Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Die eerste keer

Zin en waanzin
profielfoto
02 dec 2014
1 reactie
330 keer gelezen
3
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

'De patiënt lijkt zo getraumatiseerd te zijn dat zijn hersenen een alternatieve realiteit scheppen. Dit in zoverre dat hij elke nacht droomt dat er niks is gebeurd.
Enkele keren bevond ik mij in de kamer op het moment dat de patiënt ontwaakte.
De frustratie bij het zich realiseren van de werkelijkheid is duidelijk op zijn gezicht af te lezen. Ik kan me deze frustratie niet wezenlijk voorstellen. Hoe het moet zijn om de pieken van geluk elke ochtend terug te voelen vallen .. naar een gebroken alles.
De patiënt weigert medicatie, terwijl anderen uit zichzelf alles zouden willen innemen om het leed te verzachten. Het enige dat de patiënt graag wilt is in bed blijven liggen en terugvallen naar zijn pittoreske wereld. Het wordt een lange weg die we moeten gaan denk ik, maar ik heb het volste vertrouwen dat het goed komt.'
Dokter Maaizelf klikte op de stopknop van zijn recorder.
'Voelt u zich al wat beter?' vroeg hij aan de patiënt terwijl hij op zijn hurken naast het bed kwam zitten. Op de opleiding had hij geleerd dat ze ten allen tijden voldoende afstand moesten houden van de patiënten, maar in gevallen zoals deze wilde hij graag eerst contact kunnen maken met de persoon in kwestie.
De patiënt keek in het niets. Er waren al zes dagen voorbij gegaan sinds hij was opgenomen in dit instituut, maar er leek geen diagnose gesteld te kunnen worden. Alles wat hij deed was af en toe communiceren in korte zinnen. Zoals hij elke ochtend dus iets brabbelde, als hij in paniek om zich heen keek omdat de comfortabele droomomgeving waarin hij zich zojuist nog had bevonden plots uiteen was gevallen. 'Alles was goed' zei hij dan vaak voor hij door zichzelf werd geclaimd om terug te keren naar het niets. ...
Voor de rest at de patiënt bijna niet, sprak hij bijna niet, en staarde hij voor zich uit met een ongekende diepte in zijn ogen.
Dokter Maaizelf nam nog een stuk op met zijn recorder.
'Ik probeer er achter te komen wat er gebeurd kan zijn dat iemand zijn geest zich uit nood zo afzondert van zijn lichaam. Ik weet dat de patiënt me hoort, maar het lijkt wel alsof niks hem nog interesseert. Hopelijk gaat het één dezer dagen beter.'
Wederom stopte hij de opname en opende de zware deur naar de gang toe. Naast hem klikte hij het licht uit. Achter zich hoorde hij hoe de patiënt begon te huilen.

'Dokter Maaizelf hier, opname twintig, dag twaalf. De patiënt heeft besloten dat hij af en toe voorzichtig uit bed komt. Het is fascinerend om te zien hoe iemand door gebroken te worden als het ware opnieuw opstart. Zijn hersenen helpen hem niet alleen om te ontsnappen aan de waarheid, maar nemen tevens hun tijd om de juiste prioriteiten langzaam op een rij te zetten. Het is bijna een klein kind dat leert lopen. In zekere zin zal het draaien om durven lopen, maar zijn hersenen voeden hem tevens opnieuw op. Als een hond maar vaak genoeg of één keer hard genoeg met een stok wordt geslagen, zal deze de stok vrezen. Ik denk dat de patiënt ditzelfde nu ervaart met hetleven zelf. Uiterst fascinerend.'

'Dag vijfendertig al. De patiënt kampt duidelijk zichtbaar met gevoelens die hij niet verbaal weet te uiten. Woede, angst, verdriet. Ze zitten er allemaal. Wel neemt langzaam, misschien ook uit een beschermende functie, de nieuwsgierigheid zijn gevoelens over. De wil om te leren overleven is sterk. De patiënt vraagt duidelijker om manieren om zichzelf te uiten. Zo heeft hij een notitieblok gekregen en een pen. Het notitieblok is zijn eigen terrein. Ik mag het niet bekijken omdat hij beweert dat ik het 'alleen maar zou verpesten.' Iets anders dat me verraste was dat hij ook om een recorder heeft gevraagd. Ik denk dat hij mijn manier van noteren, naast zijn notitieblok, ook erg aantrekkelijk vind. Het maakt niet eens uit of hij echt veel zal zeggen. Het kan zeer positief werken dat hij nu om dingen vraagt die hij misschien zal gaan zien als persoonlijke bezittingen. Eigen terrein is een voorwaarde voor het dierlijk instinct om zich te durven vertonen. Wellicht wordt het lastig om gebruik van personeelsmateriaal door patiënten goed te laten keuren, maar zolang het hem ervan weerhoudt van vreemde pogingen tot aandacht zoals vorige week, zou alles goed moeten zijn. We hebben hem nog niet tegen hemzelf hoeven beschermen. Dit zal in zijn voordeel werken.
Wel is het natuurlijk zo dat er nog altijd goed op zal worden gelet of hij geen vreemde gedachten of pogingen tot zelfmoord zal uiten. Het lijkt erop dat de leegte van zijn hoofd waar hij zich in had teruggetrokken hierbij in zijn voordeel werkt. Ik weet zeker dat als er meer emoties en fysieke activiteit naar het oppervlak waren komen drijven, gewelddadige uitingen tegenover hemzelf of personeel niet uitgesloten zouden zijn. Einde notitie.'

