Wachtwoord vergeten Registreren
Zoeken
uitgebreid zoeken

Upload

Literair werk uploaden

Lees groeiend werk

Kies:
Sorteer op:

Steven parkeert zijn auto tegenover het huis. In zijn achteruitkijkspiegel ziet hij het betegelde pad die bij de voordeur uit komt. Het is een donkergroene deur, met vier vierkante ruitjes in het bovenste gedeelte. Naast de deur is een grijs schild aan de muur bevestigd

Lees verder
22-08-2017 21:08
Zie vlaggetje.
22-08-2017 14:17
Alie Hoekman,

Origineel verhaal. De uitvoering is wat traag omdat je te veel dingen beschrijft die buiten het thema vallen. Als voorbeeld: begin direct met waar het Steven om t doen is.

- Steven parkeert zijn auto tegenover het huis. Naast de deur hangt een grijs schild met de namen van de bewoners. Tim, Alice en Michiel de Ridder.

Introduceer (kort) de makelaar en neem de lezer daarna direct mee het huis in, laat Steven daar mijmeren bij het fictieve familielid. Schrijf alles volledig vanuit Steven, zonder dit soort uitleg:
'Op het toilet wordt zijn hoog gespannen verwachting de grond in geboord.'
Laat de lezer die teleurstelling voelen zoals Steven die voelt.

groet,

wij wisselen beducht verlegenheden

de thee heeft in de mokken weinig trek

zijn leven is gekrompen tot een plek

die ik met hoge moed durf te betreden

 

hij zit daar rustig in een u gevouwen

zijn stem laat zich niet dwingen: hij vertelt

hoe het met zijn doorbloeding is gesteld

en welke auto's zijn gekocht door welke vrouwen

 

de tijd sluipt ongemerkt de kamer binnen

de zon betast het duistere gordijn

wij spreken woorden die geen woorden zijn

wij zijn ten einde voor we nog beginnen

 

dan breekt zijn glimlach door en ik zie beelden

van de doorleefde dagen die wij deelden

 

 

Lees verder
20-08-2017 23:47
Dank voor jullie mooie commentaren. Die doen me goed, temeer omdat het gedicht gaat over iemand de me dierbaar is, en met wie ik ook moeizaam communiceer, nou ja, dat is duidelijk.
20-08-2017 21:50
Vakmanschap. Heerlijk klassiek. Heerlijk leesbaar en toch geladen met prikkelende beelden. Ik geef je gewoon weer vier sterren, maar het hadden er ook vijf kunnen zijn. Vier komen van nabij, de vijfde komt van verre.
20-08-2017 21:24
Pieter Moor,
Ja, mooi - Engels sonnet, dat geeft idd die samenhang zoals E.J.A opmerkt.

Groet,
Bekijk alle 4 reacties

Zij hielden niet van toepen en dammen met drie man deden ze niet. Liever veranderden zij al pratend   de wereld. Arend noemde het onderwerp van gesprek altijd “De toestand in de wereld” met in gedachten de radio-uitzendingen op zondag van Meester G.B.J. Hiltermann van de jaren vijftig en zestig

Lees verder
21-08-2017 12:50
Afgezien van de eerste drie commentaren, ben ik gelukkig met de andere.
Overigens gaat het niet over politiek, maar over mannenzaken/vrouwenaangelegenheden. De diplomatieke aftasting valt dan weer wel op zijn plek (of uit zijn plek in dit geval).
Dank je.
20-08-2017 22:08
Om het verhaaltje rond te maken zou ik nog iets doen met De Toestand in de Wereld. Er zijn Buitenlandse Zaken en Binnenlandse Zaken. Maar uiteindelijk gaat het er toch om dat er diplomatiek wordt afgetast waar de grenzen liggen.
Paar vlaggetjes.
Deze auteur heeft er voor gekozen om het werk niet aan iedereen te tonen. Het werk is alleen zichtbaar voor leden. Log in of meld u aan om het werk te lezen.
21-08-2017 17:22
Martine,

Ik lees een gedicht over een poes vanuit het perspectief van een toeschouwer. Wat me opvalt is het hout waarin de poes streepjes klauwt, dan wel de klauwtjes kerven. De moeder streelt uiteindelijk de klauwtjes. Die herhaling zal bewust zijn - het lukt me niet er meer in te zien dan er staat. Wat dan, voor mij, overblijft is proza. Redelijk sfeervol, ook ietwat leeg.

