Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Reageren

Reageren en commentaar geven op dit literair werk? Favoriet maken of alle commentaren, reacties en wijzigingen automatisch volgen?

Log dan in.
Zien welk commentaar al gegeven is? Klik dan op 'Toon commentaarvlaggen'

Toon commentaarvlaggen

Afrekening

Kort verhaal
profielfoto
12 nov 2017
4 reacties
123 keer gelezen
0
Toelichting van de auteur bij deze versie:
Dit korte verhaal is een vervolg op Bekentenis. Zes maanden na het overlijden van Felix is Charles op het strand waar hij een jonge dame ontmoet. Hij ziet in haar een nieuw meesterwerk maar het loopt allemaal anders dan hij heeft gepland.

Copyrightkeuze:
Volledig copyright

Werk is leesbaar voor:
iedereen

Zes maanden later...

 

 

 

 

 

Charles parkeerde zijn auto op het grote terrein dat er op dat tijdstip verlaten bij lag. Er stond een harde wind die het zand omhoog joeg. Als hij hier zou blijven staan was hij binnen een paar seconden gezandstraald. Hij trok zijn jas strakker om zich heen en verwisselde zijn schoenen met een paar hoge laarzen. Vervolgens liep hij tegen de wind in naar de houten vlonder waar de trap begon die hem de duinen op leidde en uiteindelijk naar het strand. Met deze tegenwind kostte het hem zeker drie kwartier om dat te bereiken. Charles genoot van de natuurkrachten die vrij spel hadden op deze verlaten plek. Hij vergeleek zichzelf ook met een natuurkracht. Gevaarlijk, onvoorspelbaar en niet te stoppen. Hij had zijn haar laten groeien nadat zijn vrouw had gezegd dat hij daardoor knapper werd. Daarmee was zijn ijdelheid gestreeld en eerlijk gezegd vond hij dat ze gelijk had. Ondanks zijn leeftijd stond het hem goed. De harde wind joeg hem de tranen in zijn ogen en hij had moeite om zijn lange haren voor zijn ogen weg te houden. Na een half uur was hij op de top van de duinen en in de nu snel vallende schemering hoorde hij al het geruis van de branding. De wind trok aan zijn jas en half lopend,half struikelend liep hij over het rulle zand naar beneden, de woeste zee tegemoet.

Na een halsbrekende tocht van meer dan een half uur was hij eindelijk op het strand, Het was nu helemaal donker en Charles liep zo ver het water in totdat de kolkende zee hem bijna omver trok. Op dat ogenblik dacht hij iets te horen. Verbaasd keek hij om en zag een vrouw staan met naast haar een grote labrador. 'Wat een storm , he.'

Charles deed een paar stappen terug en boog zijn hoofd naar haar toe. 'Ik versta je niet door de harde wind,'schreeuwde hij. Ze lachte en streek haar lange blonde haren uit haar gezicht,Ze droeg een lange groene parka jas met een bontkraag. Aan haar voeten droeg ze lange bruine laarzen met bont afgezet. Charles schatte haar ongeveer twintig jaar en hoewel ze niet echt knap was had ze toch een bepaalde aantrekkingskracht.'Kom je hier vaker,'riep Charles in haar oor.'Ik laat Rex hier regelmatig uit,'antwoordde ze.' Hij kan hier lekker ravotten en ik kan lekker uitwaaien.'Charles hart ging sneller bonzen . Een nieuwe verovering, ze werd hem zo in de schoot geworpen. 'Ben je alleen?.

'Niet echt, ik heb Rex bij me'

Ja,'zei hij lachend, 'Laten we Rex niet vergeten.'Ze boog zich naar de hond toe en maakte de riem los van de halsband. Gelijk schoot Rex er als een speer vandoor en stortte zich luid blaffend in de branding.Charles deed een paar stappen dichterbij. 'Ben je niet bang dat hij wordt meegetrokken door de stroming,'riep hij. Ze schudde haar hoofd.'Rex weet precies hoe ver hij het water in kan.'Hij keek haar van opzij met samen geknepen ogen aan en het leek alsof de tijd even stil stond. Het gebulder van de wind werd naar de achtergrond verdrongen.Charles kon zich met moeite in bedwang houden als hij dacht aan wat voor dingen hij met haar kon doen. Maar dit was niet het goede moment. Hij moest geduldig zijn.

