Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Gebruik onderstaande knoppen voor de redactiefuncties.

'Reageer' is voor algemene reactie op het werk.

Klik met de muis op een woord in de laatste versie van de tekst om commentaar over dat deel van de tekst toe te voegen.

Alle commentaarvlaggen kunnen getoond en verborgen worden.

Reageer
Toon commentaarvlaggen

De boodschap

Vieze liedjes
profielfoto
20 nov 2017
9 reacties
361 keer gelezen
4
Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Ik heb niet gepoept. Dat was wel de bedoeling. Maar bedoelingen hoeven niet per se te leiden tot de beoogde resultaten. Een kartonnen huls op de wc-rolhouder vertelt mij onomwonden dat wat ik nodig heb niet binnen handbereik is. Dat mijn billen hier niet blij van worden is duidelijk. Ze beginnen ook een beetje te prikken. Mijn billen slapen. Ik plaats mijn handen een voor een onder mijn bovenbenen en voel een diepe groef in mijn vel, de afdruk van de toiletbril. My mind is telling me no, but my body, my body is telling me yes. Ik zit hier al een tijdje. Geen idee hoelang. Nu pas neem ik de omgeving echt in me op. Grappig hoe vaak je in een ruimte bent zonder dat te doen. De linkerkant van het wasbakje laat bijna los. Het grijzige voegsel lijkt het te hebben opgegeven en laat de scheuren hun gang gaan. In het mandje onder de wasbak liggen magazines, opgerold, in hun bekende kreukelige vorm, dat wat papier doet als het met water geflirt heeft. Hun aanwezigheid hier heeft een doel. Toch heb ik ze niet een keer ingekeken. Te druk, iphone, dingen. Zelfs in het kleine kamertje. Het handdoekje aan de roestige spijker lijkt grijs. Hoort het wit te zijn? Ik staar voor me uit. Ik focus en mijn blik botst op de muur. Ik besluit weer te staren. Dat is het mooie van staren. Het gebrek aan scherpte creëert de illusie van oneindig kunnen zien. Ik kijk door de muur heen. Ik sta versteld van mijn talent om over onzin na te denken op d-day.

Hij is al lang thuis. Hij denkt dat ik er niet ben. Ik hoor hem dingen doen. Het geluid van rinkelende sleutels gedempt door de bank waar ze op vallen. Zijn schoenen trapt hij uit in het gangetje waarna hij direct naar de keuken loopt. Hij heeft een langzame tred voor een jongen van zesentwintig. Hij loopt langs mij, zonder het te weten. Hij gooit zijn jas in een hoek en trekt de koelkast open. Ik zie de inhoud van de koelkast voor me en weet dat het enige drinkbare wat we in huis hebben een fles spa rood is, waar de prik uit is verdwenen. Zijn grote hand waarop de aderen zichtbaar zijn trekt de fles uit de deur, met diezelfde hand draait hij zoals altijd de dop van de fles, die daarna, ook zoals altijd, bijna uit zijn hand valt waardoor links toch nog te hulp moet schieten. De lange lok die voor zijn ogen valt schudt hij nonchalant weg en dan volgt de eerste zucht. Bij het dichtdoen van de koelkast de tweede. Alsof zelfs de scharnieren het op hem gemunt hebben. Baby I don’t want to hurt nobody. Ik hoor hem slokken nemen. Een gesprek dat ik jaren geleden had met mijn leraar Nederlands glijdt herhaaldelijk mijn gedachten binnen. Over de liefde. Hij zei in dat gesprek: “Weet je wat gek is, vaak knap je af op datgene van je partner wat je eerst aantrekkelijk aan hem of haar vond. Dat had ik bij een vriendje dat ik zo ontzettend sociaal vond. Totdat ik gek werd van al zijn slappe geouwehoer met wildvreemden.” Ik twijfelde toen hij dat zei, ik twijfelde aan het bestaan van patronen in de roerige bedoening die liefde heet. Nu kan ik niet stoppen met aan dat gesprek denken. 

But there is something that I must confess, to you. Zo direct zal ik dit kleine kamertje moeten verlaten. Samen met mijn on-afgeveegde billen en een shitload aan schuldgevoel. Op mijn rug vijf jaar geschiedenis en onder mijn arm een denkbeeldig pakje peuken voor de schrik. Ik zal de deur openen en naar de woonkamer lopen. Ik zal hem zien liggen op de bank met zijn hand in zijn broek, gewoon omdat het lekker is, niks seksueels. Hij zal schrikken. “Was je de hele tijd thuis?” Zal hij verbaast zeggen. Ik zal met de deur in huis vallen en vertellen wat er is.

