Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Gebruik onderstaande knoppen voor de redactiefuncties.

'Reageer' is voor algemene reactie op het werk.

Klik met de muis op een woord in de laatste versie van de tekst om commentaar over dat deel van de tekst toe te voegen.

Alle commentaarvlaggen kunnen getoond en verborgen worden.

Reageer
Toon commentaarvlaggen

De paardenbloem

Kort verhaal
profielfoto
12 jan 2017
8 reacties
347 keer gelezen
4.5
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Vandaag zag ik een lief meisje. Ze had een uitgebloeide paardenbloem geplukt van tussen de straatstenen. Ze blies en de pluisjes zweefden weg op de wind. Ze gingen hoger, steeds hoger, tot ik ze niet meer zag. Het meisje lachte naar me. Naar mij.

Mijn hoofd ging opzij en ik staarde in de zon, wat pijn deed zodat ik mijn ogen dichtkneep. Mijn rug ging hol staan. Mijn voeten verkrampten tot apenklauwen.
Zo bleef ik zitten. Het deed pijn. Mijn hesje zat zo strak over mijn schouders. Ik bewoog mijn arm van links naar rechts, maar vond geen houvast. Papa, waar is papa. Ik kreunde.
Dat was vanmiddag. Het meisje heb ik niet meer gezien.
Papa tilt mijn benen op en schuift mijn nacht-luier onder mijn billen. Mijn hoofd ligt opzij. Ik kijk naar hem in de spiegel die aan de kledingkast hangt.Ik hou van papa. Hij krijgt het bandje van de luier niet los. Ik moet lachen om die dommerd, maar daardoor schiet mijn hoofd naar achteren over het verschoonkussen en plas ik. De warme plas loopt over mijn benen. Het is een fijn gevoel. Net douchen.
"Amber, alsjeblieft!" schreeuwt papa.
Ik voel het bed inzakken. Hij komt naast me liggen en trekt mijn hoofd naar voren. Ik staar in zijn ogen. Hij heeft zwarte randen om zijn ogen. Hij ruikt naar biertjes en naar rook. Het stinkt. Waarom zijn zijn ogen zo rood.
"Waarom deed je dat nou, liefje?"
Ik lach naar hem en kreun. Ik wil zijn hand pakken, maar mijn arm gaat naar mijn been.
Hij kijkt daarnaar en fronst. "Wat wil je met je hand? Heb je ergens pijn?"
Ik lach. "Hng" en doe nog meer mijn best zijn hand te pakken, maar mijn arm gaat nu helemaal naar mijn billen en mijn rug kromt weer naar achteren.
"Schatje toch," zucht hij. Ik voel het bed bewegen.
Ik staar naar de gele muur. Het touwtje van het licht hangt er tegenaan. Hopelijk zwiept papa het nog eens heen en weer vanavond. Dan moet ik altijd zo lachen. Hij doet ook altijd zo gek.
Buiten op straat schreeuwen mannen en er blaft een hondje. Ik staar naar het licht dat golft over de gele muur omdat het gordijn beweegt. Ik adem de geur van billendoekjes in. Papa klunst met mijn luier.
Hoe oud was dat meisje met de paardenbloem? Ik ben al vijf. Ik ben net jarig geweest. Dat was in het ziekenhuis. Dat was. In het ziekenhuis.
Ik adem langzaam in en uit. Schaduwen glijden over de muur. Soms zegt papa als hij tegen andere mensen praat, dat ik dingen niet mag horen. Dan gaat hij in een rare taal praten. Engels zegt Simon dat het is. Dat vind ik gemeen. Mijn papa is stout. Mijn rug kromt nog verder naar achteren en mijn benen kruisen over elkaar heen terwijl papa de luier ertussendoor probeert te krijgen.
"Amber, help nou een keer mee, godverdomme!"
Mijn rug staat nu helemaal krom. Het doet pijn, mijn hoofd ligt schuin van het verschoonkussen en ik kijk op de kop naar het nachtkastje waar de pomp al op staat. Er hangt een witte druppel aan het slangetje. Papa trekt nu nog harder aan de luier tot hij hem eidelijk tussen mijn benen door krijgt.
De druppel valt van het slangetje. Ik moet lachen, want hij valt eigenlijk omhoog.
"Wat lach je nou weer apekop?" Papa trekt mijn hoofd recht. Er staan zweetdruppels op zijn voorhoofd. Zijn gezicht is roze. Zijn baard is zo lang en dik. Ik wil voelen hoe het kriebelt aan mijn hand, maar mijn arm schiet weer alle kanten op.
"Ok Amber, luister is, ik ga nu je gaasje verzorgen, dan Nexium maken en tanden poetsen, ok?"
Ik lach en kreun. Hij is mijn lieve papa. Heeft dat meisje ook een papa? Sommige kinderen niet. Ze was zo mooi in het zonlicht. Ze had een wit jurkje aan met hondjes erop. Haar blonde haar was in de mooiste vlecht gevlochten die ik ooit gezien heb.
Toen we naar binnen reden, zag ik haar op het klimrek klimmen. Haar jurkje flapperde. Ze stond al op de bovenste sport. Ik wilde blijven kijken, maar mijn hoofd schoot weer in een kramp en ik kermde.
Misschien kan ik haar nog eens zien. Woont ze hier in de buurt? Hoe zou het zijn als ze mijn hand vasthoudt? Wat zal ik tegen haar zeggen. Misschien kunnen we samen over het plein rennen. Ik weet niet wanneer ik ga leren lopen.
Papa knipt het gaasje op mijn buik los. "Nu wordt het koud he schatje." Heel mijn lichaam krimpt samen; hij maakt de sondeopening schoon. Het duurt gelukkig niet lang.
De mannen op straat schreeuwen nog steeds. Wij wonen in een grote stad. Bij opa en oma schreeuwen nooit mannen op straat.
"Stelletje idioten." Papa drukt de sonde mijn buik in en draait hem rond in mijn maag. Dompelen noemt hij dat. Ik voel de melk naar mij keel stijgen en staar stijf naar de kledingkast.
"Rustig maar, tis al klaar, nu nog een nieuw gaasje erop."
Papa's zwarte T-shirt hangt scheef uit de kast. Waarom ruimt hij dat niet beter op? Hij is zo'n oen. Oeleboelestoelewapper zegt Simon altijd. Hij is een oeleboelestoelewapper.
Misschien wil het meisje wel eens hier spelen met mij. Dan laat ik haar mijn paard zien en mijn bed. Iedereen zegt altijd dat ik van paarden hou. Dan moet ik lachen. Maar ik snap niet goed waarom ze dat zeggen. Maar ik lach wel.
Ik keek naar de pluisjes die zweefden door de lucht. Ze vonkten in het zonlicht en ze gleden langs het huis van Marjan, langs haar donkere deur en zelfs naar het balkon waar Mara eens stond. Het meisje schaterde en juichde en ik was zo gelukkig. Ik kan wel huilen.
Papa tilt mij op. Hij kreunt erbij. Mijn hoofd hangt over zijn sterke arm. "Wat heb jij toch lang haar!" Iedereen vindt mijn haar mooi. Linapina zegt dat ook altijd en Fien ook. Ze willen het kammen en borstelen en vlechten en dan zeggen ze prinsesje tegen me.
Ik hoor hoe hij de voeding aansluit. De pomp piept: twee keer. Dan begint hij te lopen. Het maakt een zacht schrapend geluid alsof er een beest door dode bladeren loopt. De melk druipt koud mijn buik in. Ik staar naar de gele muur. Hopelijk komt papa nog even bij me liggen. Gaat het meisje nu ook slapen? Misschien kunnen we samen dansen. Als ik nou leer dansen dan kan ik het haar ook leren. Misschien kunnen we vriendinnen worden. Voor altijd en altijd. Misschien kunnen we samen zweven door de lucht, net als de pluisjes van de paardenbloem.