Rex kwam terug rennen, zijn tong hing uit zijn bek en hij schudde zich droog. Enthousiast blaffend sprong hij tegen haar op en door zijn gewicht viel ze bijna om. Charles haastte zich om haar op te vangen en lachend hield hij haar overeind.'Daar was ik net op tijd.'Ze lachte een witte rij tanden bloot en keek hem met sprankelende ogen aan. Charles voelde zich week worden in zijn maag. Ze bukte zich en maakte de riem weer vast aan zijn halsband.'Kom Rex,'riep ze.' We gaan weer naar huis.' Charles dacht koortsachtig na. 'Leuk je ontmoet te hebben,'riep hij en stak zijn hand toe.' Misschien kunnen we elkaar in de toekomst nog eens ontmoeten.' Haar ogen lichtte op. Ze knikte en drukte zijn hand.' Ja, leuk. Mijn naam is trouwens Nancy.' Ze draaide zich half om en wees in de duisternis. Charles volgde haar wijzende vinger en zag in de verte licht branden.' Daar woon ik, in één van de strandhuizen. Nr.26.' Rex rukte aan zijn riem en met een gilletje werd ze meegetrokken.'Ik moet gaan. Doei.' Charles liet zijn adem ontsnappen en ontspande zich. Hij wist waar hij moest zijn. Er stonden er ongeveer tien op een rij, helemaal zeker wist hij dat niet. In de zomer waren ze erg in trek maar in de winter waren er ook sommige bewoond. Die waren goed geïsoleerd en voorzien van alle noodzakelijke luxe. Hij keek haar na totdat ze door de duisternis was opgeslokt. Heel in de verte drong het geblaf van Rex nog tot hem door. Charles keek op zijn horloge.Half acht. Hij kon nog makkelijk anderhalf uur wegblijven voordat zijn vrouw lastige vragen ging stellen. Charles besefte dat hij niet gelijk achter haar aan kon. Hij had het een en ander nodig en gelukkig lag dat achter in de auto. Charles prees zichzelf voor zijn vooruitziende blik. Opgewonden en met zijn hoofd vol plannen rende hij bijna terug naar de parkeerplaats. Deze avond kon voor hem toch nog heel anders uitpakken dan hij had verwacht.

 

Nancy had eerst Rex zijn etensbak volgegooid toen ze terug waren van de wandeling. Ze zuchtte en dacht aan weer een lange eenzame avond met alleen Rex als gezelschap. Nancy had niet echt gekozen voor dit leven. Nadat haar vriend met de noorderzon was vertrokken en zij zelf achterbleef met de schulden had ze besloten onder te duiken. Haar ouders hadden dit huisje al jaren in hun bezit en vonden het prima dat Nancy er haar intrek nam. Af en toe kwamen ze langs en namen dan spullen mee waar ze om had gevraagd. Maar ze waren pas drie dagen geleden geweest. Haar kasten stonden vol en de koelkast was vol. Het werd dus weer een avond televisie kijken. Rex kwam binnen, klom op de bank en viel gelijk in slaap.

Nancy glimlachte en besloot eerst een lekkere hete douche te pakken. Ze liep naar de badkamer en kleedde zich uit. Voor de spiegel ontwierp ze zich zelf aan een snelle onderzoekende blik. Ze vond zichzelf iets te mager en haar borsten hadden wel iets groter gemogen maar verder was ze tevreden met zichzelf. Ze sloeg het douchegordijn opzij en opende de warme kraan. Binnen een paar minuten stroomde het water over haar gezicht en begon ze haar lange haren met shampoo in te masseren. Vervolgens nam ze een spons en begon haar lichaam met badschuim in te smeren. Ze hield haar gezicht onder de douche en spoelde zichzelf af. Druipend draaide ze de kraan dicht en wrong haar haar uit. Opeens stokte haar adem. Het leek alsof ze iets had gehoord boven het gebulder van de wind uit. Ze luisterde ingespannen maar het was stil in huis. Ze dwong zichzelf te ontspannen. Niks aan de hand. Bovendien was Rex er ook nog. Ze greep de handdoek van het rek en begon zich af te drogen.