“Jes, ik moet je wat zeggen.”

“Wat is er dan, zat je al de hele tijd op de wc?”

Ik zal de richtlijnen volgen, de regels van het slecht-nieuwsgesprek handhaven. Direct de klap uitdelen.

“Ik wil niet met je verder.”

Ik zal die stilte laten vallen, de emotie vrije baan geven, zijn tranen opvangen en zijn zuchten een podium geven. Ik zal gaan zitten en hem de ruimte geven om over mij heen te kotsen, om me vervolgens in de armen te nemen en aan mijn voeten te gaan liggen. Ik zal hem aankijken als hij me nee-schuddend vraagt of we niet nog wat kunnen proberen en bewonderend kijken naar de twee lijsten die hij uitgerekend vanmiddag na maanden gezeik heeft opgehangen. Ik zal hem toestaan mij in zijn wanhoop nog een keer te laten nemen, en hem alles uit de kast zien halen en verbaasd staan dat hij mij na een jaar dan toch een weer een orgasme geeft. Ik zal de grotere persoon zijn door zelf een aantal dagen bij een vriendin te gaan slapen en hem de kans geven alles te laten bezinken. Ik zal zijn hart breken, maar niet verbrijzelen, meer als een glas wat uit je handen valt, je denkt dat het nog heel is en een tijdje later zie je de barst zitten. Maar dan is het allang weer in gebruik. Je moet alleen voorzichtig zijn dat je je mond niet plaatst op het scherpe randje. Beschadigd. Niet gebroken. 

Ik druppel uit en trek mijn broek omhoog. Soms hebben we toch niet nodig wat we nodig denken te hebben. Ik open de deur. We botsen bijna in het kleine gangetje. “He, was je hier al de hele tijd?”

 “Ja…” zeg ik.

“Hoorde je me niet thuiskomen dan? Ik wilde je net appen. Zat je te bouten ofzo?” gaat hij verder met een lachje.

“Jes, ik moet je..”

“Wacht, kom eens kijken!”

Hij trekt me mee naar de woonkamer. I don’t see nothing wrong, with a little bump and grind. Ons nummer staat nog steeds op repeat.

“Ik heb je lijsten opgehangen schatje!”. Ik breek in duizend stukjes.

 

Reacties

22-11-2017 11:39
Laura,
zie wat vlaggetjes.
22-11-2017 11:38
Laura,
Originele invulling. De uitvoering mag wat strakker, houd het zo naturel mogelijk bij de ik en schrap de schrijversduiding.

groet,
22-11-2017 10:43
Mooi gedaan Laura. De laatste zin vind ik bijzonder geslaagd en ja wat een goede titel.
22-11-2017 09:39
Door de reactie van Femmy, die ik op de homepage zag, ben ik toch maar gaan lezen. Eerder was ik na een halve eerste alinea gestopt. Ik ergerde me, net zoals al die tv-reclames die zich op de wc afspelen me irriteren. Mijn laatste taboe? Waarschijnlijk zegt het meer over mij dan over jou.

Maar goed. Jammer dus ... dat begin. Want je verhaal deugt.
21-11-2017 14:07
Mooi geschreven Laura.
21-11-2017 11:20
Het fantaseren over het 'uitmaken' van de hp vind ik heel mooi (o.a. het beeld met het glas). Het einde overtuigt mij niet, begrijp niet waarom ze blijft, zal wel aan mij liggen. Het begin, met dat poepen, voelt voor mij als effectbejag. Bovendien zie ik het probleem niet, de hp kan toch gewoon een stuk uit een tijdschrift scheuren.
21-11-2017 09:52
Dank voor het mooie compliment Tom. Erg goed om te horen, zeker omdat ik aan die franje gewerkt heb ;)
En Gerard, inderdaad, dit moest onder Vieze Liedjes komen, aangepast!
21-11-2017 09:44
Laura,

dit staat onde het kopje gedich, het is echr een verhaal toch?

Zie vlaggetje.
21-11-2017 00:09
Mooi, subtiel verteld op een directe manier zonder franje. Zeer geslaagde titel.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via