorbare diepe zucht slaakt nog snel door het dikke bladerdek. Deze druppels in veelvoud hadden, hoe gewild ook door de grond, hier boven schade aangericht.

 

De voegen van de huizen voegen niets meer toe; waarvoor ze ooit bedoeld waren, verbinden en beschermen, is verleden tijd. Broos brokkelen ze de muren uit, verdrongen door die tijd, water en klimop. 

Verweerd en verteerd rubber om wielen van vervoer van weleer. De desolate ijzeren kolossen staan verloren tussen het opschietend kruid. Onaangeroerd en ongerept.

 

Vanaf de tegels rekt de korstmos zich uit naar de kosmos. Verkwikt door de regen die haar net moest hebben. Ze zucht opgelucht als ze de hoogste bomen de laatste wind ziet vangen. 

"Ik ontspring de dans," zegt ze tegen niemand in het bijzonder.

" Wat klinkt dat opgewekt," merkt degene tussen de hoop stenen op. 

"Correct. Het is aan jou als ik mij niet vergis," zegt ze tegen de kleine snuit van de hagedis.

" Wijsneus," snauwt hij bars vanuit zijn stek. 

En op hetzelfde moment wordt hij ontdekt en klinkt van hoog daar boven een stem en verliest de noot uit haar bek. "Jij daar, kom eens van onder die steen. Zat jij daar al die tijd al? Kom op!" Schoorvoetend en mopperend kruipt hij vooruit, op tijd om de noot open  te zien vallen en rollen. "Succes!" klinkt het gedempt vanonder de notendop. 

 

Reacties

27-04-2017 20:14
Beste Tom,
Als ik meteen met de korstmos begin, daarna de situatieschets geef en vervolgens de vogel en salamander ten tonele laat verschijnen...
Of zal ik de kliko maar voor laten rijden?
26-04-2017 23:01
Ik bedoel natuurlijk Espunt met een s
26-04-2017 23:00
Dank weer allemaal voor de reacties en vlaggetjes. De komma's staan nu goed hoop ik. (Weer wat geleerd)
Beste Epunt: Een verhaal dat gekunsteld overkomt maar in de gedichten sector plaatsen vind ik iets te makkelijk. Misschien heeft iemand tips het meer een verhaal te maken? (Het is overigens niet per woord bedacht maar snel geschreven op de rand van de zandbak.)
Sommige vlaggetjes heb ik niet veranderd. 'Onaangeroerd kan ook slaan op het onkruid natuurlijk
En houterig zwieren kan best hoor, je heb mij nog nooit zien dansen ;-)
De originele titel was 'devolutie', is dat toch niet beter?
(Ik probeerde een kleine scene te beschrijven waarin er geen mensen in de wereld meer waren)

25-04-2017 13:53
De tekst wekt in veel opzichten de indruk van een gedicht. Het gevaar is dat het verhaal daardoor wat gekunsteld, te veel per woord bedacht, overkomt. Ik zou het hier ondergebracht hebben in het hokje gedicht. Daar zouden weinigen bezwaar tegen gemaakt hebben.
24-04-2017 15:51
maartjemm,
Het stuk verdient nog wat aandacht, zie vlaggetjes. Origineel is het wel.

Groet,
21-04-2017 20:48
Maartjemm, in de feestverlichting zou het gedicht uit de oude archieven beslist niet misstaan!
21-04-2017 16:18
Kijk, dit gebeurd er dan...er is geen touw meer aan vast te knopen (ik was toevallig van de week op de oude archieven gestuit)
Als wind luwt en sterren staan
ademloos gegaan
Als reflecties milder blijken
dan beeldend slechts verstrijken

En wij tussen de flonkerende donkertes door zien
zonder "wat als" of "misschien"

Zien zonder meer
of minder
maar voelend niettemin

Minder dan ooit
maar meer dan nooit

Ergens tussen nergens
en ertussenin

Dus niet te doen
en dus niet doen
Maar gedane tij neemt geen keer
op keer
en meer...
21-04-2017 16:01
'Nee' klinkt zo bot, en 'dichten is niet mijn ding' weer wat vaag. Vroeger heb ik het wel eens geprobeerd en ik lees ze hier ook graag maar een verhaal spreekt mij meer aan. De basiskennis ontbreekt ook bij mij, moet ik eerlijk bekennen, om een echt goed gedicht te kunnen maken. (Sonnet? Metrum? Schiet mij maar in de feestverlichting)
21-04-2017 09:54
Hai Maartje, ik vraag me af of dit beter tot z'n recht zou komen als het een een gedicht zou zijn...lijkt het je leuk om dat te proberen?
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via