Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

in de stiltecoupé 

Gedicht
profielfoto
12 nov 2017
10 reacties
141 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Door opmerkingen van Desmond en Gerard is deel 3 komen te vervallen. Dit is de (voorlopig) definitieve versie. Nog 1 keer op een rijtje gezet. Hopelijk verveelt het u niet.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
leden
De auteur heeft er voor gekozen om het werk niet aan iedereen te tonen.

Reacties

19-11-2017 19:20
Hoi Roop,

"" ik zei dat het me met de vraag laat zitten wie het gedicht nu uiteindelijk heeft geschreven."

Misschien mis ik je punt. Twee keer citeer ik een zin uit het gedicht van Lucebert, die ik hem zelf laat uitspreken, is het daarmee niet duidelijk genoeg? De aanhalingstekens zeggen toch voldoende? Dan blijft de rest over, wat ik natuurlijk zelf heb geschreven. Wel heb ik twee zinnen uit de context van het gedicht van Lucebert gerukt en voor eigen doeleinden gebruikt. Ik kan goed begrijpen dat je daarover valt.

"Aan het prozagehalte ontkwam ik niet". is dat zo? als je een film op die manier vertelt, wordt het een documentaire."

Nee, dat is niet zo. Natuurlijk kon ik er aan ontkomen. Maar de beelden kwamen zo helder en dwingend binnen, op zo'n directe manier heb ik ze in een gedicht omgezet. Onbewerkt. Vandaar ook dat prozagehalte van deel 1. Deel 2 heb ik meer bewerkt, is poëtischer. Daarom ook die disbalans.

"ik begrijp, waarom je kale, afstandelijke taal wilt gebruiken, maar juist deze vertelling zou gebaat zijn bij meer poëzie en daarmee bedoel ik in dan eerste instantie taal, die boven zichzelf uitstijgt."

Er zijn verschillende manieren om een onderwerp te benaderen. En ik heb voor de meest directe manier gekozen. Bruutheid en banaliteit zijn inherent aan een moord, op dat moment zag ik geen poëtische optie. Dat kan nog komen in een latere bewerking. Daarbij zie ik niet alleen poëzie in de overstijgende taal, maar ook in details. Zoals:
tussen de leuningen 
ziet hij de breekbaarheid 
van haar hals.

""mededogen", dat is ook zoiets. ik zie die noodzaak niet. american psycho of last exit brooklyn, twee verhalen, die me zo even snel te binnen schoten, halen hun vernietigende kracht juist uit de nietsontziende meedogenloosheid."

Het is geen noodzaak, maar mededogen past bij dit gedicht, omdat het hier een moord betreft uit passie. Ik heb getracht om twee "tegengestelde polen" samen te laten komen, omdat ze in bepaalde situaties juist heel goed passen bij elkaar. Zoals ook tederheid bij moord kan passen. Daarin zie ik ook poëzie. Misschien ligt het aan mij, denk ik te veel buiten het kader van de poëzie, terwijl ik mij juist daarop zou moeten richten.

"de tip van tom van rossum vind ik prima om mee te beginnen, ik zou daar nog aan willen toevoegen, dat wat mij betreft de betrokkenheid van de verteller juist moet worden verhoogd, eigenlijk is het verhaal uitstekend geschikt voor een ik-perspectief, maar laat vooral die aannames over noodzaak los."

Roop, bedankt voor de goede raad die ik ga verwerken. Ik verbaas mij over de moeite, welwillendheid en scherpte van je reacties. Zoveel moeite voor een onvolmaakt gedicht. Maar daarvoor is een werkplaats.

 








19-11-2017 15:42
hoi e.j.a.,

"Lucebert is er niet "met de haren bijgesleept"". dat schrijf ik dan ook niet, dus dat kan je moeilijk citeren. ik zei dat het me met de vraag laat zitten wie het gedicht nu uiteindelijk heeft geschreven.

ik heb geen vorige versies gelezen, maar

"Ik heb me blind gestaard op dit gedicht", dat merk je aan alles. je hebt dan ook nogal wat aannames over noodzakelijkheden, dan kun je niet anders dan klem komen te zitten, bijv.

"Aan het prozagehalte ontkwam ik niet". is dat zo? als je een film op die manier vertelt, wordt het een documentaire.

"mededogen", dat is ook zoiets. ik zie die noodzaak niet. american psycho of last exit brooklyn, twee verhalen, die me zo even snel te binnen schoten, halen hun vernietigende kracht juist uit de nietsontziende meedogenloosheid.

de tip van tom van rossum vind ik prima om mee te beginnen, ik zou daar nog aan willen toevoegen, dat wat mij betreft de betrokkenheid van de verteller juist moet worden verhoogd, eigenlijk is het verhaal uitstekend geschikt voor een ik-perspectief, maar laat vooral die aannames over noodzaak los.
19-11-2017 11:12
Beste Tom, deze gespletenheid wil ik juist kenbaar maken, maar misschien ben ik daarin te pretentieus en zorgt dat inderdaad voor verwarring. Zoals ik al aangaf: ik ga er nog weleens mee aan het werk. Momenteel ben ik verdeeld, zoals zo vaak (heb ik talloze koppen op mijn romp), maar ben niet ontevreden over het gedicht. Dank voor de reactie.
18-11-2017 23:08
Beste Erik,
Het verwarrende is volgens mij de meervoudige ‘persoonlijkheid’ van het gedicht. Lucebert en de h.p. onder een en hetzelfde schedeldak leidt tot gespletenheid. Inmiddels besmet op jou, de dichter zelf! Je zit vast als Siamese tweeling (met twee hoofden).
Tip: haal Lucebert als drijfveer uit je gedicht maar citeer hem wel aan het eind.
18-11-2017 18:09
Beste Majke,

