Heb je dat soms ook weleens, dat je
’s nachts koppeltje duikelt tussen sterren en
neutrinostromen, maar dan even je ogen sluit, een vulpen
ziet, hoort hoe je leraar in een som oplost,
en dat je terug wil om de oerknal te aanschouwen
maar dat de ramen opeens dicht blijken,
waarna je met je stem de bel nadoet en overblijft
met 1: de leraar 2: jezelf
3: het gevoel dat je een zonnebril moet kopen?
Vaak besef ik dan
dat de wereld niet meer klopt
zoals normaal maar trilt
zoals een struisvogel die voor het eerst omhoog fladdert.
En op mijn hoofd belandt, terwijl ik fiets naar huis.