Ze liep uit de badkamer naakt naar de huiskamer toen ze hijgend bleef stil staan. Er was iemand in huis. Het leek alsof er een deur of raam openstond want ze voelde de trek van de harde wind. Toen plooide een glimlach haar lippen en ze draaide zich langzaam om. Achter haar stond Charles.'Luister Nancy,' zei hij met een ijzige kalmte in zijn stem.' Ik kan nog geen afscheid van je nemen,snap je. Jij word mijn nieuwe meesterwerk.'Hij stapte naar voren. Nancy zag het touw bungelen in zijn hand en de tas naast hem op de grond. Onbewogen staarde ze hem aan. Verbeelde hij het zich nu of zag hij iets van spot in haar ogen. Charles aarzelde. Er was iets wat niet klopte. Ze reageerde heel anders dan hij had verwacht. Onzeker over de situatie deed hij een stap terug en keek om zich heen. Rex die had liggen slapen op de bank was wakker geworden en keek hem onbewogen aan. 'We hadden je al verwacht, Charles.' De kalmte in haar stem deed hem verstijven. Het bloed trok weg uit zijn gezicht. Hij kon zich niet herinneren dat hij Nancy had verteld hoe hij heette. Hij ging met zijn tong over zijn lippen. Wat was er verdomme aan de hand. Nancy hield haar hoofd een beetje scheef en keek hem strak aan.

'Doe ik je niet aan iemand denken,Charles. Heel lang geleden.'Charles zijn ogen sperden zich open en zijn lippen trilden.'Mijn God,'stamelde hij.'Dat kan niet. Dat is onmogelijk.' Hier is geen God,'zei Nancy. Haar woorden bleven hangen in de lucht. Plotseling veranderde haar gezicht. Haar blonde haren vielen uit en haar neus verdween en liet een gapend donker gat achter. Stukken rottend vlees vielen op de grond en onthulden een donker skelet. Ogen als twee stukjes zwart grind staarden hem spottend aan en toen ze lachte werd een zwarte tandenrij zichtbaar.

Verbijsterd probeerde Charles te gillen maar er kwam niets over zijn lippen. Zijn hersens konden het nauwelijks bevatten toen hij zag hoe Rex langzaam maar zeker begon te transformeren in een man. 'Ja, Charles, wij zijn het. Felix en Iris.' Zijn stem klonk als het breken van dorre takjes.Charles sloeg zijn hand voor zijn mond en begon te gillen. Hij gilde nog harder toen Felix een benige hand op zijn schouder legde.'Jij moest worden gestopt, Charles. Iris en ik hebben toestemming gekregen om een eind te maken aan jouw misdaden. Onze haat was een sterk argument.' Felix fluisterde het maar Charles verstond het woord voor woord.'Alleen één ding is niet toegestaan,'fluisterde Iris in zijn oor.'We mogen je niet doden.'Charles bleef gillen en zakte in elkaar.'Schreeuw maar, niemand kan je horen.'Toen pakte Felix zijn hoofd en drukte dat tegen hem aan.

 

 

Mevrouw van Kampen keek met betraande ogen naar de man in de witte jas die achter zijn bureau zat. 'Ik ben bang dat ik bijzonder slecht nieuws voor u heb.'Ze knipperde met haar ogen en vroeg.'Waar ben ik hier eigenlijk.''Mijn naam is Dr. Veldman en ik ben psychiater.'Haar mond viel open van verbazing.'Maar...de politie vertelde mij dat mijn man is opgenomen in een ziekenhuis.'Veldman schoof zijn bril achterop zijn neus.'Uw man is gevonden op het strand door mensen die hun hond uitlieten. Die hebben de politie gebeld...'De vrouw keek hem onzeker aan. 'Mag ik mijn man zien. 'Natuurlijk,'antwoordde hij op ernstige toon. 'Maar ik moet u eerst een paar dingen vertellen.' Hij stond op en nodigde haar uit met hem mee te lopen. Samen liepen ze door wat een eindeloze reeks gangen leek totdat ze bij een lange grijze gang kwamen met aan het einde dikke deuren met rubberen randen.