Groet,
20-08-2017 11:51
Het is niet erg, want een gedicht staat niet op zichzelf, maar is een fusie tussen taal en lezer. Het is moeilijk om aan te geven waar poëzie overgaat in de fantasie van de lezer, volgens mij is het een voortdurende wisselwerking tussen deze twee. Toch lijkt het mij niet de intentie van de schrijver dat de lezer te ver afdwaalt zodat het gedicht zijn oorspronkelijkheid (de kern) verliest. Poëzie is niet als los zand, het is een kader. Het lijkt in zoverre niet op "de geest" van de lezer die makkelijk kan gaan zweven.

Rijm gebruik ik zelden, want vaak is het zo opvallend aanwezig, dat het door een gedicht "hamert". Vandaan rijmt op bestaan, dat dendert voor mij als een hamerslag. Terwijl je het gedicht kan laten vloeien doormiddel van de aaneenschakeling van klank. Een gedicht krijg zo een aangenaam (onopvallend) ritme. Ik ben hier nooit heel erg bewust mee bezig, het ritme van een gedicht heb ik verinnerlijkt, al bestaan er natuurlijk talloze regels voor.

18-08-2017 22:45
Dat hoeft niet erg te zijn, toch? Dat vind ik het mooie aan deze schrijfvorm. Ieder kan er iets anders uithalen wat voor hem/haar op dat moment van belang is en kan zo diep - of ondiep - er over nadenken als hij/zij wil. Waar doel je op met de binnenrijm kan subtieler? Er zit nu haast geen rijm meer in. Je opmerking over te veel herhaling van kleuren laat ik nog even inwerken, weet niet of ik het daarmee eens ben. Je feedback heeft me in ieder geval enorm geholpen met dit stuk :-)!
Bekijk alle 8 reacties

Waar was Pipo? Even te veel met die put bezig geweest en weg was Pipo. Maar weglopen, dat was niets voor Pipo. Bas kan er niet over uit. Vreemd. Heel vreemd. Natuurlijk proberen ze hem met roepen en fluiten terug te krijgen. Maar zonder resultaat.

‘Weet je wat ik denk?’ zegt Bas tenslotte.

‘Nou?’

‘Ik denk dat Pipo gewoon naar huis is. Die zag het hier helemaal niet zitten

Lees verder
16-08-2017 09:17
Dankjewel EJA.
Het is gewoon leuk om te doen. De grote uitdaging is om het ook helemaal af te maken.
15-08-2017 21:02
Ik denk dat het zeker kinderen van de doelgroep zal aanspreken. Ik verbaas mij over je veelzijdigheid. Ik bedoel: je hebt zowel oog voor eenvoud als complexiteit van een verhaal.
14-08-2017 13:20
Dag Gerard,
De verschrijving is inderdaad bewust. Maar daarom niet minder bedankt voor je trouwe aandacht!
Bekijk alle 5 reacties

Waar is het huisje nou? De nummering ontbrak. Een receptie bleef eveneens verborgen en was door hem niet te vinden. Onzeker stuurde Hugo de oprijlaan verder door  het bungalowpark op. Er stonden lupinen in de berm van het pad, dat was mooi, maar met de venijnige drempels, de ondergrond vol kuilen en het losse steenslag deed de benaming laan misplaatst aan

Lees verder
18-08-2017 15:50
Dank je Helen, dank je Martine, jullie hebben scherp gelezen en veel inhoudelijke opmerkingen. Met bijna alles bleek ik het eens. Ik denk dat het met heeft geholpen een wat vloeiender verhaal te krijgen.
Dank jullie wel.
18-08-2017 10:48
Ik zie waar je de beschrijving van de zoektocht en de tijd noodzakelijk acht voor het verhaal. Het is echter wel moeizaam te lezen door de dubbelingen die Helen ook noemt. Sommige dingen vallen onder 'show, don't tell' zoals de 'broodnodige'plattegrond waarop hij 'wel het huisje kan vinden'. door alles wat je ervoor beschrijft waarin duidelijk wordt dat het huisje haast niet te vinden is, is het de lezer duidelijk dat hij die plattegrond nodig heeft. in plaats van het 'broodnodige' zou ik kiezen om irritatie bij de man te versterken. Bijvoorbeeld 'Als hij bij een receptie nou eens een plattegrond kon krijgen waarop hij dat verdomde huisje wél kon vinden'.

