Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

De wereld van Wouter Bakker

Kort verhaal
profielfoto
30 mei 2011
5 reacties
1693 keer gelezen
0
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Welkom in de wereld van Wouter Bakker. Wouter Bakker is bepaald geen Pieter Stuyvesant en zijn wereld vertoont weinig overeenkomst met die van zijn beroemde landgenoot. Wouter is een veertiger die zich maar net staande weet te houden in een omgeving die voor hem veel te snel verandert. Dat hij de greep op het bestaan nog niet helemaal heeft verloren heeft meer met geluk dan met wijsheid te maken.

Het is al weer bijna zeven jaar geleden dat zijn vader bij een verkeersongeluk om het leven kwam. Zijn moeder raakte daarbij zwaar gewond. De artsen sleepten haar voor de poorten van de dood vandaan. Sindsdien brengt ze haar eindeloze dagen door in een verpleegtehuis waar men haar iedere ochtend liefdevol voor het raam neerzet. Ze kijkt naar buiten maar niemand weet of ze wat ziet. Ze laat zich daar niet over uit omdat ze haar spraakvermogen kwijt is geraakt. Dat wil zeggen, ze heeft sinds haar ongeluk niets meer gezegd. Dan ligt zo’n conclusie voor de hand. Maar zekerheid daaromtrent is er niet. De laatste scan had wel hersenactiviteit laten zien maar het patroon was niet eerder beschreven. In de rapportage van de neuroloog stond iets over een spontane bypass van het spraakcentrum.

Wouter woont nog altijd in het veel te grote huis van zijn ouders. Hij bezoekt zijn moeder iedere week. Op zondagmiddag. Ze kijken dan allebei naar buiten. Ieder half uur komt er een trein langs. De ene keer uit het noorden, de volgende keer uit de tegenovergestelde richting. “Kijk ma, de trein uit Zwolle,” zegt Wouter en hij wijst naar buiten. Hij heeft het idee dat zijn moeder zijn vinger volgt, maar hij weet het niet zeker. Een half uur later gaat het gesprek verder: “Kijk ma, de trein uit Amersfoort.” Het stoort Wouter niet, deze trage herhaling. In tegendeel, het geeft hem een gevoel van rust. Het treinverkeer tussen Zwolle en Amersfoort is als de slinger van een klok die tikt in een tempo dat past bij zijn aard. Zijn vader had het vaak genoeg gezegd, over de heg tegen de buurvrouw en na de tweede borrel op verjaardagsfeestjes: “Onze Wouter komt er wel, hij heeft alleen wat meer tijd nodig.”  Het gaat niet om de snelheid van de treinen. Die leidt alleen maar af. Het gaat uitsluitend om het moment van verschijnen. Ieder half uur een prikkel. Daar wordt Wouter rustig van. Dan komt hij bij van een week vol paniek, chaos en stress. Rennen, vliegen, struikelen, vloeken, schreeuwen, koppijn, buikpijn, kortom de wereld van Wouter Bakker als postbesteller. Vooral de reclamepakketten zorgen regelmatig voor onrust.

Ieder half uur een prikkel. Net genoeg voor Wouter om te ontspannen en net genoeg voor zijn moeder om wakker te blijven. Tenminste, zo stelt Wouter zich dat voor. Hij heeft de indruk dat zijn moeder de treinenklok wel degelijk ervaart. Misschien op een andere manier dan mensen die niet uit een auto zijn geslingerd, maar toch. Hij denkt dat omdat hij gemerkt heeft dat ze onrustig wordt als een trein vertraging heeft. Een paar minuten maakt niet uit, maar als een trein meer dan tien minuten te laat is, draait ze haar hoofd naar hem toe en kijkt ze hem aan met een blik alsof ze zeggen wil: Wouter, wat is er aan de hand? Tenminste, zo ervaart Wouter dat. Dus zegt Wouter: “Hij is laat mam, vind je niet?” Zonder verder enige reactie draait zijn moeder haar hoofd dan weer in de oorspronkelijke positie. Alsof ze gerustgesteld is. Haar zoon heeft het ook gemerkt. De natuurlijke orde is even doorbroken, maar het is Wouter niet ontgaan, dus zal het goed komen. Dat is wat Wouter denkt dat zijn moeder denkt. Het lijkt hem logisch. Een betere verklaring voor haar gedrag heeft hij nog niet gevonden.

Op zondagmiddag is Wouter iemand die ertoe doet. En hij voelt zich er goed bij, dat kan hij niet ontkennen. Hij zou graag wat vaker naar zijn moeder gaan.

Reacties

02-06-2011 23:54
Dank Alette,
Interessante suggesties. Pas als er iets ligt zie je hoeveel varianten, herschikkingen en parallelle ontwikkelingen mogelijk zijn. Ik ga er zeker wat mee doen. Alle waardering voor je serieuze inbreng!
02-06-2011 00:35
Hoi Espunt,

Wat een mooi gegeven voor een verhaal! Troosteloos en ontroerend tegelijk.
Soms vind ik dat je iets te veel wilt uitleggen aan mij als lezer. Zie de eerste commentaarvlag. Het maakt mij niet uit waarom moeder zich er niet over uitlaat. Het is al fantastisch/surrealistisch dat ze de hele dag voor het raam zit en dat niemand weet of ze iets ziet.

Voor de rest heb ik nog wat voorstellen voor verandering, maar misschien vind jij het veel te rigoreus hoor dus kijk maar wat je ermee doet.

Je zou kunnen overwegen om van de laatste zin van je verhaal, de eerste zin te maken. Om de hele eerste alinea weg te laten. En om het verhaal te eindigen met de zin: De natuurlijk orde is even doorbroken, maar het is Wouter niet ontgaan, dus zal het goedkomen.

Ik sluit me aan bij Roelof dat het leuk zou zijn als je het contrast tussen de zondagmiddag en Wouters leven als postbesteller meer uitwerkt.


31-05-2011 00:08
Ja, die zakelijke stijl staat me wel aan - hoewel ik 'm zelf niet gebruik. Na nog een aantal keer gelezen te hebben denk ik dat het ook geen obstakel is: Wouter begeeft zich in een redelijk meelijwekkende situatie, dus diepgaande gevoelens hoeft een lezer niet te weten om iets met hem te doen te hebben. En uit die stijl komen wel weer kleine pareltjes als "Een half uur later gaat het gesprek verder" voort.
30-05-2011 23:28
Dank Roelof voor je snelle reactie. Stimulerend. Ik heb inderdaad een wat zakelijke stijl. Ik ben niet zo van de franjes. Maar ik probeer daar wel mee te spelen. Ik neem jouw commentaar uiteraard zeer ter harte. Hoe in een paar woorden toch lading en dubbele lading te leggen, dat vind ik een fantastische uitdaging.
30-05-2011 23:00
Ik vind het geheel wel interessant, maar ergens weet het me niet te grijpen. Misschien is het het narratief wat zo afstandelijk is dat ik verder te weinig van Wouter meemaak om met hem mee te voelen, of iets dergelijks.

Ik zou de laatste zin er niet zo dik bovenop leggen. Misschien eerder het stuk over zijn werk als postbesteller meer uitwerken, zo het contrast tussen dat en zijn bezoekjes te laten zien. Dan kun je de conclusie wel bij de lezer laten.

Voor de rest heb ik het met plezier gelezen, het karakter van Wouter is interessant, ik zou enkel wat meer van hem willen zien - maar dat komt juist omdat het een goed geschreven karakter is.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via