Een leeg leven met een leeg einde, beschreven in een bijna ouderwets aandoend bedaard tempo. Je hebt een heel eigen stijl van schrijven die wel een bepaalde sfeer oproept, maar naar mijn smaak soms wat te omslachtig of gewild is.
Het verhaal zelf biedt voldoende interessante details, een originele hoofdpersoon en goede observaties om de lezer mee te nemen tot aan het einde, maar ik vond het slot toch een domper. Kun je de afloop al eerder voorbereiden? Misschien openen met het moment dat hij valt of in de sneeuw ligt en van daaruit terugblikken?