'Dag.. Ik heb eigenlijk geen idee welke dag het is. Ik ben hier nu al een tijdje. De recorder die ik van de dokter heb gekregen heeft me geholpen om weer iets naar buiten te krijgen. En iets naar binnen. Ik heb sinds tijden weer eens iets meer gegeten. Soms denk ik dat het ergste voorbij is, dat ik me goed genoeg voel om hier weg te gaan, maar dan val ik opeens terug. Het lijkt wel een eindeloze cyclus hoe alles verloopt. Ik voel me rot, dan wil ik terug naar de periode voordat ik hier terecht kwam. Vervolgens voel ik me boos omdat ik compleet machteloos ben tegenover de hele situatie.
Soms boos omdat de dokter me aan zit te kijken alsof ik een object ter bestudering ben en meer niet.
De dokter doet me af en toe aan iemand van vroeger denken. Persoonlijk mag ik hem wel omdat hij iets van vaderlijke trekjes in zich heeft, iets dat verantwoordelijkheid uitstraalt. Hij zou echter wel wat meer gevoel mogen hebben zo nu en dan.'

'Dokter Maaizelf hier. Dag vijfenzestig. Heel even leek al onze vooruitgang vandaag verdwenen. De patiënt heeft buiten zijn kamer flink herrie geschopt en alles overhoop gesmeten wat hij maar te pakken kon krijgen. Vervolgens zakte hij op zijn knieën in elkaar en hebben we hem terug naar bed gebracht. Hier ging hij schijnbaar weer in dezelfde lege staat als in de eerste week liggen. Echter: hij was niet leeg. Er zat leven in zijn ogen. Ongecontroleerde chaotische emoties, maar leven niettemin.
Maar wat daarna gebeurde was het meest wonderlijke. Er leek een vorm van acceptatie over hem heen te vallen. Hij werd rustiger. Zijn huid en uitstraling kregen een bepaalde hardheid met zich mee. Ik heb dit proces nog nooit eerder gezien! Misschien hoor ik dit niet te zeggen, maar persoonlijk mag ik de patiënt wat meer zoals hij zich vandaag later op de dag is gaan gedragen.
Ik denk dat hij zich is gaan realiseren dat zijn emoties moeten minderen om te overleven.'

 

'Patiënt tweehonderddertig hier. Haha nee niet echt. Ik weet niet welk nummer ik officieel heb maar het leek me leuk om de dokter na te doen. Ik zeg wel haha overigens maar ik lach niet echt. Ik ben trots op mezelf maar ik mis mijn oude ik ook wel een beetje. Hoe ik was voordat het shit begon te regenen. Ik leek zo zorgeloos toen. Nu voelt het alleen nog maar aan alsof ik probeer te overleven.
Ergens doe ik mijzelf steeds meer aan de dokter denken. De dokter is niet zo kil meer in mijn ogen. Hij voelt iets meer aan als familie. Vandaag legde hij zijn hand op mijn schouder om me te vertellen dat ik al zover ben gekomen. Na bijna een jaar hier vast te hebben gezeten ben ik misschien wel bijna klaar om te vertrekken. Het klinkt ondertussen steeds stommer als je bedenkt waarom ik hier in de eerste plaats ben gekomen. Het heeft zoveel tijd gekost om alles een plaats te geven, en het was een echte hel om er doorheen te komen. Maar het is wel gelukt min of meer. Ik probeer de nieuwe mij maar te accepteren zoals hij is. Ik zal wel moeten. Maar één ding is zeker. Dit nooit meer.'

Het was een zonnige middag toen de poorten aan de oprit van het instituut zich openden. Het piepen van het ijzer, de wind in zijn gezicht, zijn zintuigen waren eindelijk weer actief.
De dokter die een moment geleden achter hem stond en die hij nog hartelijk had omhelst, leek opeens in het niets verdwenen. Uit zijn broekzak haalde de patiënt zijn portemonnee die hij nu, een jaar na aankomst, weer mocht hebben. Hij klapte de portemonnee open en keek zijn probleem recht in haar ogen. Even voelde hij hoe zijn hart een sprongetje maakte, maar hij suste het gevoel met de stevigheid die hij in beide benen had gevonden. Geen moment samen zou hij vergeten, maar hij kon het zich ook niet meer veroorloven om er ooit nog aan te denken. Misschien over een paar jaar. Misschien. Maar tot die tijd..
Hij haalde haar foto uit het vakje waar ze al die tijd rustig had zitten wachten. Bedroefd dwarrelde ze op de grond. Ze was iemand anders zijn probleem nu. 

Reacties

02-12-2014 20:30
Mooi idee, een man die zichzelf volledig opnieuw moet opbouwen, gezien vanuit het standpunt van de dokter en zichzelf.

Misschien is de reden waarom hij dit moet doen niet zo heel sterk, maar onwaarschijnlijk is het niet. Mensen doen rare dingen na wat hij heeft meegemaakt.

Het standpunt van de dokter vind ik goed weergegeven, zakelijk en toch voel je ook een persoonlijke interesse ontstaan.

De patiënt zelf vind ik minder geslaagd. Hij komt te helder over, zeker de eerste keer. Ook komt hij over als een zeer jonge persoon, vooral door zijn taalgebruik.

Een leuk idee, het geheel leest vlot.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via