De opbouw van je verhaal, de spanningsboog vind ik mooi. Tijdens het lezen vraag je je af waar het heen gaat en dan opeens is ze daar: "Blonde krullen omkransten twee helderblauwe ogen. Brede heupen blokkeerden de doorgang." prachtig verwoord! Ik voel daarin ook de opluchting en de 'kan mij het schelen' na de monsterlijk irritante vrouw die net laf weg is gevlucht. Oh ja, daarover: wanneer zijn ze met het vliegtuig gekomen? Zie vlaggetjes.
18-08-2017 09:15
Het chagrijn van het stel vind ik erg vermakelijk. Dankzij de opbouw van het verhaal nam je me goed mee: een mooie dosering van de informatie. Toch loopt het verhaal ook stroef. Dat ligt aan de schrijfstijl: veel dubbelingen (‘aarzelend en onzeker’), soms een geforceerde formulering (‘Een receptie bleef eveneens verborgen en was door hem niet te vinden.’ – waarom gekozen voor de lijdende vorm?), zie ook de vlaggetjes. Het verhaal zal opknappen als je nog eens met een redigerend oog de tekst doorneemt.
Bekijk alle 5 reacties

je ligt zo openlijk verborgen

dat ik je aan je niet-zijn ken

half ondoordringend als ik ben

voel ik je in de grijze morgen

 

je ligt daar in jezelf verscholen

jouw muur is huiverend van groen

mijn handen die de bladeren doen

zijn tot een nieuwe taak bevolen

 

ik ben niet jou jij bent niet mij

de polen zijn uiteen gegaan

ons zicht is onvoorspelbaar slecht

onwetend dans je in mijn rij

ik aarzel dicht bij je vandaan

wij komen wankelend terecht

Lees verder
14-08-2017 00:25
Klasse!

Snippers van kadopapier

stilhangend in de wind

zwarte pitjes spoelen

door de wasbak van de aarde

 

afgesleten nagelborstelhaartjes

keer op keer gewassen

uitstekend als een ruïne 

door mensen kapotgeslagen 

 

een stel op blote voeten vrijend in gedachten

op de middelmatige hotelkamer

drukt zij haar krullen plat in zijn kussen

door hem beslijmd onzichtbaar speeksel 

 

Het schuldgevoel volgt later en is altijd overbodig

in het echt valt het wel mee

inktvlekken in azuurblauwe

moddergele wel door zon beschenen Noordzee

 

ze is ouder dan op afstand ingeschat

welk zorgvuldig collectief wordt onderdrukt

verzwegen achter de dijk 

waar menig Duits toerist zich waagt

 

 

 

 

Lees verder
14-08-2017 14:49
In de derde en vierde strofe schets je prachtig een situatie, een moment en een gevoel. Dat wordt in mijn interpretatie ondersteund door de laatste zin 'waar menig Duits toerist zich waagt' wat suggestief schetst dat het een drukke plaats is, vermoedelijk ver van huis. De rest kan ik moeilijk plaatsen in samenhang met het gevoel van strofe twee en drie. Kan aan mijn interpretatie liggen, hoor. Mooi stuk wel :)

mijn woorden zullen er wel naast zitten

maar in jou verbeeld ik me tuinen eeds

met wonderbaarlijk veel perzikpitten

hoe ver ik het ook zoek, het is vergeefs

 

ik durf je niet meer aan te spreken

een vraagje misschien, een bekentenisje wie weet

Lees verder

 

