Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

De solipsist, of hoe mijn mijn mijn mijn werd

Kort verhaal
profielfoto
06 jul 2012
1 reactie
756 keer gelezen
3
Toelichting van de auteur bij deze versie:
(work in progress, feedback is meer dan welkom!)

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen



Lichtflits. Het diafragma verdrinkt, de lens focust. Begin.

Het was herfst, maar dat was het al enige tijd. Het was laat, maar voor mij was het altijd laat. Nooit té laat, want als niets ons rest dan tijd alleen, valt er niets meer te verliezen.

Ik was op wandel, voor het eerst sinds lang. Zo'n zonderlinge tocht zonder reden of noodzaak die een mens mens houdt. Van ijzel was er nog geen sprake, maar koning winter stond klaarblijk'lijk voor de deur. Ik trok mijn kraag op. Her en der kreffelde een woudwezen voorbij, naargeestig op zoek naar noten en de laatste braambes.

Er galmde een zekere stilte door het woud - een zalf voor de zonderlinge ziel.

Het aarden pad dat mijn voeten torste was een rivier van bronzen blaad'ren, spinnerag en schaduwzang. Ze kronkelde loom achter me aan, een dampende stroom geel en rood vol heimelijk leven, al dan niet buitenaards. Ik ademde wolkjes, dronk lucht met diepe teugen. Ze was zwanger van kamperfoelie en novembergeur.
    Is er iets frêler dan novembergeur?
Mijn vleugels trilden van stiekem genot.
Een zacht lied klonk. Flardenwaas. Mijn gedachten waren bevangen door mistvlagen van stof en licht, die zich door het woud strekten als de adem van god.
Gedachten.
    Wat zijn gedachten meer, dan brieven aan mezelf?
Ik ben een monoloog.
Ik ben een woord.
Ik ben een klucht.
Ik ben een bijbel.
Gedachten.
    Gevangene, of cipier?
Het licht breekt in mijn visbokaal.
Kleuren ebben langs de muur. Het is vredig. Boeken, bedolven onder een dikke laag stof. Lege kaders en versnipperde foto's. In de hoek staat een schommelstoel.
    Misschien moet ik eens opruimen.
Ik is een woord.
    Nee, weg hier!
    Het doet er niet toe.
    Ik bedenk, dus ik sta.
Daar. Ik sta op de lemen bodem van de lucht. Het woud lonkt.
Ik zet een stap, de zoveelste. Stap x. Stap ontelbaar. Even suis ik door het ijle, en laat dan mijn voet vallen op de blaad'ren zee, oneindig rood en amberkleurig. Als rimpels in het water waaien ze op, knisperend en ritselend. Bladeren – de vergeten kinderen van het ruivende woud. Zonder meer vertrappeld onder mijn versleten zool. Mijn tenen proeven aarde.
Een klik.
Ik bevries.
Een metalen klank galmt venijnig tussen de bomen. Beelden van brand en oorlog flitsen voor mijn ogen. Er schreeuwt iets.
    Nee.
    Die klik.
    Een mijn?

Reacties

09-07-2012 13:21
Ik hou wel van een pöetisch kortverhaal maar hier mis ik enkele dingen - ik zou bijvoorbeeld graag één zin lezen die een thema verraadt. Waarrond je dan als lezer een bepaalde samenhang kan fantaseren. Samenhang met andere mensen. Hoe staat je "ik" figuur tegenover een bepaald gegeven? Uitdrukkingen als "koning winter" zijn wat cliché.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via