Reacties

09-02-2017 15:18
Hoi EJA, excuses voor mijn late reactie. Heel erg bedankt voor je commentaar! Ik ben er erg blij mee :)
-- Daan
05-02-2017 17:01
Tegenover deze naïviteit staat de werkelijkheid die subtiel (in treffende bewoording) door het verhaal verweven is. De onwetendheid van het kind geeft een lichte (zelfs humoristische) toon aan de zwaarte. Ja, knap werk.
05-02-2017 13:29
Mooi hoe je de lezer in een kinderwereld weet te trekken met geheel eigen regels: Het heeft een poëtische naïviteit.
14-01-2017 23:13
Intiem verhaal.
14-01-2017 13:02
Wauw! Dankjewel!
14-01-2017 12:55
De slordigheidjes maken dat mijn oog struikelt en dat vind ik zonde van het verhaal. Ik heb er een paar vlaggetjes aan toegevoegd, maar er zit nog meer een. Hardop lezen!!!
13-01-2017 12:22
Dank je wel, Jan, ja je hebt gelijk met je commentaren. Ik ga ermee aan de slag :)
12-01-2017 22:09
Daan Kogelmans,
Goed verhaal, ingetogen geschreven in een heldere stijl.
Paar slordigheidjes, zie vlaggen.

groet,
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via