Je gooide me voor de leeuwen

als een gladiator in de dop

strijdend ging ik ten onder

en weer naar boven

 

Ik wenste je voor de leeuwen

als een gladiator zonder zwaard

verscheurd door twijfel

vertrapt in de vlucht

 

De leeuwen in mijn slaap geven

kopjes tegen mijn zere been

spinnen luid in mijn oor

om vergeving

 

Ik reik je mijn hand

begraaf het zwaard

manen in de wind

hier ben ik 

 

Met open vizier

vanuit het hart

schone vacht

roep ik je

Lees verder
10-08-2017 16:59
Dank voor je goede suggesties E.J.A. Ik heb ze deels overgenomen.

gr. Nynke
09-08-2017 20:18
Het is zeker beter, maar toch heb ik nog wat kanttekeningen in de vorm van vlaggen.
09-08-2017 09:43
Dank je wel voor je positieve feedback, E.J.A. Ik heb een nieuwe versie gemaakt.
Bekijk alle 4 reacties

Er was eens een kleine jonge vrouw. Ze heette Roosje, ze had lang blond haar, heldere blauwe ogen en een stout mondje. Op een dag trok Roosje haar rood jurkje aan. Ze zag er best sexy uit in haar outfit. Ze stapte in haar Kia en vertrok naar het Zuiden. Ergens in het hinterland wou Roosje op koopjesjacht gaan

Lees verder
14-08-2017 13:48
Ik zou de koopjesjacht schrappen. Laat haar sexy en naief de wereld in trekken op zoek naar avontuur. In alinea 2 moet ze toch zien dat ze een toegangsbewijs krijgt voor Horrorland. Daar zou je iets meer mee kunnen doen zodat het gevoel van onheil bij de lezer groeit, vooral ook door de grenzeloze naiviteit van de hoofdpersoon. Geef de andere bezoekers een horroruiterlijk. Die verzwikte enkel lijkt een noodgreep. Waarom laat je haar niet in haar naieve nieuwsgierigheid een tent binnengaan waar boven staat: Dr Vetter, Speculator.
12-08-2017 10:59
Bedankt Jan,

Ik kijk of ik nog een 'beter' eind kan bedenken. De vlaggetjes heb ik aangepast.
11-08-2017 15:44
Bart Deleyn,
Aardig verhaal, naar mijn smaak wel wat landdradig qua opzet. Het eind neigt naar de kaars die wordt uitgeblazen. het bandje alleen is te mager, misschien iets met de paarden.
zie enkele vlaggen,

groet,
Bekijk alle 5 reacties

KV 4 (2000)

4-1. ‘Wolf, Wolf, het is al half 10.’ Wolf komt langzaam overeind, zijn pyjama plakt aan zijn lijf. Met trillende handen grijpt hij zijn opgeblazen hoofd vast, wrijft zijn ogen uit en klimt dan uit bed; suf en stijf. Als hij onder de douche vandaan komt staan de pillen voor hem klaar. Zijn begeleider Björn kijkt er op toe dat hij ze inneemt

Lees verder
05-08-2017 19:13
Beste Espunt,

Hartelijk dank voor je uiterst lovende reactie. Ik ben er blij mee!
Dank ook voor de vermijd grote sprongen-tip. Goed punt.

Met vriendelijke groet,

Wim
05-08-2017 00:16
Beste Wim,
Jouw schrijftalent is bewonderenswaardig. Een zeer soepele pen. Uit de tekst (en de vorige) wordt duidelijk dat er een flinke brok Duits in je verleden zit. Het verhaal is niet lichtvoetig en neigt soms naar melodrama. Een beetje humor zou geen kwaad kunnen. Maar je houdt de touwtjes goed strak zodat het zeer goed verteerbaar blijft. Misschien moet je opletten dat je in een kort verhaal niet te grote sprongen maakt.

 

Aan de voorkant van de schuur, onder de beuken, vond ik hem. Een prop bloed dat bij iedere ademhaling het gras raakte, verraadde de ernst van een aanval. De duif keek naar mij met een oogje dat nog zo levendig leek ten opzichte van de rest. Hier, onder de twee bomen, die ondertussen hun eigen schaduw hadden verloren aan de avondschemering.