Deze versie blijft vooralsnog behouden. Ik twijfel of ik het ooit op een "betere manier" (meer poëtisch of compacter), kan verwoorden, al zal ik niet nalaten om een poging te wagen. Ik heb je overweging deels overgenomen. Nogmaals dank.
18-11-2017 16:54
Beste Roop,
jouw punten van kritiek begrijp ik heel goed. Ik sta vaak met een dubbel gevoel tegenover mijn schrijfsels, dat is bij dit gedicht meer dan ooit het geval. Lucebert is er niet "met de haren bijgesleept", het is een inspiratie geweest, een verbinding die voor mij niet geforceerd aanvoelde, maar eerder in elkaar overvloeide. De geest van Lucebert leeft voort in het (verwarde) brein van het personage. Het beeld van Lucebert wordt als gids gezien. Het is een portret van een ziel in nood, een die spoken ziet. Het "opvoeren van Lucebert" heeft dus een evidente functie. Natuurlijk heb ik daar mijn twijfels bij, wat ik bij een vorige versie reeds toegaf, maar dat heeft mij niet tegengehouden (zie in mijn archief: "in de stiltecoupe: zie ook de reactie van Jan P. Meijers die ook een punt heeft, en mijn verdediging daarop). Aan het prozagehalte ontkwam ik niet: ik denk dat het past bij de beschrijving van de moord. Ik koos voor een camerastand die de beelden glashelder, maar niet zonder mededogen, weergaven. Inderdaad, een sterk prozagehalte, al laat ik in details de duivel zien, wat voor mij ook poëzie is. Als jij vindt dat dit gedeelte weinig overstijgende kracht heeft, moet ik je daarin gelijk geven. Echter denk ik dat het gedicht na de moord poëtischer word, in de zin van dat het boven de observatie uitstijgt.

Momenteel ben ik niet instaat om er meer van te maken, of minder, of wat dan ook. Ik heb me blind gestaard op dit gedicht: nu moet het rusten. In de toekomst zal ik het gedicht onder de loep nemen, met in het achterhoofd jouw kritiekpunten, die ik van waarde vind. Misschien dat er iets beters uit voortvloeit. In zoverre kan ik er dus zeker wat mee. Nogmaals dank voor de moeite.
14-11-2017 20:29
Roop en Majkeuh, door omstandigheden (griep) kan ik even niet uitgebreid reageren. Zowel de kritiek van Roop (welkom terug!) als het compliment van Majkeuh waardeer ik zeer.
14-11-2017 17:06
laat me even nuanceren:
1. het gebruik van lucebert stoort me, omdat het me met de vraag laat zitten, wie het gedicht nu uiteindelijk schreef.
2. mijn bezwaren van gisteren blijven recht overeind, ook en misschien wel juist na lezing van de gebroken lans van najkeuh. ik vind dat de keuze van te veel eendimensionale" eenvoud en vlakte hier leidt tot een ernstig gebrek aan sfeer, waarin de aanwezige poëzie verzuipt. die poëzie (het door mij aangehaalde stiltebeeld) is overigens ook in eenvoudige en schijnbaar vlakke taal gehouden, dus het een sluit het ander niet uit.

* eendimensionaal als in zonder gelaagdheid: het is, wat er staat.
13-11-2017 20:14
Als liefhebber en toepasser van simpel taalgebruik in gedichten wil ik het graag opnemen voor deze versie. Ik heb er geen moeite mee, het neemt me mee, het is is mooi en ik denk: '....oeh' tijdens het lezen.

Alleen een paar (volgorde) suggesties voor het laatste deel, gaat om persoonlijke voorkeur, maar ter overweging:


bij de volgende halte

roept Lucebert:

"nog is onzeker wat er was"

rustig

wordt hij meegenomen



op het perron

gaat zij hem voorbij

de nek gebogen

het gezicht naar de grond



de afdruk

van haar lippen

nog op het glas.


Succes,

Majke
13-11-2017 17:57
mijn voornaamste klachten tegen dit gedicht, dat ik als veelbelovende aanzet ervaar, zijn het prozagehalte, het gebruik van de regels van lucebert en gevoelde moeilijkheden met de vorm. ik denk dat heet veel compacter moet, zodat bijv. een fraaie en veelzeggende observatie als "de stilte tussen hem|en haar is een overgang| waarvoor hij stilstaat" beter tot zijn recht kan komen. dat compacter maken zou ook een gunstige invloed op de logica van de vertelling kunnen hebben, het geheel is nu springerig en lastig te volgen.

ik begrijp, waarom je kale, afstandelijke taal wilt gebruiken, maar juist deze vertelling zou gebaat zijn bij meer poëzie en daarmee bedoel ik in dan eerste instantie taal, die boven zichzelf uitstijgt.

thematisch spreekt het me zeer aan, maar het moet m.i. op een andere manier worden uitgewerkt. ik hoop dat je er wat mee kunt.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via