De zon kleurde al weer oranje en begon haar schimmenspel tussen de hoge huizen. Niet alleen zo te voelen, maar ook aan het gekraak van mijn jas te horen daalde de temperatuur ergens tussen de min vijf en min tien. Het was een lelijke maar fijne dikke jas die weinig warmte verloor, en ook rond mijn hoofd en handen was ik goed ingepakt. Alleen rond mijn benen bleef ik, zoals iedere winter, een kleed-technisch onbenul. Al snel voelden mijn kuiten en dijbenen alsof vier honden hun tanden erin hadden gezet. Maar dat gaf niks. De sneeuw was wit en droog, en straalde haar geneeskrachtige werking nog steeds over de mensen uit: iedereen was onverminderd behulpzaam en blij. Op de heenweg zag ik een voorbijganger een meisje helpen met het omleggen van haar afgelopen fietsketting. En zelf werd ik te hulp geschoten toen ik voor de supermarkt mijn tegen een lantarenpaal geparkeerde fiets overeind zette waardoor een fiets aan de andere kant van de paal dreigde om te vallen. Met wat kunst en vliegwerk wist ik die overeind te houden, maar kon niet voorkomen dat ik in een soort houdini-houding belandde waaruit ik mezelf moeilijk wist te bevrijden. Tot overmaat van ramp had ik bij het redden een soort pen uit het zadel getrokken die nu klem tussen de zadelveren zat. Het zadel stond nu aan een kant als een opgetrokken bil schuin omhoog. Gelukkig werd ik snel uit mijn benarde positie bevrijd door een Surinaamse meneer. Zonder woorden te wisselen of me zelfs maar aan te kijken nam hij de andere fiets van me over, juist toen de eigenaresse naar buiten kwam. “Meneer, meneer!”, riep ze bezorgd. Ik had de indruk dat ze even dacht dat mijn helper er met haar fiets vandoor ging, hoewel ze dat niet hardop durfde te zeggen. Vervolgens keken beide beteuterd naar het zadel. De man stamelde een onverstaanbaar woord, en ikzelf die nu tot een soort bijstander was gedegradeerd, deed ook een halfslachtige poging om de situatie te verklaren. “Ja, het zit namelijk zo..., u dacht zeker dat die meneer…” Er werd geen acht op mijn woorden geslagen. De vrouw mompelde dat zoiets wel vaker met het zadel gebeurde en met een raadselachtig “nou bedankt’ maakte ze zich uit de voeten. Ik keek de naar de Surinamer zonder te weten wat verder te zeggen, gaf hem een schouderklopje waarna we ieder ons weegs gingen. Ik fietste niet meteen naar huis maar eerst nog naar het park omdat ik nieuwsgierig was hoe dat er in de sneeuw bij lag. Toen ik het fietstunneltje naderde zag ik al vanuit de verte dat er iets aan de hand was. Eerst dacht ik dat er een persoon lag, maar dichterbij gekomen - en omdat ik geen beweging zag - veranderde dat in een of meer vuilniszakken. Maar nog dichterbij gekomen bleek het toch een persoon. Een beetje shabby figuur, mager en ongeschoren, en naar mijn mening ondanks een unoxmuts iets te koud gekleed. Hij zat op de grond met zijn rug tegen de muur. Naast hem stond een fiets. Ik verminderde mijn tempo tot bijna stilstand.
“U gaat hier toch niet overnachten? he” zei ik in een mengeling van verbazing en schrik. In een ogenblik besloot ik dat dat niet ging gebeuren, ook al zou hij misschien protest opwerpen tegen mijn bemoeienis.
“Nee hoor,” zei de man. “Ik zit hier alleen maar een sigaretje te roken.” Ik keek hem aan. Hij leek voldoende bij zinnen.
“Nee, alles in orde”, zei hij.
“Nou dan is het goed, want dat mag niet gebeuren hoor. Ik kom direct nog even kijken of u hier nog zit.“
“U bent een goed mens” zei hij. “U hebt een warm hart.”
Met een grote glimlach nam ik afscheid, denkend: dat is wel erg veel lof voor iemand die niks heeft gedaan. Ik had weleens zitten dagdromen over iemand redden uit een sloot, en dan Amsterdammer van het Jaar worden, maar dan wel op een mooie zomeravond. Ik moest nog zien of er meer in mij zat. Voor dit moment had hij mij meer gered dan andersom.