'Bosduifje, niets meer aan te doen

Lees verder
12-08-2017 23:53
Bedankt voor de reacties. Ik zal proberen er iets mee te doen
10-08-2017 19:00
Hoi Desmond,

Kan je mij als lezer meenemen naar de setting? Ik snap de prop bloed niet helemaal.

Ook vroeg ik me af waarom buurman Rick de duif niet dood, hij staat al met de schop in zijn hand. Springt de ik-persoon er soms voor?

Deze zin vind ik fantastisch: het licht viel languit over de twee beuken, waarvan de oudste een zorgzame schaduw over de jongste wierp.

Algemeen advies: kleur het wat meer in, geef de personages een persoonlijkheid en een stem en meer dan alleen acties.

Succes! En ga zo door

Groetjes,
Lucia
05-08-2017 10:30
Desmond,

Het decor mag voor mij wat meer aangezet worden. Wat is dat voor een tuin waar beuken in staan en met een tractor wordt gereden?
Het verhaal bestaat vooral uit handelingen, ik mis de beleving van HP. Ik denk dat er meer inzit.
Overigens las ik het eerder.
paar vlaggen.

Groet,
Bekijk alle 4 reacties

Herman was uitgenodigd bij een collega in de buurt van Jubbega. Hij voelde zich wat onwennig op dit terrein. Het was niet vaak gebeurd, dat hij met zijn vrouw werd uitgenodigd en nu ook nog door zijn nieuwe collega. Bovendien was hij niet gewend aan deze ambiance. Zijn vrouw, Jenny, speelde met poezen aan de rand van een korte border, waar alleen lavendelplanten in stonden te bloeien

Lees verder
11-08-2017 10:27
Dank je voor je leuke reactie, luciavdbrink.
10-08-2017 19:06
Je hebt een mooie eigen toon. Ik moest wel glimlachen om de 'jonge poesjes' en de dubbele betekenis alhoewel het niet zo zeer een functie heeft in je verhaal.

Op het feestje wordt vis geserveerd dus ;)?

Ga zo door! Leuk om te lezen. Eén vlaggetje geplaatst.
02-08-2017 16:38
Dank je Espunt, je hebt gelijk.
Bekijk alle 5 reacties

 

 

 

hij heeft een vouwoorkat uit babylon dan komt hij

in de kliniek van jellinek waar de deur van de gesloten afdeling

op een kier blijft staan als de poes naar buiten wil

 

heel het land leeft met hem mee en met zijn vouwoorkat

uit babylon want hij laat de wereld weten op zijn woord

hoe de poes en zijn nieuwe baasje geilen in de media

 

wee de vrouw met scherpe pen die hem doorziet

en daarover schrijft wordt door zijn trouwe fans afgeschoten

in een taal die niet tippen kan aan de hare

 

waarin een klein land klein kan zijn en klein zal blijven

de babyslofjes nooit ontgroeid in een dictatuur van dwergen

Lees verder
02-08-2017 07:47
Nee, zij niet. Het betreft een columniste van Trouw.
01-08-2017 23:38
Heeft Vera Mulder hiermee van doen?

1. Elsbet Behoedzaam, met gelooide vingers in rug en zij, kwam Elsbet boven het zojuist getrokken geultje overeind. Met de bovenkant van haar mouw veegde ze zweet en zand van haar voorhoofd af. De zon prikte gemeen, de wind legde een zanderig waas over de akker. Vermoeid keek ze naar de einder

Lees verder
02-08-2017 10:38
Dag Espunt,

Hartelijk dank voor je reactie.

Met vriendelijke groet,

Wim
02-08-2017 00:12
Smakelijk verhaal. Goed geschreven, graag gelezen. Het pad der verdoemden.
29-07-2017 21:53
Dag Gerard,

Dank voor je vriendelijke woorden.

Met vriendelijke groet,


Wim
Bekijk alle 4 reacties

Gent, vrijdag 21 juli 2017.