'Als we eenmaal die deuren zijn gepasseerd kan je het al horen.'Hij stopte en keek haar een beetje ongemakkelijk aan.'U moet niet schrikken zo meteen. Uw man is helaas...'Hij duwde de deuren open en een jammerlijk gegil drong door tot ver in de gang.Mevrouw van Kampen bleef verbijsterd staan, toen deed ze nog tien stappen en staarde naar haar man die vastgesnoerd lag op een bed. Hij lag gekoppeld aan diverse infusen en apparaten.'Hij is krankzinnig,'zei Dr. Veldman zacht.'We weten niet wat er met hem gebeurt is maar we kunnen niet tot hem doordringen.' Ze had het gevoel dat ze haar evenwicht verloor en zocht steun bij de muur.'Hoe...kunt u hem niet slapend houden?'Veldman schudde resoluut zijn hoofd.'Nee. We hebben alles al geprobeerd maar op een of andere manier lukt dat niet.''Ik snap het niet,'zei ze en keek naar de man in bed waar ze al die jaren mee getrouwd was geweest en nu gereduceerd tot een zak met botten. 'Wat is er gebeurd?'Veldman haalde zijn schouders op.'Dat weten we niet. Hij heeft iets meegemaakt of gezien waardoor hij zijn verstand heeft verloren.'De vrouw keek stil voor zich uit en probeerde zich een voorstelling te maken van haar nieuwe toekomst.'Hoe lang kan dit duren.'De dokter legde een hand op haar schouder. Het gegil nam toe in intentie en deed haar oren trillen. Ze wilde iets zeggen maar haar stem brak. Opeens draaide ze zich om en rende weg. Haastig liep Veldman achter haar aan. Ze rende half struikelend de gang door en stopte pas toen ze aan het eind was. Veldman ondersteunde haar en hielp haar mee terug te lopen naar zijn kantoor. Daar ging ze bevend zitten. Zelf ging hij op de rand van zijn bureau zitten. Hij keek haar aan met een meelevende blik in zijn ogen en schudde langzaam zijn hoofd. 'Om eerlijk te zijn zou het voor uw man beter zijn als hij dood is. Maar hij is lichamelijk gezond en sterk. Deze situatie kan nog jaren voortduren. Of zijn hart moet het begeven,maar...'Ze keek hem aan met een uitdrukking op haar gezicht die het hield tussen angst en ongeloof.'Jaren lang,'stamelde ze.Veldman sloeg zijn ogen neer.' Het spijt me . Ik durf u geen valse hoop te geven. Maar houd rekening met het ergste.'Ze keek stoïcijns voor zich uit. De deuren met de dikke rubberranden waren nog steeds gebrand op haar netvlies.'Dat uw man niet meer levend deze kliniek verlaat.'

 

 

 

EINDE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties

14-11-2017 20:08
Logische gedachte, Gerard. Maar in de Bekentenis zijn de laatste woorden van Felix "ik vermoord je" . Nu is dat in het vervolg niet helemaal uit de verf gekomen, maar de toestand waarin Charles zich nu bevind is ook niet benijdenswaardig en voor Felix en Iris ook een idee van gerechtigheid. Niettemin is het de moeite waard om er een vervolg op te maken waarin Charles er achter komt dat het achterlaten van de foto een grote fout is geweest.
Niet alleen wordt hij dan veroordeeld voor de moord op Iris
maar ook voor alle andere moorden die hij heeft gepleegd.
Bedankt voor je reactie.
14-11-2017 19:51
Ik had verwacht dat naar aanleiding van de foto in de hand van de dode een onderzoek gestart zou worden en dat dood van Iris zou worden opgelost en de dader zijn gerechte straf niet zou ontlopen.
14-11-2017 11:02
Wat had jij verwacht, Gerard. Of gehoopt. Laat het me weten. Het verhaal kan nog alle kanten op.
14-11-2017 10:54
Niet wat ik verwachtte.
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via