Na een jaar terug in Gent. Feesten,  op zijn Gents. Intussen een vast onderdeel van onze jaaragenda. Een dag of drie en dan gesloopt maar dankbaar weer naar huis. Gesloopt door de indrukken, de tsunami  van muziek en theater, het geslenter tussen wriemelende mensenmassa’s en het rijkelijk vloeiende bier

Lees verder
27-07-2017 23:58
Niet verder vertellen, maar dat is de afdeling van Gemma.
Dank voor je fijne reactie.

De auto rijdt rechtstreeks een versneld afspelende film binnen. Mijn ogen flitsen van de wijzers op het dashboard terug naar de weg. Hoewel mijn hersenen ‘remmen’ schreeuwen, houdt mijn voet blijkbaar toch het gaspedaal op de goede snelheid. Aan de hand van de voorbij vliegende voorwerpen probeer ik me mijn bestemming te herinneren

Lees verder
07-08-2017 12:53
Dank je wel voor je reactie, Gerard. Ik neem het mee in een aangepaste versie.
02-08-2017 00:23
Droom en realiteit kunnen een giftig mengsel opleveren. Het verhaal heeft zeker schwung maar het kost me moeite om het te volgen. Jammer, want de potentie is er zeker. Ik ben het met JP eens dat de beeldspraak contraproductief is. Je belaagt het rempedaal. Dat leidt af omdat de schrijver hier te prominent op de voorgrond wil staan.
30-07-2017 21:01
Dank je wel voor je reactie Lucia. Ik heb je vlaggetjes verwerkt. In het verhaal zijn droom en werkelijkheid met elkaar vervlochten, vandaar de niet kloppende snelheid van de auto en de andere vreemde gebeurtenissen.

gr. Nynke
Bekijk alle 8 reacties

Extreem goed

krijgt van alles te verwijten

Extreem goed

om je zo te kennen

Extreem goed

waar ben je nou

 

Extreem in ongeval

te gedenken wat je

min of meer beval

Lees verder
02-08-2017 00:25
Krijgt van alles te verwijten. Wat betekent dat?
01-08-2017 18:26
Beval. Die andere zie ik er echt niet in.
01-08-2017 18:22
Beviel of beval is mij niet helemaal duidelijk.
Deze auteur heeft er voor gekozen om het werk niet aan iedereen te tonen. Het werk is alleen zichtbaar voor leden. Log in of meld u aan om het werk te lezen.
30-07-2017 11:19
Dankjewel voor het compliment Tom!
21-07-2017 17:36
luciavdbrink,

Een dagboek wordt per dag geschreven en meestal in dezelfde tijd. Dit fragment leest hier en daar alsof Pieter het achteraf heeft geschreven. Ik zou kiezen voor een tijd. In het geval van een echte flashback kun je die introduceren met een zin (of een paar)in vvt om daarna terug te schakelen naar ovt. De grote schrijvers doen het meestal ook zo omdat vvt nu eenmaal lelijk leest vanwege de hulpwerkwoorden.

als opfrisser de tijden:
https://onzetaal.nl/taaladvies/werkwoordstijden

De ovt wordt ook wel de 'fictionalis' genoemd omdat het een vorm is die vrijwel altijd gebruikt kan worden. Alle sprookjes staan in ovt en kinderen passen het automatisch toe als ze een rol spelen (en dan was jij de dokter e.d.)

groet,
21-07-2017 16:59
Hoi Jan,

Dankjewel voor je kritische blik. Ik moest lachen om de stewardessen (stom dat ik dat zelf niet zag)!

Verder is het een dagboekfragment. Dus op het moment dat hij het schrijft ís het nog steeds zijn verste reis ooit. De rest van het lopende verhaal is o.v.t., omdat hij terugdenkt aan de dag. Máár... er zit soms een flashback in een flashback en daar heb ik v.v.t. gebruikt. Snap je het nog? Ik vind het zelf ook nog wat rommelig. Wat zou jij doen?

Het opnoemen van bomen, 'iets in de melk te brokkelen hebben', dragen bij aan de persoonlijkheid van opa Pieter. Dus dat blijft :)
Bekijk alle 5 reacties
Deze site wordt mede mogelijk gemaakt door
Volg ons via